RSS

Category Archives: Διώνη Δημητριάδου

Διώνη Δημητριάδου, Παλίμψηστη του Λύκου μορφή

Όσο ιχνηλατώ τα παλαιά

σβήνει η τωρινή γραφή

κι όσο αχνή προβάλλει

ίδιο σπασμένο κρύσταλλο

η αλλοτινή

τόσο με θλίβουν

τα σβησμένα μου όλα

Εμφύλιοι καιροί

έζωσαν τη ζωή μου

αμάχη από παντού

Λύκος μοναχικός κι εκείνος

τότε που

με δυο καρφιά στα πόδια

σημάδι ανελέητο

τη μοίρα κυνηγούσε

κανείς δεν του αποκρίθηκε

εκεί μπροστά του ήταν

ό,τι αληθινό μα άπιαστο

Τώρα Λύκος κι αυτός

ρωτά όλο ρωτά

αν κάποιος

βρήκε τον χώρο ανάμεσα

κι άνθρωπος πού;

Ο Λύκος μου ο πιο σκληρός

το πιο  μοβόρο πλάσμα

στο αίμα έπνιξε

τα προσωπεία όλα

μόνος προβάλλει πια

είμαι η μόνη λύση

λέει με σιγουριά

κι εγώ

το ξέρω

του απαντώ

Μαζεύω κατακόκκινα κατόπιν

μες στο αίμα

τ’ απομεινάρια τα φορώ

διπλά και τρίδιπλα

ίχνος να μη φανεί

από το τρίχωμα

που άγριο και μαύρο

πρόσωπο νέο δείχνει

Μα είναι που το ποίημα

(αδύναμο πολύ)

θέλει πιο ήπιες λέξεις

Να πώς οι λέξεις καταργούνται

να πώς λειψό απομένει

με μιαν αναπηρία έκδηλη

[πότε εγώ δεν το αντέχω

πότε εκείνο δεν μπορεί]

Ώρα αποκαλύψεων τρομερή

χωρίς καν τη φτηνή δικαιολογία

μιας άνωθεν φωνής

που να αθωώνει

όσα φριχτά αναγγέλλεις

[αυτά μονάχα στις Γραφές

εδώ ετούτη όσο αντέχει]

Διώνη Δημητριάδου, Παλίμψηστη του Λύκου μορφή, ΑΩ εκδόσεις, 2021

Πίνακας: Ann Magill

 

Διώνη Δημητριάδου, Του Λύκου πέρασμα τέταρτο

Πρώτα ήταν μια μικρή βουή, μα όσο αφουγκραζόταν να την εννοήσει, να ερμηνεύσει τα ακατάληπτα λόγια, τόσο αυτή μεγάλωνε. Κι έπειτα έγινε ίδιος βρυχηθμός που ξεπηδούσε από τα έγκατα της γης, λες και θηρίο αγριεμένο πάλευε να βγει στην επιφάνεια κάνοντας ρήγμα βαθύ. Πώς θάβουν τα ποτάμια τους στην πόλη των ανθρώπων, ο Λύκος μονολόγησε κοιτάζοντας το λιγοστό νεράκι που λίμναζε λερό στο ρείθρο πλάι του δρόμο. Η γλώσσα ακατάληπτη ντυμένη μες στο ψέμα. Άκουγε ο Λύκος και ο θυμός του φούντωνε, τον έπνιγε ανείπωτη κραυγή. Πώς να φανερωθεί μέσα στο πλήθος των ανθρώπων; Πώς να ντυθεί κι αυτός στο ψέμα τους; Κάποιοι με λένε ταξιδιώτη κάποιοι περιπλανώμενη απειλή – ας μην ξανοίγεστε στο δάσος μοναχοί γιατί μπορεί να συναντήσετε συντροφευμένους λύκους…

έτσι σκεφτόταν ο Λύκος

και τρόμαζε και αυτός με την ιδέα

Διώνη Δημητριάδου, από την ποιητική σύνθεση Παλίμψηστη του Λύκου μου Μορφή, ΑΩ εκδόσεις, 2021