RSS

Category Archives: Πρόσωπα

Image

Λάμπρος Πιππής, Ο δικός μου Γκρέκο (λέγεται Νίκος Καζαντζάκης)

Λάμπρος Πιππής, Ο δικός μου Γκρέκο (λέγεται Νίκος Καζαντζάκης)

Τώρα πια, που δεν είμαι έφηβος, διαβάζοντας Αξιώτη, Πεντζίκη, Σεφέρη και Καβάφη, νόμιζα ότι o γέρος Γκρέκο(ς) είναι της εφηβείας μου, κι εκεί πρέπει να μείνει. Αλλά αυτός ο γέροντας έρχεται κάθε τόσο και μου χτυπά όχι μόνο την πόρτα αλλά κι όλα τα παράθυρα του σπιτιού, λέγοντάς μου: την αλήθεια και το τίμημά της το πληρώνουν λίγοι, κι αυτοί οι λίγοι είναι που καμιά Ιστορία και Χρόνος δε τους χωρά, γιατί η ζωή τους είναι έξω από τον χρόνο,  που τους δάνεισε ο θεός (του καθενός) και καμιά ιστορία δε χωρά τον αγώνα τους,  γιατί οι Ιστορίες μας έχουν κακούς και καλούς, ενώ αυτοί έβλεπαν μόνον το καλό.  Αυτός είναι ο γέρο(ς) Γκρέκο(ς) για μένα, αυτός και ο Χατζιδάκις είναι οι δυο μου πληγές.

.

.

Δεν μπορώ να μιλήσω για τον Χατζιδάκι. Είναι σαν να μου ζητάς να ξεχωρίσω τη νότα από τον ήχο της. Μου είναι αδύνατον να περιγράψω πώς το απροσδόκητο έγινε ευγνωμοσύνη. Μπορώ μόνον να σου πω ότι ο ήχος του, όπως και ο κόσμος του, είναι αρχέγονος – δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του κόσμου του. Αυτός είναι για μένα ο Μάνος Χατζιδάκις,  μια σιωπή που στο βάθος της κατοικεί το ακίνητο κινούν (δηλαδή ο  παντοδύναμος νους του Αριστοτέλη)

Jean Philippe Charbonnier 66f7e86196b621039120f1efd3925829

Κι όλα αυτά προέκυψαν από μια εξαιρετική συζήτηση με τον Λάμπρο, που είχαμε εδώ και δύο μέρες, ανταλλάσσοντας inbox μηνύματα στο f/b για τα καθέκαστα της ΕΡΤ και πολλά άλλα ακόμη.  Είναι τα μηνύματα που έχω στο inbox μου και πήρα την άδειά του να δημοσιεύσω εδώ. Αυτό συνιστά μέρος της σημερινής  μας συζήτησης.  H επιλογή της μουσικής είναι του Λάμπρου, ο δε τοίχος του στο f/b είναι πραγματικό περιβόλι

https://www.facebook.com/lambros.pippis

Να, λοιπόν, που αυτό το μέσο μπορεί να φέρει κοντά ανθρώπους υγιείς, καλλιεργημένους και αξιοπρεπείς,  με κοινές αξίες και προβληματισμούς, όταν αποφασίζεις να βάλεις στην άκρη,  να αγνοήσεις  και να μην είσαι καθόλου ευγενής, ένεκα savoir vivre,  με τους χαμερπείς και ανόητους που κυκλοφορούν εκεί, διότι δεν επιθυμείς να τους προσβάλλεις δημοσίως, και οι οποίοι  αναζητούν είτε χώρο για τον ηλίθιο  ναρκισσισμό τους και την εγωπαθή προβολή τους, χειροκροτούμενοι από τον όχλο,  είτε οθόνη για την απύθμενη κενότητά τους είτε κάλυμμα για την ψυχοπαθολογική εμπάθειά τους είτε πρόσχημα για τις διαδικτυακές και χυδαίες ερωτοδουλειές τους, είτε  αυτά είναι εμφανή είτε καλύπτονται στις inbox επικοινωνίες.

Αυτή είναι η πλειονότητα των προφίλ, ανεξαρτήτως τάξεως ή «κουλτούρας». Αυτή είναι και η πλειονότητα της σύγχρονης Ελλάδας, εκπορνευομένης ως το κόκκαλο, καθρέφτης της φασιστικής της εξουσίας. Οι εξαιρέσεις απλώς, όπως πάντα, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.  Είναι μέχρι που να αντιληφθείς ότι δεν μπορείς να κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια! Αυτός είναι ο μόνος απαρέγκλιτος και φασιστικά επιβαλλόμενος όρος για τη συμμετοχή σου σε κοινωνικά δίκτυα όπως αυτά του f/b!

