RSS

Category Archives: Ενύπνια ψιχίων-Ιφιγένεια Σιαφάκα: σκέψης απόηχοι

Δοκίμια

Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Η τιμή τιμή δεν έχει (To Bήμα) και ένα σχόλιο

 lindsey-carr-21.jpgΗ άρνησή μου να δεχθώ ένα κρατικό Βραβείο Λογοτεχνικής (ενδογλωσσικής) Μετάφρασης, για «λόγους προσωπικού γούστου και αυτοσεβασμού», όπως τόνισα, δημιούργησε αντιδράσεις πολλές και ποικίλες. Από τη μια η άρνησή μου επιδοκιμάστηκε από εκατοντάδες ανώνυμους αναγνώστες και επώνυμα σχόλια σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από την άλλη ψευδώνυμοι σχολιαστές με κατηγόρησαν ως «ψώνιο», «καβαλιμένο καλάμι» κλπ. Δημοκρατία έχουμε και όλοι μας μπορούμε (και μάλιστα επιβάλλεται) να έχουμε άποψη για όλους και για όλα. Επειδή, όμως, εκ των πραγμάτων επανήλθε στην επικαιρότητα (άκομψα, ίσως) η παμπάλαια και πολυσυζημένη ιστορία των δικών μας κρατικών βραβείων (αφήνω το Νόμπελ για τους ενδιαφερόμενους), ας μου επιτραπούν κάποιες διευκρινίσεις.


1ον. Η άρνησή μου να δεχθώ το βραβείο δεν σχετίζεται με την αξία όσων βραβεύθηκαν και συν-βραβεύτηκαν. Συγχαίρω όλους και όλες από καρδιάς και ειδικότερα τον κ. Λίνο Μπενάκη.

2ον. Ούτε εύκολο είναι, ούτε και ευχάριστο να αποποιείται κάποιος μια βράβευση. Ας το δοκιμάσουν οι επικριτές μου, όταν έρθει η ώρα τους, και θα καταλάβουν.

lindsey-carr-11.jpg3ον. Η άρνησή μου δείχνει αντιπάθεια («προσωπικό γούστο») στη δημοσιοϋπαλληλική ευθυνοφοβία ανθρώπων που έχουν επιλεγεί (από ποιους άραγε;) να κρίνουν έργα για τα οποία είναι ολωσδιόλου αναρμόδιοι. Να εξηγηθώ: ενώ το σκεπτικό για τις βραβεύσεις των διαγλωσσικών μεταφράσεων είναι επαρκές, σαφές και αρκετά αιτιολογημένο, το αντίστοιχο σκεπτικό για τις ενδογλωσσικές μεταφράσεις απλώς ψελλίζει κάποιες γενικότητες, δείγμα αμηχανίας και άγνοιας. Γράφουν, λ.χ., οι μεταφράσεις «αποδίδουν το ύφος και τα νοήματα των πρωτοτύπων σε γλώσσα φιλολογική – λογοτεχνική και με τρόπο εύληπτο» (sic). Πολύ θα χαιρόμουν να μας έδινε κάποιος/α ένα – δυο παραδείγματα να εννοήσουμε και εμείς πώς το ύφος (!) και τα νοήματα του πρωτοτύπου αποδίδονται τόσο ωραία σε γλώσσα «φιλολογική – λογοτεχνική»! Το χειρότερο: αυτή η φράση προσβάλλει και τους τέσσερεις συνυποψήφιους, επειδή προβάλλει ένα αναξιόπιστο εφεύρημα. Γιατί ο κ. Μπενάκης και εγώ έχουμε αυτή τη χάρη και δεν την έχει η κυρία Κούκη ή ο κ. Στεφανόπουλος; Αρνούμενος λοιπόν να βραβευτώ από καλοπροαίρετους, πλην άσχετους ανθρώπους, όσον αφορά την αρχαία ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία, κάνω το αυτονόητο: καταγγέλλω αυτά που περιέγραψα και μαζί την παντελή ασχετοσύνη του (λεγόμενου) Υπουργείου Πολιτισμού.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=590523#.U15Spd5jibA.facebook

Lindsey Carr  (17)

Σχόλιο: Μην την «πέφτετε» στον Γιώργη, που αρνήθηκε το βραβείο. Εμείς τον ξέρουμε από κοντά και ως Δάσκαλο και ως Άνθρωπο. Όχι μόνον «ψώνιο» δεν είναι, για όσους τον γνωρίζουμε, αλλά έχει την απλότητα, την αμεσότητα και την ευαισθησία του ανθρώπου που έργω και λόγω έχει αφιερώσει τη ζωή του στα Γράμματα. O Γιώργης έχει μια σπάνια και ζηλευτή αυθεντικότητα, σημείο αναφοράς! Δεν είναι τυχαίο ότι οι φοιτητές του τον θαυμάζουν, τον αγαπούν και τον θυμούνται ως μία ιδιαίτερη περίπτωση Δασκάλου! Μόνον και μόνον το ότι ασχολήθηκε με τον Εμπειρίκο, ενασχόληση που αντίκειται στα συμβατικά, άνοστα και συντηρητικά ακαδημαϊκά, είναι δηλωτικό της κουλτούρας και της επιθυμίας του. Ξέρει τι λέει, λοιπόν, ο άνθρωπος.

Lindsey Carr  (12)Είδαμε, επίσης, εμείς οι μη διαπλεκόμενοι και πτωχοί τω πνεύματι, τα φετινά κρατικά και ιδίως το σκεπτικό βράβευσης στην πεζογραφία και στην ποίηση (τύφλα να ’χει o Bιτγκενστάιν και η Αισθητική!) και φτιάξαμε, εκεί που πίναμε καφεδάκια, και ανέκδοτα. Ούτε ταραχτήκαμε ούτε θυμώσαμε δηλαδή καθόλου! Μετά πήγαμε και για clubing…  Συνεπώς, αποφαινόμεθα μετά χιουμοριστικής και ελαφράς διαθέσεως, διότι έχομε τα χαράτσια και δεν δυνάμεθα άλλα βάρη εις τους ώμους μας.

Τι λέγαμε;  Α… O Γιώργης έχει πάρει κι άλλα βραβεία, που λέτε για να λέτε, προσωπικά θα μείνω στο πρώτο: 1962: Β’ Βραβείο Πανσπουδαστικής Ποίησης με κριτές τον Ο. Ελύτη, τον Γ. Ρίτσο και τον Ν. Βρεττάκο. Αείμνηστοι! Συμφωνούμε ή διαφωνούμε; Μην μπλέξουμε τα κομματικά μόνον, δεν θα βγάλουμε άκρη… Θα τσακωθούμε, κι έρχονται κι εκλογές!

Πώς να το κάνουμε τώρα; Αφού δεν έχεις καταλάβει, όσο καλοπροαίρετος κι αν είσαι, τι κάνει ο άνθρωπος επακριβώς και δεν μπορείς να το ορίσεις «επισήμως» και με όρους που να ανάγονται στον τομέα τον οποίο σχολιάζεις, διότι δεν έχεις τα ανάλογα εργαλεία, το «δωράκι» είναι σαν να μην του απευθύνεται, οπότε δεν το παίρνει, διότι δεν τον αφορά. Είναι θέμα αισθητικής, και ειδικά όταν αναφερόμαστε στη γλώσσα. Πάρα πολύ απλό! Δεν είναι δυνατόν να προσεγγίζουμε την Αισθητική άνευ αισθητικής!

