RSS

Category Archives: Ενύπνια ψιχίων: Iφιγένεια Σιαφάκα, Tην πέμπτη μέρα, το χιόνι (προδημοσιεύσεις)

Image

Την πέμπτη μέρα, το χιόνι

Pam Hawkes - Tutt'Art@ (5)

(…) Το μίσος μου τώρα, Φρανκ, αναρριχάται πορφυρό μέσα  από μια δίνη ταριχευμένης λάβας, που υπήρξα ολόκληρη εγώ, ορμητικό και ακατάπαυστο,  έχοντας εξοβελίσει πλέον  κάθε δύναμη που θα μου επέτρεπε να συγκρατήσω αυτόν τον κοφτερό μου δαίμονα.  Όλα είναι παγωμένα έξω : μια αστειότητα της φύσης που επιδαψιλεύει μένος στην παρθενία του λευκού. Και γιατί άραγε να μην είναι έτσι;  Αυτός είναι ο κανόνας. Απορείτε;  To αποτρόπαιο σιγούρευε  πάντα το σθένος της διάρκειάς του,  εντοιχισμένο με στρώματα πάγου σε κορμιά, που μόνο τα χρωματιστά τους ρούχα (αυτές οι ευφάνταστες επικαλύψεις τoυ χαμένου παραδείσου) το καλύπτουν, κάνοντας επικλήσεις στη σαγήνη του ματιού.  Το μάτι ξεγελάει, αιχμαλωτίζει, καταβροχθίζει ανεξέλεγκτα όποια εικόνα του είναι αναγκαία για να επιζήσει το θρασύδειλο των απονεκρωμένων φύσεων. Μη δίνετε και μεγάλη σημασία, έτσι κι αλλιώς εσείς όμορφα ενδεδυμένος το χρέος του δημοσίου υπαλλήλου και την κοινωνική σας καταξίωση, πίσω από τον μαρμάρινο γκισέ σας, σφραγίζοντας επιστολές, τακτοποιώντας δέματα και αλληλογραφίες, τσακίζοντας σφραγίδες για την ασφαλή ανάγνωση όσων έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να γίνουν αντιληπτά ποτέ κι από κανέναν, είστε ασφαλής. Ένας κατοχυρωμένος επενδυτής στο χρηματιστήριο των λέξεων. Στον τζόγο της επικοινωνιακής συνεύρεσης. Νομίζω ότι είστε και πολύ περήφανος γι’ αυτό. Σας βλέπω με τι μένος πατάτε τη σφραγίδα σας. Πώς επικυρώνετε ό, τι ανείπωτο θαρρεί πως βρήκε τη λαλιά του μέσα στο μελάνι.(…)

Πίνακας: Pam Hawkes

 

____________________________

 

Tags: ,

Image

Tην πέμπτη μέρα, το χιόνι

andrew

(…) Θυμάστε τον Πατρίκ μας; Σας έκανε εντύπωση ο τρόπος που πρόφερε το «π»! «Πατρίκ Περιφέρομαι, Πολυαγαπημένοι Πούστηδές μου!»  ή «Πατρίκ Περιφέρομαι, Πουλάδες Πουτανίτσες μου!» Κι έκανε μια μικρή παύση ν’ αντλήσει σθένος πριν από την προαναγγελθείσα εκτίναξη της μεγαλειώδους του ταυτότητας — η οικογένειά μας (ιδιαίτερα η μητέρα) δεν θα επέτρεπε Ποτέ σ’ αυτήν την εξαίσια ταυτότητα του είδους μας να εξαντληθεί πνιγμένη μες στο χρόνο, χωρίς κανένα απολύτως «χνάρι» του προπατορικού μας αμαρτήματος — πολύ σωστά το αναφέρει και ο γλυκός μας Πάστορας.

andrew_wyeth_14_helga_340_pxlw

Αλήθεια, δεν έχει o πάστοράς μας πολύ συμπαθητική μυτούλα, Φρανκ; Εάν δεν φοβόμουνα το σκάνδαλο, σας το εμπιστεύομαι, θα ορμούσα να τη δαγκώσω μ’ ευχαρίστηση. Κι έπειτα θα την πιπιλούσα σαν μια γομολάστιχα μαλακή και στρογγυλή  αλύγιστη όμως στις διατροφικές συνήθειες αφομοίωσης, που η συνείδηση υπόσχεται για ό, τι ξένο υπεισέρχεται στο στόμα και στο σώμα. Θα τη μηρύκαζα αυτήν τη μύτη-γομολάστιχα, στυφή, αποκρουστική και απροσάρμοστη στους γευστικούς μου κάλυκες, όπου ακουμπά ο κόσμος του χιονιού μου. Θα την κουτρουβαλούσα με μανία ανάμεσα στη γλώσσα και στα δόντια, και θα ’ταν σαν να μάτωνα με θαρραλέες σκεπαρνιές όλα τ’ αγκάθια που μαζεύω για να διακοσμώ νεκρή φύση στα βάζα του σπιτιού μας.Και θέλω, Φρανκ, να του τα μπήξω ώρες ώρες, όπως καρφιά, σ’ αυτά τα γουρλωμένα μπλε ξεθωριασμένα  μάτια του σαν παγωμένα σπίτια, που σε πεθαίνουν όρθιο μονομιάς, χωρίς να σου αφήνουν περιθώριο ούτε για όραση ούτε για ενόραση ούτε καν για ένα ελαφρύ στρίψιμο της μέσης που, έστω, κι ως πρόσχημα αξιοπρέπειας, θα υποδυθεί μία χορευτική άμυνα ανάτασης από εκεί όπου ποτέ σου δεν υπήρξες. (…)

Πίνακες: Andrew Wyeth

———————————

 

Tags: ,