Φωτογραφίες: Ιmogen Cunningham, Jean Philippe Charbonnier

 

 

 
Image

Σεφέρης, Καζαντζάκης, Ελύτης

Γιώργος Σεφέρης

«Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου –δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία– ἔδειχναν, μοῦ φαίνεται, ἀρκετὰ καθαρὰ τὴ σκέψη μου. Μολαταῦτα, μῆνες τώρα, αἰσθάνομαι μέσα μου καὶ γύρω μου, ὁλοένα πιὸ ἐπιτακτικά, τὸ χρέος νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασή μας. Μὲ ὅλη τὴ δυνατὴ συντομία, νὰ τί θὰ ἔλεγα:

Κλείνουν δυὸ χρόνια ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μὲ τὰ ἰδεώδη γιὰ τὰ ὁποῖα πολέμησε ὁ κόσμος μας καὶ τόσο περίλαμπρα ὁ λαός μας στὸν τελευταῖο παγκόσμιο πόλεμο. Εἶναι μία κατάσταση ὑποχρεωτικῆς νάρκης, ὅπου ὅσες πνευματικὲς ἀξίες κατορθώσαμε νὰ κρατήσουμε ζωντανές, μὲ πόνους καὶ μὲ κόπους, πᾶνε κι αὐτὲς νὰ καταποντιστοῦν μέσα στὰ ἑλώδη στεκούμενα νερά. Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους. Δυστυχῶς δὲν πρόκειται μόνον γι᾿ αὐτὸ τὸν κίνδυνο. Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό. Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς κανέναν ἀπολύτως πολιτικὸ δεσμὸ καί, μπορῶ νὰ τὸ πῶ, μιλῶ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τὸν γκρεμὸ ὅπου μᾶς ὁδηγεῖ ἡ καταπίεση ποὺ κάλυψε τὸν τόπο. Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει. Εἶναι ἐθνικὴ ἐπιταγή. Τώρα ξαναγυρίζω στὴ σιωπή μου. Παρακαλῶ τὸν Θεὸ νὰ μὴ μὲ φέρει ἄλλη φορὰ σὲ παρόμοια ἀνάγκη νὰ ξαναμιλήσω»

Έλαβα και αυτήν την πρόσκληση στο f/b, το νόημα και τη σκοπιμότητα της οποίας αδυνατώ να κατανοήσω. Ακόμη και αν βρισκόμουν στην Ελλάδα, δεν επρόκειτο να λάβω μέρος σε αυτήν την πρωτοβουλία.

https://www.facebook.com/events/521508007915662/

«Καλούμε τους ανθρώπους των γραμμάτων, του θεάτρου, της μουσικής, των εικαστικών και των άλλων τεχνών, μα και όλους τους φιλότεχνους και τους βιβλιόφιλους, να φέρουν το δικό τους βιβλίο για να χτίσουμε το Τείχος των Βιβλίων στην είσοδο της ΕΡΤ την Τρίτη 18/6/2013, στις 7:00 το απόγευμα. Ας χτίσουμε το δικό μας ανάχωμα στον αυταρχισμό και τη βαρβαρότητα, ας υπερασπιστούμε την ελεύθερη έκφραση και τη δημοκρατία. Με τoν Όμηρο και την αρχαία γραμματεία, τον Καβάφη, τον Καζαντζάκη, τον Σεφέρη και τους άλλους σπουδαίους, αλλά και με τη σύγχρονη ποίηση και πεζογραφία, το σύγχρονο θέατρο και δοκίμιο, το τείχος μας θα γίνει γερό, αδιαπέραστο. Όταν ο πολιτισμός σηκώνει το ανάστημά του, οι αυταρχικές εξουσίες δεν περνούν. Υποχωρούν.»