Δύσκολο, ε;

Καθείς και η δική του οπτική στα της Αισθητικής, φίλοι και εχθροί μου (κυρίως, εχθροί μου), αλλά οι έννοιες αυτές είναι λεπτές και δύσβατες, και διόλου «εύληπτες» (από ποιον;)! Εξαιρετικό κριτήριο Αισθητικής αυτό! Αν δεν το καταλάβει ο Τούλης, το έργο χάνει, είναι «κακό»…  Μπρε, πάτε στον Κάφκα, χωρίς να έχετε εξαντλήσει στο Γυμνάσιο τον Μυριβήλη; Μπρε, ίσα κι όμοια όλα… έχει ανηφόρα η ζωή! Πάντως, εγώ τα λέω απλά τώρα, νια νια… κρέμα για άμεση κατάποση. Να πάρω βραβείο χρονογραφήματος, γιατί όχι;

Lindsey Carr 21Πάντως, δοθείσης ευκαιρίας, προτείνω να καταργηθούν τα κρατικά, είναι ψυχοφθόρα κι εφαλτήριο δηλητηριασμένων αποφάνσεων. Δες τι σάλος έγινε, πόσοι άνθρωποι θύμωσαν, πόσοι πικράθηκαν, πόσοι λογομάχησαν, τι κατάρες πέσανε… Δραματικά πράγματα!  Έτσι κι αλλιώς διαλυμένο είναι το Ελλαδιστάν… το κρατικό ανήκει σε κράτος… οι ενδιαφερόμενοι είναι πιο συνετό να κατευθυνθούν στο Νόμπελ. Άλλη αύρα, άλλο κύρος! Ψέματα; Βάζεις και σμόκιν, βάζεις τουαλέτα, έχει έναν άλλον αέρα η εμφάνιση. Στα κρατικά πώς πας και εν μέσω κρίσης; Μπορεί να μην έχεις ν’ αγοράσεις παντελόνι, και να είσαι με το τριμμένο… πώς θα πας; Είναι θέμα στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Δεν είναι;

Oι εχθροί του Γιώργη μπορεί να πουν, επιπλέον, ότι αρνήθηκε το βραβείο, επειδή έχει φωτό στο Βήμα με ναυτικό τι σερτ και μπουκλωτά μαλλιά και αρνείται να «μεγαλώσει»: δεν είναι αστείο, κάποιος σχολιαστής σε ποστ στο Βήμα, το είχε πει. Έτσι τον έκρινε και τον απέρριψε σε άλλη κατάσταση διαφωνίας! O Γιώργης έχει και μηχανάκι επίσης… που πας με αυτά στο κρατικό; Αυτό απορώ πώς παρελείφθη ως σοβαρό επιχείρημα!

Πας, λοιπόν, με τα χίλια και με Φεράρι στο Νόμπελ, όχι με μηχανάκι, και αναμετριέσαι με έναν Μάρκες, μια Γιέλινεκ, έναν Έλιοτ… και θα σου πει μπράβο και η γειτόνισσα, όπως τότε που είχε πάρει ο Ελύτης το Νόμπελ, και μια κυρία χάρηκε, διότι βραβεύτηκαν οι φρυγανιές Elite! Ονειρεμένο το σενάριο! Δεν θυμάμαι και ποιος έχει πει, σπουδαίος πάντως, ότι αυτό το βιβλίο είναι πάρα πολύ καλό, παρά το γεγονός ότι έχει πάρει βραβείο! H αλήθεια είναι ότι έχουν πάρει και κάποιοι άνθρωποι που πράγματι το αξίζουν κρατικό βραβείο, προφανώς κατά λάθος! Έτσι είναι, ζουζουνάκια μου!

Έλα, φιλάκια τώρα, να τελειώνουμε αγαπησιάρικα!

Πίνακες: Lindsey Carr

.

.

 

 

 
Image

Συγγραφική υστερία

Συγγραφική υστερία

.

Μπορούμε να αυτοαναιρούμε τις σκέψεις μας αλλά όχι τα δημοσιοποιημένα μας γραπτά  (εκτός και αν δημοσίως τα αποκηρύξουμε). Η συγγραφική υστερία συνιστά προσωπική επιλογή, δεν ενεγράφη ουδέποτε στις στήλες των κοινωνικών γεγονότων.

Φωτό: Allan Teger  

 
Image

Le temps perdu, το τείχος της ΕΡΤ και τα ροζογάλαζα

Le temps perdu, το τείχος της ΕΡΤ και τα ροζογάλαζα

Το πήρα απόφαση. Κανένας δεν ακούει τι λέω εδώ. Δεν είπα στους εύσωμους της διανόησης να προσέξουν τι βιβλία θα υψώσουν το ανάστημά τους στο τείχος της ΕΡΤ ; Τι είπα; Δεν είπα να προσέξετε τα ροζάκια και τα γαλαζάκια; http://wp.me/p2VUjZ-2u3  Eίδα κάτι φωτογραφίες και κάτι τίτλους… κόκκινο πανί για να ορμήσουν τα τανκ της χούντας αύριο το πρωί.

556836_152738924885803_1900282991_n

 

Μπορεί όμως να κάνω και λάθος, καθότι επιπόλαιος και μονήρης άνθρωπος. Άνθρωπος που τα βάζω με όλον τον κόσμο. Συνεπώς, λέω να το αλλάξω το στυλ, μήπως και εκτιμηθώ περισσότερο και αποκατασταθεί και το όνομά μου. Δεν ξαναμιλάω ούτε για Προυστ ούτε για κανέναν από αυτούς που γράφανε σαχλαμάρες και μέσα στα σκοτάδια, όταν δεν υπήρχε τηλεόραση.

CUP b37a49936787d13670bdc0e45f73fee0

Πέραν τούτου, πήρα τη μεγάλη απόφαση, θα πάω στο Σηκουάνα και θα πετάξω ό, τι έχω ανέκδοτο. Θα σβήσω και ό, τι έχω αναρτήσει εδώ. Τέρμα! Είμαι λάθος από πάνω μέχρι κάτω, ευτυχώς που δεν έχω και μεγάλο ανάστημα, οπότε απενοχοποιούμαι λιγάκι κατ’ αυτόν τον τρόπο. Με τη μεζούρα πάνε τα λάθη.  Επομένως… αντ’ αυτού θα κάνω εδώ προδημοσιεύσεις σε ροζάκια. Ήδη ξεκίνησα… προσχέδιο είναι αυτό. Δεν έχω βρει ακόμη τίτλο, αν σας έρθει κάνα πιασάρικο μου το λέτε, και θα έχετε ένα ποσοστό στα συγγραφικά δικαιώματα…

Για πάμε…

CUP 73f79d887c0a24ed8d3d87bc8d078264

 Φραντσέσκο: γιος αμπελουργού από την Καρκασόν της Νότιας Γαλλίας,  κληρονόμος μεγάλων εκτάσεων του γαλλικού νότου. Η μητέρα του Αντζελίνα, υιοθετημένη κόρη ενός άσημου παντοπώλη, από τη Φλωρεντία, βρίσκεται στην αγκαλιά του πατέρα του Φέλιξ, κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, όταν σε μυστική αποστολή, εκείνος δραπετεύει από τη Γαλλία με ένα ελικόπτερο που μεταφέρει όσπρια, και βρίσκεται στην Ιταλία, για να προμηθεύσει με ποσότητες κρασιού την αυλή του Μουσολίνι. Ένας μεγάλος έρωτας γεννιέται ανάμεσα στον Φέλιξ και στην Αντζελίνα, υπό τον ήχο των πολυβόλων και των οβίδων που καίνε τα σπαρτά, ενώ τα υγρά και φλογερά φιλιά του Γάλλου αμπελουργού αφήνουν τα στίγματα του αιώνιου έρωτα στα χείλη της υιοθετημένης Αντζελίνας στον αχυρώνα του πατέρα της. Ο πόλεμος τους χωρίζει, η Αντζελίνα, με τον καρπό του παράνομου έρωτα, φεύγει από την οικογένειά της, προκειμένου να μην προσβάλει την τιμή του βιοπαλαιστή πατέρα της και βρίσκει καταφύγιο στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία.

