RSS

Category Archives: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-ΠΟΙΗΣΗ (ελληνική)

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Oυρανός

.

Μας πετροβολάει ο ουρανός
και ανοίγουμε μεταλλικές ομπρέλες
–ήχοι παλίρροιας και πυροβολισμοί–

Η θάλασσα καταπίνει το νερό
γοργόνες μακιγιάρονται σε οβάλ καθρέφτες
αγουροξυπνημένοι οι πνιγμένοι εραστές
μας φτύνουν κατά πρόσωπο
και μας μοιράζουν κίτρινες χαρτοπετσέτες.

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Oυρανός από τη συλλογη Η πλατεία των Ταύρων, Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2017

Πίνακας: Henri Matisse

 

 

Γιάννης Τσίγκρας, Τα βράδια

.

Τα βράδια δεν με δέχονται πια
τόσο μονάχο,
όσο μια νυχτοπεταλούδα στο φως
της λάμπας.
Τα βράδια ζητούν να μιλώ
μέσα από χωνιά γραμμοφώνων
ή τη φωνή σου, που την ξέχασες φεύγοντας,
βιαστικά,
πάνω στο κομοδίνο.

Artwork: Natalia Drepina

 

Βασίλης Καραβίτης, Τα πρωινά ως εφαλτήριο ελπίδων

.

Χάρμα οφθαλμαπάτης
στο διπλανό ακάλυπτο οικόπεδο
αυτή η τριάδα των αδέσποτων σκύλων
καθώς ξεκινάνε ομαδόν
σαν είδος τελετής την πρωινή τους βόλτα.
Ο δρόμος σχεδιασμένος τώρα στα μέτρα τους
με τα οικήματα σχεδόν κουκλόσπιτα
και τους κακούς τους γείτονες
φυλακισμένους κι άφαντους.
Ένα ευχάριστο ψυχρό
κι άσπιλο περίγραμμα τοπίου
μέσα στη διάφανη ομίχλη του Δεκέμβρη,
όπου τα σκυλίσια βήματα συντονισμένα
σ’ έναν ανάλαφρο, αβίαστο ρυθμό
κι ωστόσο αποκομμένα από μια σκόπιμη
θελημένη πορεία, δείχνουνε ν’ ανακτούν
την αρχέτυπη αρμονική τους πρόσδεση με το σώμα.
Κι αν τέτοιες εικόνες στοιχειακής ομορφιάς
σχετίζονται με κάποια παράδοξα κενά της σκέψης,
από τα λίγα που προμηθεύει στην ανάγκη
η στοργική μας αυτοσυντήρηση,
τότε ίσως υπάρχουν ελπίδες.
Στις στάσεις του μυαλού μας υπονοώ,
που κι η σκληρότερη ανάλωση ορμέμφυτης ζωής
κρίνεται ανίκανη να την εξαντλήσει.

Bασίλης Καραβίτης, Τα πρωινά ως εφαλτήριο ελπίδων, από τη συλλογή Το αγαθό σκοτάδι, Κέδρος 1997

Artwork: Yuval Yairi

 

Bασίλης Καραβίτης, Απόψεις όχι μόνο εκλεκτικού βιβλιοφάγου

Κάποιος μιλάει βροντερά
κι ούτε που ακούγεται η φωνή.
Κάποιος πιάνει ήχους ανάκουστους
κι ούτε που σκέφτεται μουσική.
Κάποιος οσμίζεται αόρατο καπνό
κι ούτε που υποπτεύεται φωτιά.
Κάποιος βλέπει επιτέλους τον ουρανό
κι αποφασίζει: θάλασσα ήρεμη.

Βιβλία αμέτρητα, σελίδες άπειρες
γράφονται έτσι αβασάνιστα
για εκατομμύρια αθώους αναγνώστες.
Στο τέλος κι αυτοί συναυτουργοί ατιμώρητοι
μαζί με τους αναίσθητους γραφοφονιάδες
μέσα στη μόνιμη αμνηστία που ανέκαθεν
κλώθει παθητικά για θύτες και για θύματα
η μικρόχαρη, ανεκτική μας ιστορία.

Bασίλης Καραβίτης, Απόψεις όχι μόνο εκλεκτικού βιβλιοφάγου, από τη συλλογή Το αγαθό σκοτάδι, Κέδρος 1997

Πίνακας: Gian Paolo Dulbecco

 

Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Ποίηση με τέσσερα πόδια [παίγνια και φάρσες]

Ι. Περί συνομιλίας

13. H επιδίωξη της ποίησης δεν είναι συνομιλία άνευ όρων.

 14. Η καλύτερη συμπεριφορά του αναγνώστη προς τους στίχους εκείνους που ο Μαλλαρμέ θα ονόμαζε «στολίδια ηχηρής μηδαμινότητας» είναι να πετάξει στα σκουπίδια ολόκληρο το βιβλίο.

