RSS

Category Archives: Κώστας Παπαγεωργίου

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Πρώτος εγώ*

 

.

Λουλούδια σαν παραιτημένα από το χρώμα τους μιμούνται σούρσιμο άνοιξης. Έξω η άλλοτε μελετηρή σελήνη τώρα έρμαιο τυφλών επιθυμιών αδειάζει το αργυρό της βλέμμα σε κάδους σκουπιδιών με τις αρπαγές των μαστών της διογκωμένες. Έτσι κι αλλιώς πρώτος εγώ θα ξεχαστώ μετά θα με ξεχάσουν οι άλλοι αφού και όλα να ενωθούν ο ενικός μια μέρα θα θριαμβεύσει. Στο ίδιο σημείο θα σημαδεύει πάντοτε η βροχή ανίκανη τον όγκο της να ορίσει τόσο αδέξια σαν μια πολλά υποσχόμενη σταγόνα.

*Το μηδέν αγνοεί την αρμονία του κύκλου και η καμπύλη του ανασύρεται απ’ το τίποτα χωρίς επίγνωση ενός κέντρου αδιατάρακτου να την ορίζει. σελ. 24

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, από τη συλλογή υΕγώ το μαύρο θα κρατάω έως θανάτου, σελ. 24, Κέδρος 2016

Πίνακας: Yana Movchan

 

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Η επόμενη μέρα

.

Μπροστά στη μισάνοιχτη πόρτα της επόμενης μέρας με ακόμα οι ώρες της τόσο νωπές και ασχημάτιστες• δεν διακρίνονται μα όλες μαζί ένα κράμα μουντό αξεδιάλυτο κάνουν. Εγώ κρατημένος και σαν από προαίσθημα κακό δεν θέλω να μπω – ας βουίζουν στ’ αυτιά μου τα επόμενα• παριστάνω ότι δεν και ότι δήθεν ανέμελα ρίχνω πέτρες στης περασμένης νύχτας το παράθυρο. Ακούω σπασίματα γυαλιών και τότε σκέφτομαι μπορεί κάποιος δικός μου αγαπημένος να χαμογελάει κρυφά.

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, από τη συλλογή Εγώ το μαύρο θα κρατάω έως θανάτου, σελ. 34, Κέδρος 2016

Φωτό: Jean Dieuzaide

 

Κώστας Παπαγεωργίου, Αίτια του χειμώνα


Όλα του κόσμου τα έγχορδα ωχριούν μπροστά στο
θρόισμα μιας βεντάλιας μακρινής και με άνοιγμα πε-
τάγματος στα χέρια γυναίκας λυπημένης όχι εξάπα-
ντος από έρωτα. Γιατί δεν υπάρχει φτερό αντάξιο του
ύψους που ονειρεύτηκε ούτε κόμη εφάμιλλη κεφαλιού
ελαφρά γερμένου κατά τη μεριά της προσμονής• εκεί
που πάντα σχηματίζονται τα ανελέητα αίτια του χει-
μώνα

.Κώστας Παπαγεωργίου, Εγώ το μαύρο θα κρατάω έως θανάτου, Εκδόσεις Κέδρος, 2016

 
Image

Κώστας Παπαγεωργίου, Κλεμμένη Ιστορία (απόσπασμα)

Κώστας Παπαγεωργίου, Κλεμμένη Ιστορία (απόσπασμα)

Νερό ακονίζεται στη ράχη μου —ρινίσματα γυαλιού στο άγγιγμα του ήλιου άρα πρωί επιστρέφοντας χωρίς− δεν ήξερα από πού επειδή χυμένα όλα τα μέτρα κι οι αποστάσεις δεν ορίζονταν• κλεισμένες μέσα στον εαυτό τους δεν διανύονταν• φίδια με τυλιγμένο όλο το σώμα τους σφιχτά κουλουριασμένο και ολοστρόγγυλο στα δόντια ανάμεσα η ουρά με αρχή και τέλος μία πληγή πάντα ανοιχτή που αιμορραγεί – δεν σήπτεται παρ’ όλ’ αυτά θρεμμένη απ’ τις αρρώστιες της διαρκεί.

Γι’ αυτό μπορεί επιστρέφω αλλ’ από πού κουρέλι εγώ πιασμένο εκεί στις άγριες του ονείρου θημωνιές κι όμως χωρίς απόσταση να έχω πριν διανύσει οπότε τί επιστρέφοντας διαρκώς το πρωί με ιστορίες του στόματος κλεμμένες από τα βαθιά του σώματός μου.

Κώστας Παπαγεωργίου, Κλεμμένη Ιστορία (απόσπασμα)

Πίνακας: Ηanekke Benade

 

Tags: ,