ALBERTO as2

Εκεί η αδελφή Φραντσέσκα, μακρινή ξαδέλφη της πραγματικής μητέρας της, την αναγνωρίζει από το σημάδι στο δεξιό αστράγαλό της. Το σημάδι της οικογένειας των Περινότι. Εκεί θα γεννηθεί ο Φραντσέσκο, την εποχή όπου η ύπαιθρος θα οργιάζει από τις ολάνθιστες αμυγδαλιές και ο ήλιος θα χαϊδεύει τα μύχια της ύπαρξής του, που θα αναστηθούν αργότερα στα σαρκώδη χείλη του με το ιταλικό ταπεραμέντο και τη γαλλική φινέτσα και στους φαρδείς του ώμους που θα κουβαλούν τη μεσαιωνική γοητεία της Καρκασόν και την αναγεννησιακή μεγαλοπρέπεια των πόντε της Φλωρεντίας του Δάντη. Μεγαλωμένος σε ένα μοναστήρι http://www.monteolivetomaggiore.it/lang1/, το οποίο έχει καταληφθεί την εποχή εκείνη από μοναχές, θα γνωρίσει από την παιδική του ηλικία τη Γυναίκα και τα όνειρά της, τους κρυφούς της πόθους και τις προσευχές της, το θρόισμα των μακριών της φουστανιών και τα ροδαλά μάγουλα της αναστολής της.  Ο Φραντσέσκο, γεννημένος στο σπίτι του Θεού, είναι ταμένος να γίνει ο μοναδικός θεός για όλες τις γυναίκες που πρόκειται να συναντήσει. ‘Ωσπου…

CUP bb3eeeaca906ae55bac4f3a1b6b26f1b

 

Πώς σας φαίνεται; Εγώ νομίζω ότι θα έχει απήχηση. Πιάνει όλες τις κοινωνικές τάξεις, τους θρησκευομένους, αυτούς που αγαπούν τα ιστορικά μυθιστορήματα, θα αναφερθώ στο βου παγκόσμιο πόλεμο και στις πληγές του,  όσους αγαπούν τη μόδα, τη φύση, το κρασί, τις μυρωδιές των παντοπωλείων, τα παιδιά που είναι νόθα και υιοθετημένα, τους θεατές της εκπομπής της Νικολούλη, τον τουρισμό (θα σας ταξιδέψω σε Μεσαίωνα και Αναγέννηση). Και οπωσδήποτε, εάν το πάρουν οι κριτικοί, θα δουν πολλές πτυχές της ευρωπαϊκής ιστορίας. Θέλω να πω ότι μπορεί να είναι ροζ, αλλά ικανό να κάνει τείχος. Δεν είναι τυχαίο ότι βάζω την Καρκασόν http://www.lechronoscaphe.com/tour-de-france-lourdes-foix-carcassonne/ Προστατεύεται και από την UNESCO!  

FRANCESCO

.

.

 
Image

Σεφέρης, Καζαντζάκης, Ελύτης

Γιώργος Σεφέρης

«Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου –δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία– ἔδειχναν, μοῦ φαίνεται, ἀρκετὰ καθαρὰ τὴ σκέψη μου. Μολαταῦτα, μῆνες τώρα, αἰσθάνομαι μέσα μου καὶ γύρω μου, ὁλοένα πιὸ ἐπιτακτικά, τὸ χρέος νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασή μας. Μὲ ὅλη τὴ δυνατὴ συντομία, νὰ τί θὰ ἔλεγα:

Κλείνουν δυὸ χρόνια ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μὲ τὰ ἰδεώδη γιὰ τὰ ὁποῖα πολέμησε ὁ κόσμος μας καὶ τόσο περίλαμπρα ὁ λαός μας στὸν τελευταῖο παγκόσμιο πόλεμο. Εἶναι μία κατάσταση ὑποχρεωτικῆς νάρκης, ὅπου ὅσες πνευματικὲς ἀξίες κατορθώσαμε νὰ κρατήσουμε ζωντανές, μὲ πόνους καὶ μὲ κόπους, πᾶνε κι αὐτὲς νὰ καταποντιστοῦν μέσα στὰ ἑλώδη στεκούμενα νερά. Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους. Δυστυχῶς δὲν πρόκειται μόνον γι᾿ αὐτὸ τὸν κίνδυνο. Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό. Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς κανέναν ἀπολύτως πολιτικὸ δεσμὸ καί, μπορῶ νὰ τὸ πῶ, μιλῶ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τὸν γκρεμὸ ὅπου μᾶς ὁδηγεῖ ἡ καταπίεση ποὺ κάλυψε τὸν τόπο. Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει. Εἶναι ἐθνικὴ ἐπιταγή. Τώρα ξαναγυρίζω στὴ σιωπή μου. Παρακαλῶ τὸν Θεὸ νὰ μὴ μὲ φέρει ἄλλη φορὰ σὲ παρόμοια ἀνάγκη νὰ ξαναμιλήσω»

Έλαβα και αυτήν την πρόσκληση στο f/b, το νόημα και τη σκοπιμότητα της οποίας αδυνατώ να κατανοήσω. Ακόμη και αν βρισκόμουν στην Ελλάδα, δεν επρόκειτο να λάβω μέρος σε αυτήν την πρωτοβουλία.

https://www.facebook.com/events/521508007915662/

«Καλούμε τους ανθρώπους των γραμμάτων, του θεάτρου, της μουσικής, των εικαστικών και των άλλων τεχνών, μα και όλους τους φιλότεχνους και τους βιβλιόφιλους, να φέρουν το δικό τους βιβλίο για να χτίσουμε το Τείχος των Βιβλίων στην είσοδο της ΕΡΤ την Τρίτη 18/6/2013, στις 7:00 το απόγευμα. Ας χτίσουμε το δικό μας ανάχωμα στον αυταρχισμό και τη βαρβαρότητα, ας υπερασπιστούμε την ελεύθερη έκφραση και τη δημοκρατία. Με τoν Όμηρο και την αρχαία γραμματεία, τον Καβάφη, τον Καζαντζάκη, τον Σεφέρη και τους άλλους σπουδαίους, αλλά και με τη σύγχρονη ποίηση και πεζογραφία, το σύγχρονο θέατρο και δοκίμιο, το τείχος μας θα γίνει γερό, αδιαπέραστο. Όταν ο πολιτισμός σηκώνει το ανάστημά του, οι αυταρχικές εξουσίες δεν περνούν. Υποχωρούν.»

Ερωτώ εντελώς ψυχρά: Είναι συμβολικό το νόημα του κειμένου ή πραγματικό; Πρόκειται για μία λογοτεχνική μεταφορά ή για μία πεποίθηση; Διότι, αν πρόκειται περί πεποιθήσεως, μάλλον μου έχουν διαφύγει οι καινούργιες εκδόσεις των αναφερομένων συγγραφέων, οι οποίες προφανώς αποκαλύπτουν μυστικά και ιδεώδη τα οποία έως σήμερα είχαν «εσκεμμένως από την εξουσία» αποκρυφθεί και επομένως δεν είχαν την απαραίτητη επίδραση στον «κοιμισμένο όχλο». Μιλάμε για απαγορευμένα και άγνωστα βιβλία δηλαδή;  Επίσης, Δημουλά επιτρέπεται να φέρουμε ή θα λιντσαριστούμε ως προδότες αριστεροί από τους διοργανωτές; Τον Σεφέρη επιτρέπεται να τον αποθέσουμε δίπλα στον Ρίτσο; Στην ΕΡΤ η τελευταία αναλογία των κομματικών προσλήψεων ήταν 4-2-1. Δεν αντιλαμβάνομαι τι δουλειά έχει η «διανόηση» σε αυτόν το χώρο. Θα χαιρετίσει κάποιος την εκδήλωση, θα υπάρχουν καλεσμένοι που θα εξηγούν στον κόσμο τις αιτίες της σημερινής θλιβερής κατάστασης του τόπου, θα προτείνουν λύσεις; Tι νόημα έχει όλο αυτό; Tα βιβλιοπωλεία είναι γεμάτα από βιβλία. Δεν είναι απαγορευμένο είδος.  Δεν γνωρίζω επίσης αν ο ταπεινός και μοναχικός Αλεξανδρινός θα αισθανόταν άνετα εκεί ούτε εάν ο Καζαντζάκης θα επικροτούσε τη θεοκρατική εμμονή της κρατικής τηλεόρασης, για να καταδεχτεί να πατήσει το πόδι του εκεί πέρα. Για παράδειγμα, αυτά…  Προσωπικά, προτιμώ την παρακάτω άποψη όσον αφορά τη στάση της όποιας «διανόησης» : http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=518043#.Ub6tA80Bcjk.facebook

.

