RSS

Category Archives: Ενύπνια ψιχίων: Tο κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες (προδημοσιεύσεις)

Image

To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες

John De Andrea 814

Ο Πολ φοράει μπλε ριγωτές πιτζάμες και ροχαλίζει τον ύπνο των αδίκων σ’ ένα μεταξωτό γαλάζιο μαξιλάρι με το μονόγραμμα ΠΛ. Η ρίγα στο χρώμα του εκρού είναι παχιά, σοφή, ίσα με πέντε εκατοστά και ακρωτηριάζει ανάσκελα σε φέτες τις επάλξεις του κορμιού του. Το εξογκωμένο του στομάχι κοιμάται ήσυχα και αυτό. Η όλο πλαστικότητα  επιδερμική απόλαυση του βίου πάλλεται ανεξέλεγκτα σε κάθε εισπνοή. Και γουργουρίζουν λιχουδιές. Απόψε έφαγε μια ωραία μους με μαύρη σοκολάτα περιχυμένη από φράουλες του δάσους. Μεγάλα κόκκινα κουμπιά, σαν παγιδευμένες κεφαλές μόσχων, μουγκρίζουν στις κουμπότρυπες,  τσιτώνουν ανοίγματα αναθάρρησης.

Ο Πολ φοράει πολύ καλής ποιότητος λευκές βαμβακερές φανέλες που του υπόσχονται αυτοπεποίθηση. Εκ των έσω πάντα η βεβαιότητα και η άνεση. Αμάνικες διαφημίσεις απλότητας και απαλότητας των μπουρζουάδων.  Τρίβει σπασμωδικά  το στέρνο σε μια επαρμένη εισροή αέρα, που βρίσκει προφανώς σε αμυγδαλή και κάνει κορδελάκια βρυχηθμών. Ακουμπά τρίχες. Πρωτίστως στιλπνή αφή πραγματικότητας. Δικής του. Πυκνής και μαλλιαρής. Μόνο δικής του μόνο. Που υπόσχεται και αυτή με τη σειρά της στήριγμα στη βαρύτητα των θέσεων και των απόψεων του Πολ Βαν Λούνεν. Του νεότερου! Βρυχάται και χαμογελάει.

John De Andrea 817

Η Αστρίντ, σ’ ένα σομόν από βαμβάκι της Αιγύπτου νυχτικό, σέρνει το σβέρκο στο διπλανό μεταξωτό γαλάζιο μαξιλάρι που έχει  το μονόγραμμα ΑΛ. Η δαντελένια αγχόνη με κουμπάκι γύρω απ’ τον κύκνειο λαιμό της μοιάζει να  τσαλακώνει την ανάσα της μες σε μικρά κοφτά σπαράγματα. Αυτά οφείλονται ωστόσο στις άπνοιες που κάνει στον ύπνο της συχνά. Το καμπαναριό της Σαντ Κατρίν, δύο τετράγωνα πιο πέρα απ’ το διαμέρισμα του Πόλ και της Αστρίντ Βαν Λούνεν σφάζει μ’ έναν Προκρούστη ιππότη πέντε χτυπήματα ατσάλινων φαλλών και στο σαλόνι πετάγεται ο πετεινός. Προβάλλει στην αρχή ευθυτενής κι αμέσως ύστερα τρεκλίζει, όπως ρευστό ζελέ λεμόνι, επάνω στο ελατήριο του  οικογενειακού ρολογιού τοίχου, που ο Πολ  επέμενε να κουβαλήσει από το πατρικό του μαζί με το πορτρέτο της μητέρας. H Αστρίντ πάντα ταράζεται όταν οι άγιοι μετρούν τις ώρες. Είναι σαν να γνωρίζουν το τέλος των ανθρώπων.  Στριγκλίζει «Πατέρα!»

Volkert Olij 20

Ο στριγκός ήχος απ’ το χαλαρωμένο ελατήριο, όπως απρόσμενα ακούγεται έτσι ακριβώς απρόσμενα βουτάει σ’ έναν παχύ χυλό από σκοτάδι, όπου η πόλη αναδεύεται σαν μέλανας ζωμός απ’ την κουτάλα των ανέμων.