Ερωτώ εντελώς ψυχρά: Είναι συμβολικό το νόημα του κειμένου ή πραγματικό; Πρόκειται για μία λογοτεχνική μεταφορά ή για μία πεποίθηση; Διότι, αν πρόκειται περί πεποιθήσεως, μάλλον μου έχουν διαφύγει οι καινούργιες εκδόσεις των αναφερομένων συγγραφέων, οι οποίες προφανώς αποκαλύπτουν μυστικά και ιδεώδη τα οποία έως σήμερα είχαν «εσκεμμένως από την εξουσία» αποκρυφθεί και επομένως δεν είχαν την απαραίτητη επίδραση στον «κοιμισμένο όχλο». Μιλάμε για απαγορευμένα και άγνωστα βιβλία δηλαδή;  Επίσης, Δημουλά επιτρέπεται να φέρουμε ή θα λιντσαριστούμε ως προδότες αριστεροί από τους διοργανωτές; Τον Σεφέρη επιτρέπεται να τον αποθέσουμε δίπλα στον Ρίτσο; Στην ΕΡΤ η τελευταία αναλογία των κομματικών προσλήψεων ήταν 4-2-1. Δεν αντιλαμβάνομαι τι δουλειά έχει η «διανόηση» σε αυτόν το χώρο. Θα χαιρετίσει κάποιος την εκδήλωση, θα υπάρχουν καλεσμένοι που θα εξηγούν στον κόσμο τις αιτίες της σημερινής θλιβερής κατάστασης του τόπου, θα προτείνουν λύσεις; Tι νόημα έχει όλο αυτό; Tα βιβλιοπωλεία είναι γεμάτα από βιβλία. Δεν είναι απαγορευμένο είδος.  Δεν γνωρίζω επίσης αν ο ταπεινός και μοναχικός Αλεξανδρινός θα αισθανόταν άνετα εκεί ούτε εάν ο Καζαντζάκης θα επικροτούσε τη θεοκρατική εμμονή της κρατικής τηλεόρασης, για να καταδεχτεί να πατήσει το πόδι του εκεί πέρα. Για παράδειγμα, αυτά…  Προσωπικά, προτιμώ την παρακάτω άποψη όσον αφορά τη στάση της όποιας «διανόησης» : http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=518043#.Ub6tA80Bcjk.facebook

.

.

Όπως και να έχει, καλή επιτυχία στο εγχείρημα των διοργανωτών. Δεν πρόκειται για εμπαθή θέση αλλά για λογική θέση. Και να ευχηθώ τα όσα βιβλία μαζευτούν εκεί να μη γίνουν σκουπίδια ανάκατα με λίγδες από σουβλάκια και αποτσίγαρα. Για καλό και για κακό, κάντε και κάνα μπλόκο οι εύσωμοι της διανόησης, μην μπουκάρουν και τίποτε ΜΑΤ και μαυρίσουν στο ξύλο τον Όμηρο και τον Σεφέρη, διότι θα πάω να ριχτώ από τον Σηκουάνα. Προσέξτε και τους βιβλιόφιλους επίσης μη σας φέρουν τίποτε ροζάκια ή γαλαζάκια, καθότι έχουμε γεμίσει από αρλεκινούδες και αρλεκίνους, μια και ακόμη δεν υπάρχει κανένα νομοσχέδιο, όπως αυτό στα είδη διατροφής, που να εξηγεί ή να προειδοποιεί τον κόσμο, έστω με μία ένδειξη, για το ποια είναι η λογοτεχνία και ποια η παραλογοτεχνία.

.

 

 

 
Image

[ο αποχαιρετισμός] της Μαριάννας Ράντου (e-περιοδικό bibliothèque)