.

Όπως και να έχει, καλή επιτυχία στο εγχείρημα των διοργανωτών. Δεν πρόκειται για εμπαθή θέση αλλά για λογική θέση. Και να ευχηθώ τα όσα βιβλία μαζευτούν εκεί να μη γίνουν σκουπίδια ανάκατα με λίγδες από σουβλάκια και αποτσίγαρα. Για καλό και για κακό, κάντε και κάνα μπλόκο οι εύσωμοι της διανόησης, μην μπουκάρουν και τίποτε ΜΑΤ και μαυρίσουν στο ξύλο τον Όμηρο και τον Σεφέρη, διότι θα πάω να ριχτώ από τον Σηκουάνα. Προσέξτε και τους βιβλιόφιλους επίσης μη σας φέρουν τίποτε ροζάκια ή γαλαζάκια, καθότι έχουμε γεμίσει από αρλεκινούδες και αρλεκίνους, μια και ακόμη δεν υπάρχει κανένα νομοσχέδιο, όπως αυτό στα είδη διατροφής, που να εξηγεί ή να προειδοποιεί τον κόσμο, έστω με μία ένδειξη, για το ποια είναι η λογοτεχνία και ποια η παραλογοτεχνία.

.

 

 

 
Image

[Όλα εύκολα και όλα όμοια;] του Σωτήρη Παστάκα (e-περιοδικό bibliothèque)… και ένα σχόλιο

http://bibliotheque.gr/?p=21988

GEWLL Le-coup-de-chapeauΣτο αγωνιώδες ερώτημα “τι να διαβάσω;” που απευθύνουμε συχνά προς εαυτόν και προς τρίτους, ο “Μετέωρος Άνθρωπος” του Σολ Μπέλοου, απαντάει: περισσότερα από όσα μπορείς. Ο ίδιος αγοράζει περισσότερα βιβλία από όσα μπορεί να διαβάσει, θεωρώντας ό,τι με αυτόν τον τρόπο βάζει κάποια υποθήκη στο χρόνο. Τα βιβλία που περιμένουν διακριτικά στα ράφια της βιβλιοθήκης τη δική του ματιά, την υπέρτατη στιγμή που εκείνος θα τα αγγίξει, τον προστατεύουν από όλες τις κακοτοπιές του μέλλοντος. Του προσφέρουν την απατηλή αλλά μη ευκαταφρόνητη σιγουριά πως εφ’ όσον θα έχω κάτι να διαβάζω, δεν πρόκειται να μου συμβεί τίποτα το κακό.

Αγοράζοντας λοιπόν, βιβλία με ένα ρυθμό που δεν προλαβαίνει να τα καταναλώσει, πιστεύει πως με τα βιβλία που παραμένουν αδιάβαστα, επιτυγχάνει μία πίστωση χρόνου. Ο χρόνος ανοίγεται πλέον μπροστά του, ασφαλής κι ακίνδυνος σαν ένας διάδρομος, που αμβλύνει το θόρυβο του κόσμου, αφού και τις δύο του πλευρές καλύπτουν πελώρια ράφια βιβλιοθήκης.

 

GEWLL AquariusΗ Λουντμίλα, αυτή η καθαρή αναγνώστρια του Ίταλο Καλβίνο στο “…Αν μια νύχτα του Χειμώνα ένας ταξιδιώτης”, καταβροχθίζει το ένα βιβλίο μετά το άλλο, αδιαφορώντας πλήρως να αποδώσει κάποια αισθητική εκτίμηση στα όσα διαβάζει. Μας προσφέρεται λοιπόν, ως το ιδανικότερο μοντέλο του σύγχρονου αναγνώστη, ο οποίος απέχοντας έτη φωτός από το φετιχισμό του βιβλιόφιλου (που αγαπάει το βιβλίο απλώς και μόνον ως αντικείμενο) και από τη νοοτροπία του συλλέκτη (που επιτελεί ένα έργο τακτοποίησης της προσωπικής του ζωής και νοιώθει άμεσα την υπεροψία της υστεροφημίας του), αγοράζει τα βιβλία του από το περίπτερο ή το σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς του, τα διαβάζει όρθιος πολλές φορές στο αστικό ή κρυφά στις ώρες του γραφείου και τα εγκαταλείπει έπειτα ως φιάλες μίας χρήσεως σε ανύποπτα μέρη, όπως κατατρύχεται ο ευκοίλιος από την άμεση ικανοποίηση της “προσωπικής του ανάγκης”.
“Τι να διαβάσω;” Στην εύκολη εποχή μας, ένα δύσκολο ερώτημα όπως αυτό, βρίσκει τις απλούστερες απαντήσεις. Περιοδικά, εφημερίδες και έντυπα ποικίλης ύλης προτείνουν καθημερινά, πέρα από οποιαδήποτε κριτική και αισθητική αποτίμηση, καταλόγους βιβλίων για όλα τα γούστα. Βιβλία που τα διακρίνει μόλις το ένα από το άλλο, ο τυπικός τους διαχωρισμός σε “λογοτεχνία”, “αστυνομικά”, “ποίηση” και “παιδικά”, από τη στιγμή που όλα ανεξαιρέτως μοιάζουν παιδικά, γιατί είναι όλα εύκολης ανάγνωσης και τελικά όλα όμοια. Τι νόημα έχει πλέον ο υποτυπώδης διαχωρισμός τους σε είδη;

___

___

Ο Τζόρτζιο Καλκάνιο μας επισημαίνει σε ένα άρθρο του, στην εφημερίδα “LaStampa“, το όνομα του Rudolf Flesch, ο οποίος πέθανε πρόσφατα και αποτελούσε ήδη, εδώ και είκοσι χρόνια, το απωθημένο σκιάχτρο για όσους πιστεύουν ακόμη στο γραπτό λόγο. Μας πληροφορεί λοιπόν, πως ο Φλες είναι ο γλωσσολόγος που σε ένα διάσημο βιβλίο, “Η τέχνη της ευανάγνωστης γραφής”, υπολόγισε το δείκτη αναγνωσιμότητας του κάθε συγγραφέα. Σύμφωνα με τις αναλύσεις του, ένα κείμενο διαβάζεται τόσο πιο εύκολα όσο λιγότερες είναι οι λέξεις που απαρτίζουν μια πρόταση και όσο μικρότερος είναι ο αριθμός των συλλαβών της κάθε μιας λέξεως. Το παράδοξο είναι, σημειώνει ο Καλκάνιο, πως το δόγμα του Φλες δεν το ενστερνίσθηκαν οι πολιτικοί ή οι πανεπιστημιακοί, που στο κάτω-κάτω έχουν την υποχρέωση να γίνονται κατανοητοί από τους ψηφοφόρους τους ή τους μαθητές, αλλά για μεγάλη μας συμφορά, εκείνοι που φαίνεται να το ακολούθησαν πιστά είναι οι συγγραφείς. Οι συγγραφείς, γνωρίζοντας τον ελάχιστο χρόνο που τους απομένει να διεκδικήσουν από τον αναγνώστη όταν αυτός σβήσει το βίντεο, έχουν θυσιάσει τα πάντα προς τιμήν του ώστε να του προσφέρουν μια εύκολη ανάγνωση και πρέπει να πούμε ότι το έχουν καταφέρει θαυμάσια.