Πίνακες: John de Andrea, Lucien Freud, Volkert Olij

__________________________________________

 

Tags: ,

Image

To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες

(…) «Άνεμοι ισχυροί», το μετεωρολογικό διακριτικά και με χαμόγελο έκανε δηλώσεις καλυμμένες, όπως συμβαίνει πάντα με όλες τις αλήθειες για τις τύχες των κατοίκων, γι’ αυτό επιλέγονται παρουσιαστές που η εμφάνισή τους αποσπά την προσοχή απ’ τις ειδήσεις. H Αστρίντ τα βράδια κλείνει ραντεβού με τον Εδουάρδο Λέπκιν, τον παρουσιαστή του μετεωρολογικού δελτίου, με το σκιστό βαθύ βλέμμα των βάλτων που θερίζουν στην επαρχία το τοπίο, τα σμιχτά φρύδια των σωφρόνων, εκείνο το βελούδινο ροδάκινο στα χείλη και το λακκάκι στο πιγούνι.

egon schiele self-portrait-with-hands-on-chest-1910

Θέλει να βάλει τη γλώσσα της εκεί, πρώτα στα χείλη, για να γευτεί ευδία, ύστερα να τη γείρει σαν ερπετό στο γάλα, να ρουφήξει όσο μπορεί αντοχή μες στην αρρενωπή μήτρα που σχηματίζει το λακκάκι. Κρατάει την ανάσα και συγκεντρώνεται στην τρικυμία του γλυπτού του όσο ο Εδουάρδος κινεί το στόμα και απαγγέλλει τους ανέμους. Τα δάχτυλά της σέρνονται στο μπράτσο του γκρίζου καναπέ, όχι πολύ, ένα λίγο μόνο λίγο μόνο σαν το μικρό χάδι που επιδαψιλεύει η παραίτηση σε κεκλεισμένες ηδονές: ψιθυριστό, με λέπια από μετάξι.

Egon schiele. Oil on metallic paint on canvas. 71.5 cm (28.15 in.) x 27.5 cm (10.83 in.). Private collection

Τα δάχτυλα!

Δακρύζουνε τα δάχτυλα, για ν’ αποφεύγουνε το βλέμμα του Εδουάρδου, φοβάται τα διάφανα γυαλιά, σφίγγει τα δάχτυλα, θα σπάσουν, κι όλο το μπλε που εκπέμπει η οθόνη θα εκτοξευθεί σαν πυροτέχνημα κρυστάλλων τιμωρίας. Αστρίντ, Αστρίντ, Αστρίντ ! ένα θρυμματισμένο ρόδι αιωρείται μες στο σύμπαν — ραίνει χυμούς, γλείφει πλανήτες, πλάνες, πλάνητες και πένθη! Στο σπίτι έχουν ένα νηπενθές φυτό, που όλο ξεχνάει να ποτίσει. Τα δάχτυλα ιδρώνουν.

egon schiele 36168116

Το έφερε ο Πολ στην προηγούμενη επέτειο. Είναι πολύ ρομαντική, δεν της αρέσουνε οι γλάστρες, θέλει μόνο να δραπετεύει σε πυρωμένα κάστρα, και παίρνει το μπάνιο της καυτό, σε αποξηραμένα πέταλα λεβάντας και ιβίσκου. Kάποτε ρίχνει και σπόρια από ρόδι στην μπανιέρα. Έχει ένα μεγάλο οβάλ μπολ πορσελάνης, δώρο της μητέρας, με μια ρωγμή στη μέση, στα χείλη γαρνιρισμένο με κασσίτερο, βάζει εκεί τα σπόρια — συχνά, όταν έχουν στο σπίτι καλεσμένους, το στολίζει με συνθέσεις από  φρέσκους κρίνους και κόκκινες τουλίπες. Ή κάτι κλειστό και κάτι ανοιχτό, εάν δεν είναι η εποχή τους. Βάζει και πρασινάδα γύρω. Είναι σαν να προβλέπει συνουσίες ερμηνείας για τα πάντα.