Φωτό: Brooke Shaden

http://bibliotheque.gr/?p=20643

Ωραία λουλούδια και άσπρα ως ταίριαζαν πολύ.
Αυτό μόνο πήρα μαζί μου, από τα λουλουδάδικα του Συντάγματος, ένα ματσάκι, κι ένα βιβλίο τσέπης ριγμένο στο χαρτοφύλακα, ανάμεσα στα χαρτιά. Σκέφτηκα να το άφηνα δίπλα, μαζί με το ματσάκι με τα λουλούδια:
Purifiés de Sarah Kane.
Purifié, ως ταίριαζε, νόμιζα, πολύ.
Πήγα, νιώθοντας αμήχανα. Αλλά πιο πολύ γιατί ένιωθα πως δεν μπορούσα να μην πάω.
Αλλά αμήχανα. Δεν ήθελα πολύ κόσμο, επίσημο κόσμο, επιβεβλημένο ύφος, πένθιμο ύφος, προσποιητή αποθέωση. Κι αυτόν εξάλλου, όταν τον χειροκροτούσαν, δεν φαινόταν να θέλει την επιβεβλημένη αποθέωση, αλλά μια απλή απόδειξη ότι μας άρεσε το θέατρό (του).
Αμήχανη, λοιπόν, στο δρόμο, ενόψει της θεσμοθετημένης αποθέωσης.
Πόσο άδικο είχα. Πόσο ήξερε εκείνος όταν το ζήτησε. Πόσο είχε δίκιο που ήθελε να κανονίσει ο ίδιος, με τους δικούς του όρους, μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας, την “τελευταία του παράσταση”.
Γιατί αυτό ήταν. Ήταν η τελευταία του παράσταση, σκηνοθετημένη από αυτόν τον ίδιο.
Τίποτα επιβεβλημένο, τίποτα προσποιητό. Δεν υπήρχαν ηθοποιοί εκεί μέσα, μόνο οι θεατές του.
Τα ωραία άσπρα μου λουλούδια δεν χρειάστηκαν -ένα ηλιοτρόπιο, μόνο του, καθόταν πάνω στο τζάμι. Και μέσα, στα χέρια του, σφιχτά, ένα βιβλίο: “Καθαροί, Πια”.
Ως ταίριαζε πολύ.
Σκοτεινή σκηνή, μια δεσμίδα φωτός, ένα λιτό “σκηνικό”, μια παρέλαση χαρακτήρων για έναν σιωπηλό χαιρετισμό. Και στα καθίσματα τριγύρω, θεατές. Πολλοί θεατές, σιωπηλοί. Σηκώνονταν, έφευγαν, κάθονταν, σιωπηλοί, γεμίζοντας τα καθίσματα, κοιτώντας στο κενό, κοιτώντας τους άλλους θεατές, κοιτώντας το σκηνικό, κοιτώντας το φέρετρο, κοιτώντας το Θέατρο.
Ήταν η τελευταία του παράσταση. Σκηνοθετημένη από τον ίδιο.
Ήταν η τελευταία του παράσταση, κι εμείς οι τελευταίοι θεατές.
‘Εξω στο διάδρομο, στο βιβλιαράκι του γραφείου τελετών, νόμιζα πως θα’βλεπα
 ”μετάφραση Τζένη Μαστοράκη , σκηνικά Χλόη Ομπολένσκι , φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος”.
Έξω στο δρόμο, στο φως, συνειδητοποίησα πως δεν χρειαζόταν κάν να γράψω τα αρχικά μου.
Αρκούσε απλώς το συνοδευτικό: 
 
“Οι θεατές σας”.
 
————–
 
 
Image

Nίκος Καζαντζάκης

Nίκος Καζαντζάκης

« Oι ήρωες ξέρουν ότι ο θάνατος είναι η ύψιστη ανταμοιβή της ζωής τους και είναι πάντα βιαστικοί!»

Σαν σήμερα (Μεγάλο Σάββατο), στις 4.5.1955 ο Καζαντζάκης διώκεται από την Εκκλησία…
Kαλή (δεύτερη) ανά σ ταση σε όλους σας!
 
 

http://www.staxtes.com/2013/05/blog-post_6585.html

 

Tags: ,

Image

Λευτέρης Βογιατζής

Λευτέρης Βογιατζής

«Τόκος και τοκετός μαζί, τα χρωστούμενα που πρέπει να πληρώσεις σ’ αυτόν που σε δάνεισε, αλλά και μια τρίτη εκδοχή, ο τόκος με την έννοια της δημιουργίας. Όταν είναι να γίνει κάτι που δεν γίνεται, μέσα σε μια χώρα που σκοτώνει ό,τι είναι να γεννηθεί. Συγκινούμαι που μιλώ γι’ αυτή τη νοοτροπία, αλλά έτσι είναι. Και σκέφτομαι τον Μητρόπουλο, γιατί κι εκείνος ήταν ένα από τα παιδιά της Ελλάδος που ανατρίχιαζαν με την ιδέα να γυρίσουν πίσω σε μια χώρα που δεν αφήνει τίποτα όρθιο».