GEWLL Les-dieux-nont-pas-la-foi

Μήπως όμως έχουμε υπερεκτιμήσει το αξίωμα της εύκολης ανάγνωσης; διερωτάται ο Καλκάνιο. Μήπως η γραπτή σελίδα θα έπρεπε να αναχαιτίζει τον αναγνώστη αντί να του παρέχει την ελευθερία να ξεχαστεί; Μήπως η γλώσσα του συγγραφέα θα έπρεπε να ήταν μια παράβαση προς την κοινή γλώσσα και όχι η οκνηρή της υπηρέτρια;

Μπορεί το αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού να εξυπηρετεί απόλυτα τις ανάγκες της εύκολης ανάγνωσης, αλλά ας μας επιτραπεί να διαβάζουμε ακόμη και κάτι πιο προχωρημένο. Κάτι που να ορθώνεται μπροστά μας κατακόρυφα, θα έλεγα, και απαιτεί την κοπιώδη αναρρίχησή μας. Κάτι που μπορεί να είναι τα δίχως τέλος βιβλία της Λουντμίλας ή απλώς μια ελπίδα να επιτύχουμε μια πίστωση χρόνου, ή έστω κάτι που να χρειάζεται, όπως δηλώνει και ο τίτλος αυτής της επιφυλλίδος, “πολλαπλές αναγνώσεις” επιτέλους.

Σχόλιο: πέραν του εύστοχου που διακρίνει το κείμενο του Σωτήρη Παστάκα για τη μαζική κατανάλωση πολτού άνευ κριτηρίων, θα προσέθετα και έναν άλλο παράγοντα μακροημέρευσης της αλαζονικής υπερίσχυσης της (επιεικώς) χρυσής μετριότητας στη λογοτεχνική παραγωγή: τα εν Ελλάδι εργαστήρια της δημιουργικής γραφής.

Δε θα σχολιάσω καν το ποιοι, στο πλείστο των περιπτώσεων, εμφανίζονται ως λογοτεχνικοί φωστήρες και «διδάσκαλοι» (κάποιοι από αυτούς, στους κύκλους, θεωρούνται κίβδηλοι, ατάλαντοι και «ψώνια») : θα σχολιάσω όμως τα κείμενα των «μαθητών» τους, που παρατίθενται, σε πολλές περιπτώσεις, σε διαδικτυακές σελίδες και μάλιστα με καμάρι, κάποτε, από κάποιους «διδασκάλους».

Πρόκειται περί ολοσχερούς καταστροφής: όλα είναι κομμένα και ραμμένα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Το στυλ δε, το οποίο φοριέται κατά κόρον, είναι το ακόλουθο: μικρές και κοφτές φράσεις με εισαγωγή κάθε φορά μίας καινούργιας εικόνας. Τίποτε άλλο!

Yπάρχει και η οδηγία, «κάνε και μία φρασούλα τώρα, για να δείξεις τα συναισθήματά σου». Δεν μπαίνω καν σε θέματα αισθητικής για τη χρήση της γλώσσας, η οποία δεν υφίσταται καν, ούτε στην ομφαλοσκοπική ημερολογιακή διάθεση ούτε στην έλλειψη παντελούς ατμόσφαιρας και στη, γενικότερη … ξέρα του κειμένου.

Η γραμμή αυτή είναι εμφανής και, φυσικά, μόνον ένας ατάλαντος θα μπορούσε να την ακολουθήσει αδιαμαρτύρητα. Το ταλέντο, το οποίο γεννιέται και δεν γίνεται, δεν τρέχει στα εργαστήρια δημιουργικής γραφής, διότι ξέρει πώς είναι το να γράφεις. Έχει το… γονίδιο! Βεβαίως, υπάρχουν και οι περιπτώσεις των ταλαντούχων ανασφαλών, αλλά αυτοί αποχωρούν γρήγορα.

Και μπορεί κανείς να αναρωτηθεί ποιος από τους μεγάλους της λογοτεχνίας είχε παρακολουθήσει εργαστήρια δημιουργικής γραφής. Έχουμε επιστολές μεταξύ ομοτέχνων για ζητήματα που αφορούν θέματα της λογοτεχνίας, αλλά αυτό είναι διαφορετικό. Άλλο το να συζητήσεις, έχοντας το δικό σου δρόμο, κάποια τεχνικά θέματα και άλλο να σου υποδείξουν πώς θα γράψεις. Για έναν ταλαντούχο, για παράδειγμα, είναι αυτοματισμός ο διαχωρισμός της πρωτοπρόσωπης από την τριτοπρόσωπη αφήγηση και της αφήγησης σε δεύτερο πρόσωπο. Η θεωρία έπεται της λογοτεχνικής πράξης, που σημαίνει ότι οι λογοτέχνες  είναι εκείνοι που το «καθιέρωσαν». Είναι γελοίο, το λιγότερο, να θεωρεί κανείς εαυτόν επίδοξο συγγραφέα και να μην ανακάλυψε μέσα του και μόνος του τον «αυτοματισμό» αυτόν.  

Ο τρόπος των κειμένων αυτών συμβαδίζει με τον τρόπο, με τον οποίο στα σχολεία διδάσκουμε στους μαθητές που έχουν προβλήματα έκφρασης να οργανώνουν τις φράσεις τους (κάποτε είμαστε και αναγκασμένοι να διαχωρίζουμε και να εξηγούμε ότι είναι διαφορετική μία φράση που εκφράζει σκέψη και διαφορετική μία φράση που εκφράζει συναίσθημα), και αυτό για τον απλούστατο λόγο  ότι δεν υπάρχει διαφορετικός τρόπος σωτηρίας ούτε αυτών ούτε των κειμένων τους, και πόσο μάλλον όταν καλούνται να δώσουν εξετάσεις.

Τι είναι η λογοτεχνία, έκθεση ιδεών ή ημερολόγιο δημοτικού σχολείου; Δεν σχολιάζω καν τις υπόλοιπες οδηγίες που γνωρίζω ότι δίνονται. Ρομπότ! Διότι μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις.

