RSS

Category Archives: Κωστής Παπακόγκος

Κωστής Παπακόγκος, Ιφιγένεια

 

.

Τα κυπαρίσσια στέκουν στην Αργολίδα
θεόρατες χτένες πλάι στους αγρούς
να ξεψειριάζουν τον άνεμο, λέει,
με τα ματωμένα γένια του Αγαμέμνονα –
τον άνεμο, με τις φονικές αστραπές
στους βοστρύχους της Κλυταιμνήστρας.
Γιατί μετά το θάνατο δεν υπάρχουν πια
καλοί ή κακοί, παρά μονάχα πράξεις∙
και οι πράξεις είν’ εφτάψυχες, ακόμα
κι αν αποκεφαλίστηκαν με δωρικό τσεκούρι.

Καβάλα στο μελένιο ελάφι της Αρτέμιδας
βγαίνει στον κάμπο η Ιφιγένεια, πάντα,
το δειλινό που ο ήλιος αυτοσφάζεται
ψηλά στα κυκλώπεια τείχη. Ποια είσαι;
τη ρωτούν οι περαστικοί∙ κι εκείνη λέει
πως είναι κόρη του μυλωνά απ’ το Μπερμπάτι
και πως πάει να βοσκήσει τη γιδούλα της
χορτάρι από χρυσάφι και χαλκό στα λιβάδια.
Απόψε θα ’χουμε ξαστεριά, ψιθυρίζει,
θα χαμηλώσουν τα πνεύματα
ο κάμπος θα γεμίσει άφωνες προσωπίδες.

Το ποτάμι που κατέβαινε απ’ τις Μυκήνες
με όλο το ασήμι και τη λάμψη του
ήταν πουκάμισο φιδιού πάνω στα βράχια.

Κωστής Παπακόγκος, Ιφιγένεια, από τη συλλογή Χιονισμένος λύχνος, Μανδραγόρας, Τα ποιήματα του 2012, Κοινωνία των (δε)κάτων

.

 

 

Kωστής Παπακόγκος, Ιθάκη

.

Η ορχήστρα των πουλιών στο σφεντάμι
κι ο μαύρος σκύλος από κάτω
μαέστρος ανεμόσαρκος
με την μπαγιέτα στην ουρά

.


.

Στους δρόμους με το χλιον αέρα
ερωτευμένα τα ποδήλατα κυλούσαν
πλάι πλάι με την αιωνιότητα
δίχως να το κατέχουν

.


.

Στο κούτελο
μια στάλα ιδρώτας∙
σήμα κινδύνου απ’ τ’ αρχιπέλαγο
όταν αγγίζει τα καράβια του
βουβή φουρτούνα


Kωστής Παπακόγκος, Ιθάκη, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2010

.

 

Κωστής Παπακόγκος, Νύχτα της Θεσσαλίας

.

Βασανισμένα κόκκαλα οι αγρότες
τσίπουρο πίνουν και φαρμάκια
οι ροζιασμένες τους καρδιές∙
σκληρότερες απ’ το υνί σκίζουν το χρόνο
όπως σε κέρματα ο ιδρώτας πέφτει
στο τρύπιο στήθος χάνεται.
Ώρες βαθειές
μ’ ένα αλεξίπτωτο η σιωπή
καθώς τα δέντρα
σηκώνανε τα χέρια ως την απελπισία.
Μάτια φεγγάρια ραγισμένα
ρίξαν φωτιά στους δρόμους
οι κοπέλλες διώχνουνε τ’ αναστεναγμού το σκοτεινό πουλί.

.

.


Και ’γω που καίω τις συμφορές στην πίπα μου
κοιτάζω
ρέμα γαλάζιο στους καπνούς
ψηλά ν’ ανηφορίζει
όπως ενώνονται οι καημοί σ’ ένα συλλαλητήριο
όπως πηγάζουν τα όνειρα
από τα βάθη του κορμιού και χύνονται προς τ’ άστρα.
Κοιτάζω
και στα μάτια μου ένα μαγνάδι ρίγος πέφτει ο ουρανός.
Κάτω από τα μαύρα χώματα κλώθει η σπορά το φως.