http://www.staxtes.com/2013/05/blog-post_9454.html

Μιλώντας για τη σημερινή Ελλάδα στη «Lifo», ανέφερε: «Δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα σε αυτήν τη χώρα. Είναι συνηθισμένος ο πυρήνας των ανθρώπων σε λειτουργίες συμφεροντολογικές. Είναι διχασμένοι οι άνθρωποι. Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί ένας κριτικός θεάτρου να γράψει τα καλύτερα για τους φίλους του, χωρίς να το πιστεύει. Να το υποστηρίζει, χωρίς να το πιστεύει. Με την ίδια ευκολία που απογειώνει μετριότητες, καταβαραθρώνει αυτούς που αξίζουν. Έτσι οι άνθρωποι χάνουν το γούστο τους. Δεν έχουν πια γούστο κι αυτό γίνεται συνήθεια». Και κατέληγε: «Δεν με συγκινούν τα ωραία. Με συγκινεί η χώρα μου γιατί την έχω συνηθίσει….. Είχα κάθε ευκαιρία, και πολύ καλές καλλιτεχνικά, να φύγω εξωτερικό. Σχεδόν δεν θέλησα. Εύρισκα τρόπους να μην πηγαίνω. Θα ήταν ενδιαφέρον να πήγαινα, αλλά δεν ένιωσα ποτέ ότι έχω λύσει κάτι βασικό εδώ. Μια φορά, ένα πολύ μεγάλο θέατρο μου έκανε μια πρόταση και μου έστειλε ηθοποιούς να διαλέξω. Όταν τους είδα, έκανα την πολύ ηλίθια σκέψη ότι με αυτούς θα έχω τελειώσει την παράσταση σε δεκαπέντε μέρες. Μα, είναι δυνατόν να κάνω εγώ παράσταση σε δεκαπέντε μέρες;»

http://totetartokoudouni.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2.html

 

Tags: ,

Image

Πρόσωπα: Δημήτρης Νανόπουλος

Πρόσωπα: Δημήτρης Νανόπουλος

Σε διάφορες φάσεις της νεότερης ελληνικής ιστορίας οι καλύτεροι έφευγαν στο εξωτερικό και έμεναν πίσω οι δοσίλογοι, αυτοί που δεν άξιζαν. Για αυτό και έχουμε τώρα αυτές τις συνέπειες. Πάντα βρίσκουμε μία αφορμή, να εξοστρακίζουμε τους καλύτερους στο εξωτερικό, κατηγορώντας τους ως κομμουνιστές, φασίστες, ή ότι δεν είναι χριστιανοί. Πάντα βρίσκουμε μία μαγική λέξη, να τους τη φορτώσουμε και να τους “ξεφορτωθούμε”.

————————————————————————————————————————————

Το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να προσπαθήσω να καταργήσω τον λαικισμό. Από τον Οκτώβριο του ’81, επικρατεί ένας άκρατος λαϊκισμός στην Ελλάδα και αριστερός και δεξιός. Τον πληρώνουμε μέχρι και σήμερα. Δηλαδή, θα ήθελα να σταματήσω την πολιτική τακτική του «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα». Θα ήθελα οι Έλληνες να σοβαρευτούν λίγο.

Το πρώτο μέλημά μου θα ήταν να περάσω στον κόσμο ότι πρέπει να πιστέψουν στον εαυτό τους και να μην εξαρτώνται από τα κόμματα, κ.α. Έπειτα θα δημιουργούσα μία ομάδα δίπλα μου από αύθαρτους, ικανούς, νέους ανθρώπους.

Γιατί σας απέκλεισε το πανεπιστήμιο Αθηνών ως υποψήφιο καθηγητή το 1998, ενώ είχατε ήδη εκλεγεί ακαδημαϊκός από το 1997;

Γιατί έτρεφαν φθόνο και μίσος για μένα. Αυτή η ιστορία είναι η κλασική ιστορία της μισαλλοδοξίας. Έγινε μια ψηφορία με 4 ψήφους υπέρ μου και 6 κατά.
Ήταν και χαζοί βέβαια, γιατί αν με είχαν αφήσει να γίνω καθηγητής τότε δεν θα με ήξερε ούτε η μάνα μου σήμερα. Με αυτό που συνέβη με έμαθε ο κόσμος εδώ, γιατί τότε η κοινή γνώμη είχε αντιδράσει πάρα πολύ έντονα.

Είστε υπέρ της αξιολόγησης στα πανεπιστήμια;

Είμαι 100% υπέρ της αξιολόγησης. Το θεωρώ απαράδεκτο ότι δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση. Εγώ κάθε χρόνο κάθομαι και γράφω report.
Όσοι δεν θέλουν την αξιολόγηση θα πρέπει να σταματήσουν να πληρώνονται.
Η ελληνική πανεπιστημιακή μαφία δεν παίζεται…

http://maga.gr/2013/04/26/o-kathigitis-dimitris-nanopoulos-sto-maga-gr/