 

 

 

Tags: ,

Image

Λουπάκη Ευγενία (Eφημερίδα η Αυγή on line) Το λίγο του κόσμου (και ένα σχόλιο επ’ αυτού)

Λουπάκη Ευγενία (Eφημερίδα η Αυγή on linz) Το λίγο του κόσμου (και ένα σχόλιο επ’ αυτού)

Πίνακας: Κris Lewis

Ολόκληρο τo κείμενο της κ. Λουπάκη στον παρακάτω σύνδεσμο

http://www.avgi.gr/article/297105/to-ligo-tou-kosmou

( …)

Εκείνο που με τρομάζει είναι ότι η λαίλαπα των καταδικαστικών σχολίων για την επίμαχη φράση ξέσπασε πριν δημοσιευθεί η ακριβής διατύπωση και η όλη τοποθέτηση της 82χρονης ποιήτριας. Ότι είδα σε γνωστό ειδησεογραφικό μπλογκ, που κατάλαβε ότι το θέμα “πουλάει”, να αναρτάται το θέμα με τίτλο “ρατσιστικό παραλήρημα”, ότι είδα ανθρώπους που εκτιμώ και που με γνωρίζουν προσωπικά να αναρωτιούνται τί κοινό μπορεί να έχω εγώ με τη Σώτη Τριανταφύλλου, επειδή αντέδρασα στην πυρά που κατά τη γνώμη μου στήθηκε. Και να επιστρατεύονται παλιότερες θέσεις της, όπως η περιβόητη διακήρυξη των 32 “πνευματικών ανθρώπων” υπέρ του Μνημονίου, για να δικαιολογηθεί η μήνις για το παγκάκι. ( …) Αλλά είναι ποιήτρια. Σε κάποιους από μας μιλάει η ποίησή της, σε άλλους όχι. Όσο για τον δημόσιο λόγο της, απ’ τη στιγμή που αποφασίζει να τον εκφέρει, δικαιούμαστε όλοι να τον κρίνουμε. Αφού ακούσουμε, αφού διαβάσουμε, αφού ενημερωθούμε, αφού σκεφθούμε. Όχι σαν όχλος, αλλά ως ελεύθεροι, σκεπτόμενοι, ευαίσθητοι άνθρωποι. Ως αριστεροί, δηλαδή, που έχουμε όλοι, μα όλοι, αμαρτήσει…

NITSE 313930_124625897679683_1989604371_n

Φωτό: Robert Doisneau

Σχόλιο

Το παραπάνω λινκ  μού απεστάλη χθες το βράδυ από κάποιον δημοσιογράφο, ο οποίος είχε διαβάσει το δικό μου σχόλιο για την Κική Δημουλά http://wp.me/p2VUjZ-29I, και εκτίμησε το ανθρώπινο και ειλικρινές, που το διέπνεε. Το δικό μου, βεβαίως, κείμενο, εν πλήρει συνειδήσει, δεν συναντά τον αυστηρό δημοσιογραφικό λόγο, διότι δεν επρόκειτο να δημοσιευτεί σε κάποια εφημερίδα, αλλά στο δικό μου ιστολόγιο, στο οποίο μου επιτρέπω να χρησιμοποιώ και το προσωπικό μου ύφος. Δεν εκπροσωπώ, άλλωστε,  κανέναν, παρά μόνον τον εαυτό μου. Αρχής γενομένης, κάναμε και μία συζήτηση για τα λάθη της Αριστεράς, τα οποία είναι και γνωστά και επαναλαμβανόμενα, και, οπωσδήποτε,  απογοητευτικά, όταν κανείς ορίζει την αριστερή σκέψη όπως ακριβώς η κ. Λουπάκη. Το κείμενό της,  στην ουσία, διασταυρώνεται με τη δική μου άποψη, και είναι ευτυχές, που, επιτέλους, στην «Αυγή» δημοσιεύεται ένα άρθρο, που εκπροσωπεί το «όραμα» της παλιάς αριστερής διανόησης.  Η σκέψη της κ. Λουπάκη είναι νηφάλια, καθαρά πολιτική και οργανωμένη. Η  κ. Λουπάκη, ως φαίνεται, δέχθηκε πυρά από τους συναδέλφους της. Αλλά αυτός είναι ο χώρος της δημοσιογραφίας, και είναι γνωστές οι τακτικές που χρησιμοποιούνται.

Henri Cartier-Bresson 228c3ec19f734bf5309071c435221b86

Φωτό: Henri Bresson

Εκείνο, όμως, που είναι άξιον προβληματισμού αφορά στη θέση των ομοτέχνων της Κικής Δημουλά. Προσωπικά, διαβάζοντας διάφορα άρθρα, είδα, μεταξύ άλλων, και το κείμενο του Γιώργη του Γιατρομανωλάκη (εδώ έχουν ενδιαφέρον τα σχόλια που έγιναν)  http://www.tovima.gr/opinions/artic/?aid=511799#.UYyKd29zz6I.facebook, αλλά και την ανακοίνωση συμπαράστασης της Eταιρείας Συγγραφέων http://www.tanea.gr/news/culture/article/5016702/sto-pleyro-ths-kikhs-dhmoyla-h-etaireia-ellhnwn-syggrafewn/#externaldisquss_div

Το να μην είναι σε θέση να διαβάζει σωστά κανείς ένα απλό κείμενο μπορεί να γίνει, εν μέρει, κατανοητό, όταν πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι ούτε έχουν ιδιαίτερη σχέση με το χώρο των Γραμμάτων  ούτε εκδοτική παρουσία, είτε αμιγώς στο χώρο της λογοτεχνίας είτε στο χώρο της αρθρογραφίας και του δοκιμίου. Ένας υποτιθέμενος «συγγραφέας» όμως; Διότι περί αυτού πρόκειται και, μάλιστα, ύστερα από όλον τον οχλοκρατικό θόρυβο, ύστερα από τη δημοσίευση ολόκληρου του κειμένου της Κικής Δημουλά, και κυρίως, ύστερα, από την ανακοίνωση της Eταιρείας Συγγραφέων.

Για μένα, ανεγείρονται, στο συγκεκριμένο σημείο, θέματα δεοντολογίας. Με τι ήθος, απλώς επειδή κάποιος έχει καλές δημόσιες σχέσεις, αποκαλεί δημοσίως έναν ομότεχνο «ηλικιωμένη…», έμπροσθεν της κάμερας, εν είδει «υπεράσπισης» (η πνευματικότητα, ο φόβος και η περιγραφή μίας πραγματικότητας έχουν ηλικία 😉  προχωρώντας σε  δημόσια και αρνητική  «λογοτεχνική κριτική»  (εν είδει «υπεράσπισης»), δίνοντας έμφαση στην «υπερπροβολή» της (εν είδει «υπεράσπισης»)  και, δοθείσης ευκαιρίας, εμπλέκοντας, με εντελώς άστοχο τρόπο, δύο διαφορετικά θέματα,  αποπροσανατολίζοντας άλλη μία φορά και  ομιλώντας (εν είδει «υπεράσπισης») για λαϊκό αίσθημα που καταφέρεται εναντίον της ποιήτριας λόγω παλαιότερών της θέσεων; Ποιος καταφέρθηκε εναντίον της Κικής Δημουλά, ο λαός ή οι δημοσιογράφοι;

Brunner Emil281936_143589215783351_163755256_n

Photo: Emil Brunner

 Εν τέλει, πώς «καταδέχεται» ο ίδιος να βρίσκεται στην ίδια λίστα με ανθρώπους, το έργο των οποίων και τη στάση όχι μόνον δεν εκτιμά  «λόγω ηλικίας»,  αλλά τους  «αποκηρύσσει» (εν είδει «υπεράσπισης») ονομαστικά και δημοσίως με αυτόν τον, κατά την άποψή μου,  επιπόλαιο τρόπο, που  μόνον ως «υπεράσπιση» δεν λειτούργησε, καθότι επέμενε να μην « διαβάζει» ολοκληρωμένο το κείμενο της Δημουλά,  κρατώντας αποκλειστικά και μόνον μία φράση; Ποιον εμπαίζει, τάχα υποδυόμενος τον συνήγορο; Από την άλλη, πώς είναι δυνατόν να είναι δεκτοί, από την Εταιρεία Συγγραφέων, κάποιοι, οι οποίοι δεν είναι καν σε θέση να διαβάσουν ολοκληρωμένα και  να ερμηνεύσουν το πλέον απλό κείμενο και των οποίων, τόσο οι τακτικές όσο και οι συμπεριφορές τους, δίνουν έναυσμα σε εμφύλιες διαμάχες εν είδει «υπεράσπισης» ;

Και τι λόγο ύπαρξης μπορεί να έχει η Εταιρεία Συγγραφέων ως θεσμός, όταν δεν τηρούνται  στοιχειώδεις κανόνες ευγένειας (εν είδει «υπεράσπισης») μεταξύ των μελών; Η «διαφορετική άποψη» (εν είδει «υπεράσπισης») δεν συνεπάγεται προσβολή με το επίθετο της «ηλικιωμένης», που οδηγεί σε συνειρμούς για  δυσλειτουργία σκέψεως, κρίσεως και δυσκολίας ελέγχου του θυμικού μέρους.