Κωστής Παπακόγκος, Νύχτα της Θεσσαλίας, σελ. 15 (Σταγόνες) από τη συλλογή Νότος (μ’ ένα γράμμα του Ν. Δ. Καρούζου), Αθήνα 1966, Όνειρος.

Πίνακας: Vincent Van Gogh

.

.

 

Κωστής Παπακόγκος, Η έβδομη λιαχτίδα

.

.

Καθόταν στο πεζούλι η θεια Βασίλω
σα στάμνα γιομάτη σκοτάδι∙ και το σκοτάδι
εφτά αστροπέλεκες το σκίζαν.

Κωστής Παπακόγκος, Η έβδομη λιαχτίδα, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2014

Φώτο: Sarah Moon

 

Κωστής Παπακόγκος, Η έβδομη λιαχτίδα

.

Το απόσπερνο καμίνι προς τη δύση
και πάνω απ’ το καμίνι ο Τζιακομέττι
βγες στο δικό σου ίσκιο σε τεντώνει

Κωστής Παπακόγκος, Η έβδομη λιαχτίδα, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2014

Φωτό: Dascha Friedlova

 

Kωστής Παπακόγκος, H αυγή και συ ξυπόλητες

 

Χυμάει το καλοκαίρι απ’ τους φωταγωγούς με τα μαλλιά του φλόγες
τις μέσα φλόγες πολεμούν
ξεριζωμένες θύελλες απ’ άγνωστες πηγές εσύ
μού ’δειχνες τον ευκάλυπτο πράσινο γένι ανέμιζε
με τα τζιτζίκια του Ιλισού σκαρφαλωμένα στ’ όνειρο
κι έτριζε στο λαρύγγι τους το αίμα της φωτιάς.
Βαθύ ποτάμι ο άνεμος σε διάφανο κισσό μας παίρνει
εσένα ανέμη της σιωπής –
ξετύλιξες τα ρίγη μου στο στρόβιλο των ήλιων.
Κι ορμάει με τα χαράματα κόκκινος ταύρος έρωτας
τα φώτα κατασπάραζε
άλλο θηρίο ο θάνατος βγάζει μελάνι απ’ τις μύτες.
Τότε ο μαύρος ασκητής με τον καπνό
ανέβαινε
ασώματος χωρίς χυμούς τον θέλει η βίβλος τ’ ουρανού.
Μια πεταλούδα να ’μουνα! Έλεγες στο νερόλακκο
βλέποντας μέσα το παιδί με το καράβι του πνιγμένο…


Τρέξαν τα μάτια σου πουλιά στα βράχια της Ακρόπολης
κι οι Παρθενώνες μέσα σου λιώσαν το χρόνο σ’ όνειρο.
Μη μου μοιράσεις άλλη νύχτα.
Κοιτάζω πίσω απ’ τα μαλλιά σου βλέπω
το πρόσωπό σου βροχερό σ’ ένα πικρό φθινόπωρο.
Πώς τρέμεις
που κρούει αόρατος σεισμός την καταιγίδα∙ να ’μαι
στο φύλλωμά της πίνω δηλητήρια —
ένα σκουλήκι σκοτεινό οραματίζομαι το φως.

Κωστής Παπακόγκος, Νότος, Η αυγή κι εσύ ξυπόλυτες (Kυκλώνας), σελ. 46, (μ’ ένα γράμμα του Ν. Δ. Καρούζου),

Αθήνα 1966, Όνειρος

.

Πίνακες: Egon Schiele

.

 

Κωστής Παπακόγκος, Η έβδομη λιαχτίδα

.

 Πώς να γλυτώσουμε απ’ τον ίσκιο που όλο
γλιστρά απ’ τις πλάτες μας και πέφτει
μα δεν σκοτώνεται ποτέ

***

Με το μισό κορμί μου μες στο ποίημα
τ’ άλλο μες στο δικό της το κορμί
αντροκαλέστηκε το Χάρο

Κωστής Παπακόγκος, Η έβδομη λιαχτίδα, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2014

Πίνακας: Katya Gridneva