RSS

Category Archives: Γιώργος Πολ. Παπαδάκης

Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, Ονειροπαρμένος


.

Μη με λες ονειροπαρμένο. Δεν είμαι. Ο ονειροπαρμένος
απλώνει τα δάχτυλά του πάνω στο σώμα της νύχτας και
πιάνει την αύρα της. Δεν είμαι εγώ αυτός.
Το απροσδόκητο εξωραΐζει και ραντίζει το γκρίζο
με μοβ αχάτη. Δεν είναι φίλος της δόξας,
παρά μόνο ακίνητος θωρεί τις αλλαγές στο κύμα.
Δεν επεμβαίνει στην ύλη. Διακρίνει το όμορφο
μέσα στο άσχημο. Γεννάει ιδέες καθισμένος σε
μια τέντα από τη γη ως τον ουρανό. Είναι σιωπηλός.
Εγώ δεν είμαι. Απλά βρίσκομαι στην άκρη της τέντας
Ξηλώνοντας τον αέρα με την άγνοιά μου. Ράβε ξήλωνε,
ράβε ξήλωνε. Μια λάθος βελονιά και πήρε
ο διάολος τον κόσμο. Κι εκείνον μαζί.

Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, Νέα ατραπός, Εκδόσεις Δίφρος, 2014

Πίνακας: Μιχάλης Οικονόμου

.

 

Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, Το βασίλειό μου

.

Μια μέρα ολόκληρη ακολούθησα το Λόγο.
Ο Λόγος είναι ένας κι οι μέρες μικρές
Αποκαλύπτομαι κάθε μέρα, μα όσο μακρύτερα πάω,
τόσο πλατύτερη η νοσταλγία. Μια λεπτομέρεια στο όνειρο
κάνει το λεπτό αιώνα. Τα βράδια, σύναξη μυστική με Μπλέηκ,
με ήχους γλυκείς μιας άρπας! Απλά ακούω το Λόγο.
Ο Λόγος είναι ένας κι η Γνώση απέραντη.
Ακόμα κι η γάτα που πνίγεται εκεί,
φτάνει να πιάσει το φεγγάρι (που ’ναι σα σβούρα).
Δεν είν’ αυτός ένας λόγος, να δώσω το βασίλειό μου για μια γάτα;
Μια σβούρα κόκκινη με σκοτεινή τη μια πλευρά• το φεγγάρι.
Το βασίλειό μου για μια γάτα.


Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, Νέα ατραπός, Εκδόσεις Δίφρος, 2014

Πίνακας: Uab Sanasen

.

 

 

Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, Κατανόηση

.

Η Πραγματικότητα, αυτή η μοναδική φίλη που θροΐζει
τα φτερά της μέσα στους θάμνους.
Αυτή με εξαπάτησε, με παρασύρει συνεχώς
σε τόπους θολερούς ή υπόγειους, σε σκοτεινούς λαβυρίνθους.
Αγαπώ τα μέρη της Φαντασίας, τις μυστήριες διαβάσεις του ανέμου
πίσω απ’ το χάραμα. Αγαπώ τα βλοσυρά θηρία της ερήμου,
–τι απρόσμενη τύχη– γλείφουν τις πληγές μου. Συλλαβίζω
την άγνωστη γλώσσα.

.

.
Κάποια νύχτα πορεύομαι με το φλάουτο στο στόμα, χωρίς
καμιά προσδοκία, χωρίς πατρίδα για το Ένα.
Ακουμπώ πλάι στο ζωντανό σώμα της σεγκόγιας.
Ακούω τις φωνές από τα βάθη των αιώνων. Πώς χαράχτηκαν
στο ζωντανό ξύλο! Τα «νερά» που κυλάνε πάνω του
έχουν το χάρισμα της ενόρασης. Μέσα στο ρεύμα του καιρού,
ξεχνώ όλες τις φωνές που αγάπησα. Όλα τα σημάδια που
προβάλλουν, μου θυμίζουν το κερί που άφησα αναμμένο πριν φύγω.
Τα θηρία κάνουν κύκλο γύρω μου. Ανοιγοκλείνουν
το στόμα τους και μουρμουρίζουν λέξεις:
«Πέδρο Πάραμο, Πέδρο Πάραμο, Πέδρο Πάραμο».

.

.

Μια συστοιχία από λέξεις, ισομεγέθεις,
στοιχισμένες και απλωμένες στην εντέλεια.
Τις βλέπω να συστρέφονται πάνω από τις φωτιές,
να αλλάζουν θέση και να επαναστοιχίζονται:
«Πέδρο Πάραμο, Πέδρο Πάραμο, Πέδρο Πάραμο».
Απλώνονται τώρα και καμπυλώνουν
σαν τόξο βραχμάνου ιερέα στο λυκόφως.
«Πέδρο Πάραμο, Πέδρο Πάραμο…»
Εκείνος σημαδεύεται από το βέλος. Αχνά σαν πούσι
λευκό πίσω από τα ρεύματα, εκεί που όλα συνάζονται, διακρίνω
τη φιγούρα του. Είναι αλήθεια ή ψέμα; Είναι αλήθεια η ψέμα;
Παραμιλώ:
«Εκείνος συνέχισε να κουνά τα χείλη του σα να μου μιλά,
να μουρμουρίζει λέξεις. Έπειτα έκλεισε το στόμα και μισάνοιξε
τα μάτια, που μέσα τους καθρεφτιζόταν η ωχρή ανταύγεια
του ξημερώματος».
Το τόξο τώρα έγινε κύκλος. Εκεί συναντώνται όλες οι
λεπτές αύρες νεκρών και ζωντανών. Μα δεν μπορώ να διακρίνω
τους νεκρούς από τους ζωντανούς.

.

.
«Πέδρο Πάραμο», σαν αντίλαλος στυφός.
Το ακτινοβόλο φως αφήνει πάντα αποτύπωμα στα όνειρα.
Δεν είναι πάντα διακριτό. Όταν τα θηρία φεύγουν βρίσκω ένα τρόπο να
«υπάρχω». Να υπάρχω χωρίς εμένα.
Τότε κατάλαβα. Μέσα από την ιερή φωτιά που οδηγεί στον ουρανό.
Τότε κατάλαβα εκείνα τα παράξενα λόγια μέσα από τα δέντρα.
Η Πραγματικότητα έγινε Φαντασία και τούμπαλιν. Είδα αυτό
που ονομάζουμε «εαυτό» μέσα στα θεριά. Το είδα μέσα στη φωτιά.
Το είδα στα μάτια του Πέδρο, το είδα μέσα σε όλα τα όντα.
Τότε κατάλαβα. Τότε κατάλαβα τι είναι αυτό το «πράγμα που ονομάζουμε ζωή».


Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, Νέα ατραπός, Εκδόσεις Δίφρος, 2014

Photo: Nadine Callebaut

.