Egon Schieletumblr_ltos8yNuqe1qa3849o1_500

Δαγκώνει τον αντίχειρα τώρα που ο Εδουάρδος χαμογελάει στην παγωνιά που θα έρθει στο τέλος της βδομάδας με μια βαλίτσα από  κρυσταλλιασμένες φωταψίες και χοντροπάπουτσα με λάσπη και πορείες κυμαινόμενες από μείον 19 έως μείον 23. Τα δέντρα θα σαβανωθούνε αδιάφορα και όρθια και μ’ επικλήσεις σωτηρίας όπως οι σκέψεις που δε μάσησαν το χρόνο να βλαστήσουν. Πρέπει να φτιάξει σούπες, θα αγοράσει και λαρδί. Κι ένα καλό κόκκινο κρασί, από εκείνο που έφερνε ο πατέρας στις γιορτές.

egon schiele Edge of Town Krumau Town Crescent III

Τρώει το δείχτη, ένα νύχι και ματώνει,  ηδονικό ρεύμα προσμονής στα σκέλια αλυχτάει για τις ειδήσεις του Εδουάρδου. Τα μέσα έξω,  τα πάνω κάτω σχοινοβατούν μοναχικά. Αυτόματα επικυρώνει επιβίωση. Μόνο η γάτα της, η Λίλιθ, το γνωρίζει, που χασμουριέται όταν τη βλέπει να τρώγεται από μόνη της.  Έχει βαρεθεί το ζωντανό τον κανιβαλισμό της προδοσίας της όμορφης Κυρίας. Έχει όμορφο δέρμα η Αστρίντ, σαν να μην έχει πόρους να αναπνέει.

egon schiele drawing-with-watercolor-egon-schiele-1338468137_b

 Είναι πολύ χαδιάρα η Λίλιθ,  δεν της αρέσει να μυρίζει αίμα στα νύχια της Αστρίντ, έχει και μια ωραία δίχρωμη ουρά, ασπρόμαυρη— πολύ σοβαρή, όπως το ύφος των μπάτλερ  που κατέληξαν να γίνουν υπηρέτες, επειδή ονειρεύτηκαν πολύ.  Μπλέκεται στα εβένινα μαλλιά της, τη γλείφει, τη μυρίζει, γουργουρίζει, της κόβει κάνα κομμάτι στο λαιμό, αλλά όχι ! το αίμα δεν το αντέχει. Το καθαρίζει μανιωδώς ύστερα από κάθε επαφή η Λίλιθ.(…)

Egon Schiele - Portrait of a Boy

————————————————————————————————-

 
Image

Το κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες

miro JOAN-MIRO-CIRCO

Πάντα μου άρεσαν τα χνουδωτά αντικείμενα, τα άγγιζα, τα ζούλαγα, τα μύριζα, τα έφερνα στο στήθος, κατάπινα την αφή και τις οσμές τους με θόρυβο στο λάρυγγα. Τις νύχτες τις βουβές, όταν όλοι ροχάλιζαν στο σπίτι, ήταν σαν να ξανάβρισκα μαζί τους τη φρεσκάδα των θανάτων. Με όλα τα λιλιπούτεια αθώα παιχνιδάκια, τρυπούσα μία λακκούβα υποδοχής και τα νανούριζα μέσα στο στομάχι. Έκανα ιιιιιιι κουνούσα ιιιιιιιιι και τους γοφούς μου λίγο πάνω στο κρεβάτι ιιιιιιιιιι ζαλιζόμουν.

123

Ο Μόμιο, ο λαγός, κοιμόταν αγκαλιά με τη Ζουζού, την τίγρη, η γάτα, η Σοσό, με τον ελέφαντα Ανού, ο Νάντυ, ο σκύλος μ’ ένα βατράχι, που το λέγανε Πιπέρο. Μια ανάσα καν δεν ακουγόταν. Μόνο μικροί ψίθυροι που ανατρίχιαζαν τ’ αυτί μου. Σφφσς… σφφσς… Είχαμε συμφωνήσει να κάνουν ησυχία σσσς… για να μην κλέψει άνθρωπος τ’ απόκρυφα αγγίγματα. Πολλές φορές έσερνε ο πατέρας τις παντόφλες, ένιωθε άνυδρος τις νύχτες, κι έψαχνε κάνα ποτήρι με νερό μέσα στην κουζίνα. Πιπέρο, έγνεφα, το νου σου! Μην ανησυχείς, Οντίν! έλεγε ψιθυριστά το μικρό μου βατραχάκι, κι έδινε σύνθημα στους άλλους, τραβούσε την προβοσκίδα του Ανού. Σταμάτα, σαχλαμάρα!

