RSS

Category Archives: Μανόλης Πολέντας

Μανόλης Πολέντας [ΠΟΙΗΤΕΣ] Στον Λώρενς Φερλινγκέττι

 

.

.

Πρωί Αυγούστου στο Όρος Πήλιον, κάθομαι και καπνίζω στο γραφείο της ωραίας Ελένης και κοιτάζω μια φωτογραφία του Έζρα Πάουντ. Έτοιμος για αποβίβαση από μια βενετσιάνικη γόνδολα, το αριστερό χέρι στην τσέπη για να πληρώσει τον γονδολιέρη. Ίσως. Ή να ψάχνει ένα κομμάτι κρέας για μια γάτα που αγάπησε στο Ραπάλο. Στο άλλο κρατάει το μπαστούνι του. Ή το δεκανίκι της δημοκρατίας που πρόδωσε η τοκογλυφία. Και σκέφτομαι πως σήμερα ίσως θα ήταν η κατάλληλη μέρα να σιωπάσω μέσα μου για πάντα. Συμβαίνει, μπορεί να συμβεί να σκεφτείς κάτι τέτοιο σαν βρίσκεσαι στο βουνό και όλα σωπαίνουν. Μπορείς επίσης να πεις πολλά για τους ανθρώπους, για τους κοινούς παρανομαστές της εποχής σου. Τα ίδια που έλεγε κι εκείνος στη δική του εποχή. Όταν κανένας δεν ακούει. Αν είχες το πρόσωπο που μειδιά χαιρέκακα με τις πληγές των ανθρώπων. Ή, τέλος πάντων, αν δεν το θεωρούσες αγένεια. Ότι η ποίηση δεν προσφέρει μια θέση θεσμική στον άνδρα. Πως είναι καιρός να σταματήσεις να αντιστέκεσαι στα ανδρείκελα. Πως τίποτε δεν έχεις πια να πεις μέσα από τον λόγο και την τέχνη. Πως δεν πρόλαβε να λειτουργήσει το μέσο και η φωνή σου δεν ακούστηκε από την αρχή, μόνο εσύ την άκουσες «αιώνες» αργότερα. Ναι. Να βγεις απ’ το δωμάτιο, όπως ο ποιητής, να κλάψεις γοερώς ακούγοντας της φωνής σου τον αντίλαλο μέσα από το θρόισμα των φύλλων του πλατάνου.

Πίνακας: Lea Wight

.

Manolis

.

.

 

Μανόλης Πολέντας, Προς συνδαιτυμόνας

 
Όλο και περισσότερο τα φώτα
της θαλάσσης
απομακρύνονται από τη ζωή
 

σε κώμα πέφτουν οι ομόδειπνοι.

Τα μονογενή και απροσάρμοστα
βλαστάρια είναι ό,τι απόμεινε
στο γόο της βιοτής.
Αυτήν τη φορά ο εμφύλιος
είναι πλανητικός.
 
Δηλαδή, πάει να γίνει εναντιόμορφος
ο κόσμος που γνωρίσαμε
την ώρα που ο άλλος κερματιζόταν
μαζί με τις μακάριες ουτοπίες.
 
Κανείς δεν καταλαβαίνει. Σαν μουσική
                                                         διά της εκ των υστέρων προγνώσεως.
 
Ελεήμον χρόνε νυχθημερόν
ξαγρυπνούσε το πλευρό της αγάπης
η χάρη σου για τους φίλους μου,
αχάιδευτος μας έδωσες τον έναν
στον άλλον για μια μάταιη αλληλο-
αναγνώριση.
                                Θα μου λείψεις
όταν πεθάνω, φίλε αγαπημένε.
Και σαν μελόδραμα θα μοιάζει
ο θάνατος των άλλων φίλων
που έγειραν να σε κοιτάξουν
πριν σκύψουν για να πλαγιάσουν
μέσα στο αίμα.
 
Αποκεί ο χρόνος μας
φίλοι. Εδώ ας καθίσουμε
και ας αναλογιστούμε τη διεύθυνση
του ανέμου.
.

Μανόλης Πολέντας, Ζώα μικρά, σελ. 16-17, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2003

Πίνακας: Karen Hollingsworth

.

.