Σαν να λέμε (εν είδει «υπεράσπισης»)  «θα το μπαλώσουμε,  γιατί τα έχει και μισοχαμένα… κι ας δώσουμε τόπο στην οργή. Με το ένα πόδι στον τάφο είναι! Kαι η θεια μου η Καλλιόπη τα ίδια λέει! Δεν βαριέσαι… αλλιώς έπρεπε να τα πει, αλλά τι περιμένεις από τις γριές;».dogs William Wegman WW02 Εάν το αναλύσει κανείς, θα διαπιστώσει ότι η βάση της μομφής (εν είδει «υπεράσπισης») παραμένει, δεν αναιρείται η κακοήθης διαστρέβλωση, αλλά (εν είδει «υπεράσπισης») προστίθεται και η «ανακουφιστική» μομφή της ηλικίας. Ποια είναι η εικόνα που δίνεται προς τα έξω εις τους νουν έχοντας; Από πού να πιαστεί κανείς και σε τι να ελπίσει,  όταν ο υποτιθέμενος κόσμος των Γραμμάτων εμφανίζει συμπεριφορές και θέσεις που ενισχύουν την καταρρακωμένη, από τον τρόμο, την κακουχία και το αβέβαιο μέλλον, ορθή σκέψη της πλειονότητας;

Φωτό: William Wegman

Εάν δεν υπάρχουν κανόνες θεσπισμένης δεοντολογίας, τι νόημα έχουν αυτές οι λίστες των γραφόντων στην Εταιρεία Συγγραφέων; Στην  biblionet, βρίσκει κανείς το έργο τους, εκδηλώσεις για τη λογοτεχνία και παρουσιάσεις βιβλίων οργανώνονται από πολλούς και διαφορετικούς φορείς· λέσχες, κινήματα ή άλλου τύπου συσπειρώσεις και θεσμοί, και «βραβεία» απονέμουν και συμμετοχή εμφανίζουν σε εκδηλώσεις που αφορούν τη λογοτεχνία εντός και εκτός της χώρας, επίλυση σε βασικά θέματα που αφορούν το καθεστώς του συγγραφέα όσον αφορά το συνταξιοδοτικό και την κοινωνική ασφάλιση δεν επιτεύχθηκε ποτέ, το διαδίκτυο προσφέρει άφθονο χώρο σε καθέναν να δημοσιεύσει αυτό που επιθυμεί, και, κυρίως, άνευ κριτηρίων, η  ένταση, η βία, η υστερία και η επιθετικότητα είναι καθημερινή πραγματικότητα.  Υπάρχουν τα  πάντα.

FRANCE, CAHORS, 1959, LA FEMME A L OIEEρωτήματα θέτω. Είναι, όπως το ερώτημα, που, πλειστάκις, έχει διατυπωθεί για την ύπαρξη του ΝΑΤΟ σήμερα.

Για να κλείσω το  σχόλιο, επισημαίνω ότι δεν έχω λόγο να αναφερθώ στο όνομα του συγγραφέως, διότι στόχος μου, αφενός, δεν είναι να δημιουργήσω ίντριγκες και να προβώ σε κατά μέτωπον επίθεση, και, αφετέρου, δεν θα προέβαινα ποτέ σε  διαφήμιση (σ’ έναν χώρο, την απόλυτη ευθύνη του οποίου έχω εγώ) κάποιου, που πάντοτε θεωρούσα ότι το λογοτεχνικό του έργο δεν συμπορεύεται με τα αισθητικά μου κριτήρια. Δικαιούμαι κι εγώ, όπως καθένας, να έχω την προσωπική μου άποψη.

woman-wearing-Gjon Mili -gjon-mili

Φωτό: Eduard Boubat

 Υπάρχουν πολλά  «κακομαθημένα παιδιά» των μίντια : ως επί το πλείστον, προσωπικότητες υπερεκτιμημένες, υπερφίαλες και μειωμένων ικανοτήτων. Το ντεκαρτιανό «σκέφτομαι, άρα υπάρχω», θα μπορούσε να παραλλαχθεί και σ’ ένα  «γράφω, άρα υπάρχω» στην περίπτωση αυτή. Το τι ; όμως, είναι η ουσία της ερώτησης και το κατά πόσο αν αυτό που «γράφω»  με συναντά στην πραγματικότητα και στη συμπεριφορά μου, όταν έρθει η ώρα, για να το αποδείξω…

Μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα συνέβαινε εάν η Κική Δημουλά αποφαινόταν δημοσίως ότι ευελπιστεί και σε «τιμητική σύνταξη», όπως αποφάνθηκαν άλλοι «εθνοσωτήρες συγγραφείς». Δεν άκουσα, ωστόσο, κανένα σχόλιο για το θράσος και την έλλειψη στοιχειώδους λογικής να ευελπιστείς, δημοσίως, να σε πληρώσει ένας ολόκληρος λαός από την τσέπη του, και, μάλιστα, τώρα που πεινάει, σε γνωρίζει, δεν σε γνωρίζει, εκτιμά ή δεν εκτιμά το έργο σου, επειδή απλώς και μόνον θεωρείς εαυτόν αφιερωμένο στη λογοτεχνία και ύψιστο αρωγό στην, καθ’ όλα τα φαινόμενα, πνευματική εξέλιξη της χώρας.

 

Φωτό: Gjon Mili

 

Tags: ,

Κική Δημουλά, Ωδή σε μια επιτραπέζια λάμπα (και ένα σχόλιο για τα ευτράπελα)

Στη μνήμη του θείου μου
Παναγιώτη Kαλαμαριώτη

Παλιά επιτραπέζια λάμπα,
δουλεμένη από τεχνίτη Aνατολίτη
με φαντασία και πρόβλεψη.
Tην έφερ’ ένας θειος μου δικαστής από τη Σμύρνη
και στο φως της
δεθήκανε οι νόμοι με τις πράξεις των ανθρώπων.

H πείρα της μεγάλη στα ελαφρυντικά,
στο τι βρασμός ψυχής, τι προμελέτη.
Tόσα χτυπήματα στο στήθος από ζηλοτυπία,
βεντέτες για μια μεσοτοιχία,
για μια κατσίκα που μηρύκασε ξένο χορτάρι.
Γνώρισε πάμπολλους προτέρους έντιμους βίους
κι ερωτεύτηκε ενόχους.

Kαημένε θείε,
πώς τα πας μ’ αυτόν το νέο νομοθέτη
και τους νόμους του –
ύλη αδίδακτη ο θάνατος.
Tης ύπαρξής σου δεν πήγες συνήγορος.
Aλλ’ είναι η ζωή
απ’ τις χαμένες υποθέσεις,
ακόμα και για τους δυνατούς νομομαθείς,
όπως ήσουν.

Kληρονομιά μου τώρα η λάμπα.
Δουλεμένη με φαντασία
και προπαντός με πρόβλεψη.