miro joanmiro4

Κι έπειτα  όλα τα χνουδωτά μάκραιναν τα κορμιά τους τόσο, που γίνονταν μία λεπτή, ύστερα αόρατη κλωστή κλωστούλα α α, και μια περίεργη θερμότητα κροτάλιζε μέσα στο κορμί μου κι άκουγα μουσικές να διατρέχουν τους νευρώνες, στρογγύλευα, κουλουριαζόμουνα στις νότες, Ο ντιν ντιν Ο. Ο ντιν ντιν Ο. Έκανα περίγραμμα όλη τη σιωπή. Οντίν! Μια μέρα θα κάνεις μια μεγάλη μπάντα, εγώ θα παίζω το τρομπόνι! έλεγε ο Ανού.

miro Femme Assise

Ήταν ο πρώτος που χάθηκε μες στη νεροποντή, τη μέρα που πλημμύρισε το σπίτι. Δευτέρα ήταν, πρώτη φορά τότε φόρεσα τις κόκκινες γαλότσες. Και από τότε δεν τις έβγαλα ποτέ. Έτρεχα με ανοιχτά τα χέρια σε στάση ικεσίας μέσα στα ρυάκια κι ένα φορεματάκι φούξια με πεταλούδες κίτρινες, αγορασμένο για τον ήλιο. Σταμάτα, Θεέ μου, να οργίζεις την Οντίν σου! παρακαλούσα άηχα, όταν στρίμωχνα τον τελευταίο αστράγαλο μέσα στη γαλότσα. Και πήδηξα στο χείμαρρο που σπαρταρούσε την πόλη σαν κονσέρβα και που κατάπινε, στην τελευταία γύρα, τον Μόμιο και τη Ζουζού σ’ ερωτική περίπτυξη.

Σταμάτα, Θεέ μου! Ούρλιαξα. Κι έπεσα μες σ’ άλλο χείμαρρο με δάκρυα κορόμηλα, βρόμικα απ’ τις φτυσιές και τη χολή Του, κρατώντας την ουρίτσα της Σοσό, που έλεγε παραμύθι στον κακομοίρη, τον γλυκούλη τον Πιπέρο κοάξ κοάξ στον ομορφούλη τον Πιπέρο, ώσπου εκστασιασμένοι όλοι φτάσαμε, από τα θαύματα της Φύσης, στον υπόνομο, κι ουρλιάζαμε μπουρμπουλήθρες σαν χορωδία της Δευτέρας Παρουσίας. Αλλά ήταν τόσο τρομακτικός ο ήχος της βροχής που ωχρίασε μπροστά της η σιωπή, και όλοι χαθήκαμε με την πνιγμένη χαρμολύπη των αγίων. Την άλλη μέρα ο πατέρας χάιδεψε, είπε Οντίν μου, καλημέρα! Στις κόκκινες γαλότσες. Ήταν πολύ χαρούμενος που θα έπιανα πλέον χώρο λιγότερο στο στρώμα και στο σπίτι.

miro Nino-y-Gato-Joan-Miro

 

