RSS

Category Archives: Πάμπλο Νερούδα

Πάμπλο Νερούδα, Σονέτο XI

Tengo hambre de tu boca, de tu voz, de tu pelo
y por las calles voy sin nutrirme, callado,
no me sostiene el pan, el alba me desquicia,
busco el sonido líquido de tus pies en el día.

Estoy hambriento de tu risa resbalada,
de tus manos color de furioso granero,
tengo hambre de la pálida piedra de tus uñas,
quiero comer tu piel como una intacta almendra.

Quiero comer el rayo quemado en tu hermosura,
la nariz soberana del arrogante rostro,
quiero comer la sombra fugaz de tus pestañas

y hambriento vengo y voy olfateando el crepúsculo
buscándote, buscando tu corazón caliente
como un puma en la soledad de Quitratúe.

Πεινάω για το στόμα, τη φωνή σου, τα μαλλιά σου,
παίρνω τους δρόμους νηστικός κι αμίλητος,
πια δεν με θρέφει το ψωμί, η αυγή με συνταράζει,
ψάχνω όλη μέρα τον υγρό τον ήχο των ποδιών σου.

Διψώ για τ’ απαλό το γέλιο σου, τα χέρια σου
των άγριων σπαρτών που έχουν το χρώμα,
πεινάω για τις πέτρες των νυχιών σου τις χλωμές,
θέλω να φάω το δέρμα σου σα μύγδαλο αξεφλούδιστο.

Θέλω να φάω τη φλεγόμενη αχτίδα του κορμιού σου,
τη μύτη την αγέρωχη στο πρόσωπό σου τ’ αλαζονικό,
θέλω να φάω τον φευγαλέο των βλεφάρων σου τον ίσκιο

και πεινασμένος πάω κι έρχομαι, οσμίζομαι το σούρουπο
ζητώντας σε, ζητώντας τη θερμή σου την καρδιά
σαν ένα πούμα στις ερημιές του Κιτρατούε.

Πάμπλο Νερούδα, Σονέτο XI, Μτφρ: Παναγιώτης Αλεξανδρίδης

Φωτό: Horst P. Horst


albalearning.com/audiolibros/neruda/soneto011-sp-en.html

.

.

 

Preguntas Hermosas (Carl Sandburg, Pablo Neruda)

380711_3830481319851_1775542204_n

Under the harvest moon

UNDER  the harvest moon,
When the soft silver
Drips shimmering
Over the garden nights,
Death, the gray mocker,
Comes and whispers to you
As a beautiful friend
Who remembers.

Under the summer roses
When the flagrant crimson
Lurks in the dusk
Of the wild red leaves,
Love, with little hands,
Comes and touches you
With a thousand memories,
And asks you
Beautiful, unanswerable questions.

POEMA X, Pablo Neruda


ΗΕΜΟS perdido aún este crepúsculo.
Nadie nos vio esta tarde con las manos unidas
mientras la noche azul caía sobre el mundo.

He visto desde mi ventana
la fiesta del poniente en los cerros lejanos.

A veces como una moneda
se encendía un pedazo de sol entre mis manos.

Yo te recordaba con el alma apretada
de esa tristeza que tú me conoces.

Entonces, dónde estabas?
Entre qué genes?
Diciendo qué palabras?
Por qué se me vendrá todo el amor de golpe
cuando me siento triste, y te siento lejana?

Cayó el libro que siempre se toma en el crepúsculo,
y como un perro herido rodó a mis pies mi capa.

Siempre, siempre te alejas en las tardes
hacia donde el crepúsculo corre borrando estatuas.

 

We’ve lost even this dusk.
No one saw us this afternoon holding hands
as the blue night fell over the world.

I’ve seen from my window
the festival of the west wind in the faraway hills.

Sometimes like a coin,
a piece of the sun flames between my hands.

I remembered you with the constrained soul
of that sadness that you knew in me.

So, where were you?
Among what people?
Speaking what words?
Why does total love come to me so suddenly
when I feel such sadness, and feel you so far away?

The book, always taken up at dusk, fell away,
and like a wounded dog my cape gathered round my feet.

Always, always you distance yourself in the afternoons
toward where the dusk runs, turning even statues to dark.

Translation: Terence Clarke

 
Image

Πάμπλο Νερούδα, (Ωδή και φύτρα), απόσπασμα

.

Είσαι μέσα μου άνοιξη βαθιά:
Ξαναμαθαίνω μέσα σου πώς να φυτρώνω.

Πάμπλο Νερούδα (Ωδή και φύτρα), απόσπασμα
Απόδοση: Αγαθή Δημητρούκα

.

.

 

Tags: ,

Image

Πάμπλο Νερούδα, To όνειρο

.

Περπάταγα στην αμμουδιά
κι αποφάσισα να σ’ αφήσω.

Πατούσα μια μαύρη λάσπη
που τρεμούλιαζε,
κι όπως βούλιαζα και ξανάβγαινα
πήρα την απόφαση να φύγεις
από μέσα μου, με βάραινες
σαν πέτρα κοφτερή,
και σχεδίασα το χαμό σου
βήμα βήμα:
θα έκοβα τις ρίζες σου,
θα σ’ αμόλαγα στον άνεμο μόνη.

Αχ εκείνο το λεπτό,
καρδιά μου, ένα όνειρο
με τα τρομερά φτερά του
σε σκέπαζε.

Ένιωθες να σε καταπίνει η λάσπη,
και με φώναζες κι εγώ δεν ερχόμουν,
και χανόσουν, ακίνητη,
ανυπεράσπιστη
μέχρι που πνίγηκες μέσα στο στόμα της άμμου.

Έπειτα
η απόφασή μου συνάντησε το όνειρό σου,
κι από το χωρισμό
που μας έσκιζε την ψυχή,
αναδυθήκαμε καθαροί ξανά, γυμνοί,
αγαπώντας ο ένας τον άλλον
δίχως όνειρο, δίχως άμμο,
ακέραιοι και ακτινοβολώντας,
σημαδεμένοι από τη φωτιά.

Ποίηση: Πάμπλο Νερούδα, To όνειρο, Απόδοση: Αγαθή Δημητρούκα

Πίνακας: Μιχάλης Οικονόμου

.

.

 

Tags: ,

Image

Πάμπλο Νερούδα, Συμμαχία (σονάτα), απόσπασμα

Ya no es posible… temblar, tocar la flor del rio

Δεν γίνεται πια, κάθε τόσο,
να κερδίζει κανείς παρά πέφτοντας,
δε γίνεται πια, ανάμεσα στους δύο
να τρέμει, ν’ αγγίξει το λουλούδι του ποταμού: ανθρώπων ίνες έρχονται σαν βελόνες,
δοσοληψίες, θραύσματα,
οικογένειες αποκρουστικού κοραλλιού, καταιγίδες
και βήματα σκληρά σε χαλιά
από χειμώνα.

Πάμπλο Νερούδα, Συμμαχία (σονάτα), απόσπασμα. Απόδοση: Αγαθή Δημητρούκα

———————————————–

 

Tags: ,

Image

Πάμπλο Νερούδα, Είκοσι Ερωτικά Ποιήματα και Ένα Τραγούδι Χωρίς Καμιάν Ελπίδα

.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτειά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή.

Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

Πάμπλο Νερούδα – Είκοσι Ερωτικά Ποιήματα και Ένα Τραγούδι Χωρίς Καμιάν Ελπίδα (2005)
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Πίνακας: Rimi Yang

.

.

 

Tags: ,