98. Αν κάποια μέρα θα μπορέσει να πει (όπως ακριβώς ο Χάιντεγκερ) Μίλησε γλώσσα, καλό είναι να γίνει αυτό επειδή έχει έρθει βιωματικά σε επαφή με την πρωταρχική πηγή του Λόγου και όχι επειδή διαβάζει Χάιντεγκερ.

 109.  Για να γραφεί καλή ποίηση χρειάζεται η ψυχική αδεξιότητα;

110. Το τραύμα του καλλιτέχνη, ως γνωστόν, γεννά γλώσσα· αλλά αυτή πώς να εκφραστεί ολοκληρωμένα χωρίς έναν οργανωμένο νου; H αδεξιότητα περιπλανιέται απλώς στο τυχαίο, αναλώνεται (σχεδόν με αυταρέσκεια) στην περιγραφή του τραύματός της.

125. O τροβαδούρος συνομιλούσε με ένα ιδεατό θήλυ που καθησύχαζε τον φόβο του για την πραγματική γυναίκα. Έτσι, η εξιδανίκευση γινόταν για εκείνον μέθοδος παρεμπόδισης της αληθινής ζωής, αλλά και σταθερή τήρηση απόστασης απ’ όσα ονομάζουμε αληθινή σχέση με τον εαυτό.

 

Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Ποίηση με τέσσερα πόδια [παίγνια και φάρσες], Οι εκδόσεις των φίλων, 2017

 

 

Bασίλης Καραβίτης, Η θάλασσα στην πισίνα

.

 

Ήδη με τον κλονισμό της πρώτης ανακύκλωσης
η λίγη απ’ τη θάλασσα που ξέρουμε σάμπως αμήχανη
μόλις που δειγματίζει μιαν αστραφτερή διαφάνεια
καθώς χαϊδεύεται με τον εαυτό της ηδονικά
σ’ ένα δικό της λουτρό διαρκείας.
Ξαφνικά, μακριά απ’ τα περίφοβα ρίγη
σκοτεινών υπογείων ρευμάτων και σεισμών,
τις παράφορες περιπτύξεις από νεκρόφιλα φύκια
ή τ’ απρόβλεπτα κέφια του πρωινού σιρόκου.
Κι οριστικά έξω απ’ την άνοστη συνύπαρξη
με οκνά μαλάκια, κατάπληκτα αγαθόψαρα
κι εσωστρεφή, μυστικόπαθα οστρακόδερμα.
Επιτέλους, εντοιχισμένη σ’ ένα σχήμα οβάλ καρδούλας
με μια ταυτότητα χειροπιαστή μήκους και βάθους,
αναπαύεται σ’ ένα στεγανό ιδιωτικό βυθό
στο χρώμα ποντισμένου ανέφελου ουρανού
κερδίζοντας έτσι ένα μικρό μερίδιο γαλήνης
που σκληρά τής αρνήθηκε η αρχέγονη φύση της.
Πισίνα και θάλασσα στο πλάνο τώρα
μιας έντεχνα μεταλλαγμένης επαφής
δείχνουν να σμίγουν
σ’ ένα είδος ερωτικής ύπνωσης.
Ή μήπως τα κοντόθωρα μάτια μου,
οικειωμένα από καιρό και πρόθυμα
σ’ απατηλά μοντέλα ευδαιμονίας,
δεν ξεχωρίζουν κι εδώ το κρυμμένο δράμα;
Μιας νέας θάλασσας, ντρεσαρισμένης,
πεντακάθαρης κι υπάκουης, που εξαργυρώνει
τα πλούσια δεσμά μιας ανθρώπινης διευθέτησης
με την ατίθαση αφειδώλευτη ψυχή της.
Σαν ένα άλλο μοντέρνο κατοικίδιο.

Bασίλης Καραβίτης, Η θάλασσα στην πισίνα, από τη συλλογή Το αγαθό σκοτάδι, Κέδρος 1997

Πίνακας: Duy Huynh

 

Γιάννης Τσίγκρας, Και να ξυπνήσουμε στο φώς

.

Δίπλωσες, Κύριε, προσεκτικά το μέλλον, σαν πετσέτα
Έτσι που να μην επιτρέπονται οιωνοσκοπήσεις.

Σβήσανε ήδη οι γερανοί στη δύση.

Και το παρόν μάς έμεινε στα χέρια
Όπως κομμένο αγάλματος κεφάλι
Που δε σμιλεύτηκε για να μιλάει.

Στην εποχή μάς πέταξες της δόξας
Των φρύνων, της ανεμώνης, των τρελλών πουλιών.

Ώδε η σοφία εστίν:

Να κοιμηθούμε απλά και ήρεμα
Μέσα σε ανθισμένο στίχο

Και να ξυπνήσουμε στο φως.

Αrtwork: Catrin Arno