Tags: , , , ,

To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες

Evelyn Williams (51)Το βράδυ δεν έκλεισα καθόλου μάτι, είναι και η βροχή που τσαλαβουτά στο μισοσπασμένο μαρμαράκι στο περβάζι κι έπειτα πλαφ! σάλτο μορτάλε για τον τσίγκο, στο μικρό υπόστεγο της πόρτας. Βρέχει πολύ εδώ, ω θεέ μου, βρέχει, και ύστερα πέφτουν, συνέχεια πέφτουν, απ’ το μικρό υπόστεγο της πόρτας και τουρτουρίζουν οι στάλες, ξαπλωμένες, μ’ ανοιγμένα τα υγρά τους στο οδόστρωμα. Η πόρτα τρίζει, πολλές φορές, από τα βάρη που χαστουκίζει πάνω της η μπόρα. Η πόρτα είναι ξύλινη, παλιά, σε χρώμα πράσινο κι αρχίζει πλέον να ξεφτάει, γιατί δε γλείφω με βερνίκια τους καιρούς. Πράσινα τσιγαρόχαρτα τα ξέφτια της τραβολογιούνται σαν ελπίδες στους ανέμους και τα φυσώ κι εγώ, φου, φου! τα ξαίνω πρώτα με το βλέμμα σαν μοίρα ή μάνα που εύχονται πάνω απ’ τους κομμένους λώρους των μωρών τους. Φυσάει εδώ. Εγώ φταίω για όλα.Μια φορά στον ύπνο μου είχα δει πως κόλλησα με τόση δύναμη επάνω της, που έγινα όλη κι όλη μια πράσινη σανίδα. Σ’ αυτό το όνειρο είχα σώμα, πίστευα όμως πως κάποια μέρα θα το χάσω ή πως το είχα ήδη χάσει ή, τέλος πάντων, πως κάπου ήταν αφημένο. Γουργούριζε και η κοιλιά μου, γεμάτη αίματα από καρπούζι κι έναν γυρίνο ασημένιο. Δεν ήμουν ασώματη όπως τώρα ούτε φορούσα κόκκινες γαλότσες. Μ’ έβλεπα ξύλινη και πράσινη με το κεφάλι χωμένο στην τρύπα που βάζουμε τα γράμματα, δεν ήταν ορατό. Είχα όμως πλαστικότητα, γιατί εξείχαν λαιμός, βυζιά, κοιλιά, γλουτοί, γόνατα και τα μεγάλα δάχτυλα στα πόδια. Τα χέρια μου ήταν δυο κόκκινα ελατήρια από νίκελ που εξείχαν και κράταγαν στις άκρες τους πουλιά. Οι κόκκινες γαλότσες μου πετούσαν στον αιθέρα. Βρέχει ακόμη (σας το χω πει πως βρέχει εδώ και είκοσι δύο μήνες ακατάπαυστα).

Το κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες, απόσπασμα, ανέκδοτο
Πίνακας: Evelyn Williams

 

Tags: , , , , , , ,

Video

To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες

alexander-jansson-4

Είμαι το κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες. Ονομάζομαι Οντίν, μου αρέσουν τα γλειφιτζούρια με γεύση από καρπούζι, το ρύζι, μερικές μπαλάντες ροκ και ο Μπλου, ο σκύλος ενός κάποιου Ρόζυ Ντάι, που κοιμάται στο μετρό. Βρίσκομαι τυπωμένη στο φύλλο του χαρτιού σας γιατί, απλώς, μου αρέσει να διηγούμαι ιστορίες. Είμαι τεμπέλα, δεν βρίσκω να θέλω να μου αρέσει να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου. Όταν ήμουν οχτώ χρονών και δεν φορούσα ακόμη κόκκινες γαλότσες, ρώτησε η κ. Φ.Τ., η δασκάλα, «τι θέλετε να γίνετε, όταν μεγαλώσετε, παιδάκια;» Για παράδειγμα, η Άντζι Σου, απάντησε «δασκάλα», αλλά έγινε κομμώτρια.Η Έρμα Νι είπε χορεύτρια, αλλά έγινε καθηγήτρια Χημείας. Η Άννα Πε ψέλλισε «πιστεύω, τίποτε!» και τελικά έγινε μητέρα 8 παιδιών, σύζυγος 3 ανδρών και χήρα 2. Όλες, δηλαδή, είπαν χοντρά ψέματα την εποχή εκείνη. Καριόλες! Όλες είχαν και κάτι μακριές κοτσίδες σαν παλαμάρια πλοίου αταξίδευτου, πολλή ψαλίδα και ηλεκτρισμό στις τρίχες. Μπλιάχ! Πολύ ρεύμα και ατσάλι σε ανεγκέφαλα κρανία! Eγώ απάντησα «θέλω να γίνω ιστορία», και όλοι έσκασαν στα γέλια.
To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες, απόσπασμα, ανέκδοτο
Πίνακας: Alexander Jannson

 

Tags: , , , , , ,