Danielle Duer (20)

Tο φως της, για νά ’ρθει να σταθεί
σαν άλλος ένας κουρασμένος αναγνώστης
του ίδιου μ’ εμένανε βιβλίου
ή σαν διαιτητής ανάμεσα στο άγραφο χαρτί,
που νικητής πάλι βγαίνει απόψε
και νικημένα όσα σκόπευα να γράψω,
πηδάει μέσ’ από πλούσια φύλλα φοινικιάς.
Kι αυτό υποκινεί βλάστηση.
Kάτω απ’ τη φοινικιά
στέκει, σκυφτός και μειλίχιος, ένας γέροντας.
Eίχε και φλέβα πείρας ο τεχνίτης:
μόνο φως, μόνο φύλλα φοινικιάς,
φόβων και καιρών αντίπαλοι δεν γίνονται.
H μοναξιά φοβάται μόνο τον άνθρωπο δίπλα σου.

Kαλά λοιπόν που είναι εδώ αυτός ο γέροντας.
Aνατολίτη τον δείχνει η κελεμπία, το σαρίκι
και το μαυριδερό άσαρκο πρόσωπο.
Tο χέρι του, απλωμένο σε σένα,
δεν ξέρεις αν σε καλεί να πλησιάσεις,
αν απαιτεί, εξηγεί, οδηγεί ή προβλέπει.
Όλ’ αυτά ένας τεχνίτης μπορεί να τα χωρέσει
στην ίδια κίνηση,
όπως κι η ζωή τα χωράει όλα στο ένα της πέρασμα.
Mπορεί να είναι μουεζίνης
κι ετούτη τη στιγμή να εξηγεί στο θεό του
τι λείπει από τον έναν κόσμο.
Mπορεί να είναι επαίτης.
Ή νυχτοφύλακας
της προεκτεινόμενης πέρ’ απ’ τη λάμπα τροπικότητας.
Ίσως ρήτορας ξεπεσμένος σε είδη διακοσμητικά,
ασκητής,
οδοιπόρος που πέτυχε ίσκιο αναπάντεχο
στην προεκτεινόμενη πέρ’ απ’ τη λάμπα έρημο.
Ποιος ξέρει; Kανένας περιηγητής,
που έχασε το δρόμο
αλλά και το νόημα της περιηγήσεώς του.
Kαι τώρα, υψώνοντας το χέρι, με ρωτάει
ποιος είν’ ο δρόμος και ποιο το νόημά του.
Eμένα ρωτάει
ποιος είν’ ο δρόμος και ποιο το νόημά του;

Danielle Duer (19)

Nυχτοφύλακας ή επαίτης,
περιηγητής, ρήτορας,
μωαμεθανός ή άπατρις,
εμένα δεν με νοιάζει.
Eγώ,
έτσι που πέρασαν τα χρόνια,
έτσι που ήρθανε τα πράγματα,
Προφήτη τον ορίζω.
Γιατί Προφήτη τον χρειάζομαι,
έτσι που χάθηκαν τα χρόνια,
έτσι που στέκουνε τα πράγματα.

(από Tο λίγο του κόσμου, Στιγμή 1994)

Πίνακες: Danielle Duer

Από την πρώτη μέρα που ακούστηκαν οι χυδαιότητες για την Κική Δημουλά, ήθελα να κάνω την ανάρτηση αυτή. Αλλά είπα να σιωπήσω, θεωρώντας ότι, βλέποντας κανείς ολοκληρωμένο το κείμενο, θα αντιλαμβανόταν ότι επρόκειτο περί εκούσιας και κακόβουλης διαστρέβλωσης των λεγομένων της και ότι θα σταματούσε εκεί η τρομοκρατία  της «λαϊκής συνείδησης».Δεν κρύβω ότι, βλέποντας ξεκρέμαστη τη φράση, σοκαρίστηκα, αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο, από την άλλη, να πιστέψω ότι η Κική Δημουλά προέβη δημοσίως σε τέτοια ανόητη δήλωση. Αντί να ακολουθήσω έξαλλη τους οχλοκρατικούς ρυθμούς, έψαξα και βρήκα ολόκληρο το κείμενο. Όποιος γνωρίζει ελληνικά, δεν είναι δυνατόν να οδηγηθεί στα προβαλλόμενα συμπεράσματα.

http://www.nooz.gr/greece/ti-akrivos-eipe-i-kiki-dimoula-gia-tin-kupseli-kai-tous-metanastes

www.enikos.gr/stathis/143406,Epimetron.html

http://maga.gr/2013/05/07/i-kiki-dimoula-apanta-apoklistika-sto-maga-gr/

65581_156712724471000_2009883438_nΕίδα, ωστόσο, με μεγάλη έκπληξη και λύπη μου, ανθρώπους στο διαδίκτυο, που θεωρούσα νοήμονες, να κάνουν θλιβερές, άκρως προσβλητικές και άνευ αγχίνοιας αναρτήσεις, παίρνοντας το μέρος των μίντια, που, άλλη μία φορά, χρησιμοποιούν τη γνωστή τακτική της αποκοπής μίας φράσης από ένα κείμενο, για να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να παρασύρουν τον όχλο στις γνωστές τακτικές τους,  που θρέφουν το  λαϊκισμό και ηρωοποιούν  τους άνευ ήθους εκπροσώπους τους,  σε μια περίοδο  επώδυνη και πραγματικής εξαθλίωσης ολόκληρης της χώρας.  Υπό το πρόσχημα της «πασοκικής τσοβολικής δημοκρατίας και ισότητας», η χώρα οδηγήθηκε στη λαοκρατία, στην ισοπέδωση, στην αναξιοκρατία και στη λογική της μικροαστικής, βολεμένης και βλακώδους εξέγερσης από τον καναπέ της τηλεόρασης συνοδεία πίτσας και ροζ ιστοριών, την οποία, σιγοντάρει, αμήχανη και η Αριστερά, υπό το πρόσχημα της υπεράσπισης  του μη κυρίαρχου λαού. Η Δεξιά γνωρίζουμε τι κάνει, οι προθέσεις της  ήταν πάντα εμφανείς. Βεβαίως, σήμερα που ο πολιτικός λόγος είναι μονόδρομος, καθότι παγκοσμιοποιημένος, η διάκριση αυτή,  μάλλον, σε ζοφερά συμπεράσματα μπορεί να οδηγήσει.

534617_125956124213327_1131340590_n

Οι μάγκες «αριστεροί» δημοσιογράφοι, αντί να κάνουν τη γνωστή πολιτική της πλάκας με τα κροκοδείλια δάκρυα για τους πάσχοντες αυτού του κόσμου, απλώς για να προβάλουν έναν τάχα «αριστερό» λόγο και αντίλογο προς τη «Δεξιά», ας αρθρώσουν έναν αντιΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ λόγο προς το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και τους οικονομικούς του δολοφόνους και ας γίνουν ακτιβιστές μαζί με τις αυτοεπιδοτούμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις, την ώρα που μπατάρουν τα καράβια και πνίγεται ο έρμος ο κοσμάκης, ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ μεταναστευτική πολιτική. Οι μάγκες «αριστεροί» να κατέβουν σε απεργία πείνας μαζί με αυτούς που  «πιάνουν τα παγκάκια» και τρέχουν σαν σκύλοι στα σκουπίδια για να βρουν ένα ξεροκόματο να φάνε, αντί να γυρνάνε στα στούντιο, ως  καλοπληρωμένη και βολεμένη ιντελιγκέντσια της τέταρτης εξουσίας. Οι μάγκες «αριστεροί» βουρκοδημοσιογράφοι, με σπουδές στα Παρίσια  και στα Λονδίνα, συμφοιτητές με τους «δεξιούς» γραβατωμένους και τους ζιβαγκάκηδες «σοσιαλιστές», ας καταλάβουν ότι ο λόγος που αρθρώνουν δεν είναι αριστερός, αλλά στυγνά κομματικός και ανεγκέφαλος. Και γίνονται γελοίοι.

andriopoulos 198892_135582899917316_2047811755_nOι μάγκες φιλόστοργοι «αριστεροί» να μας πουν αν και όταν καλούν στο σπίτι τους «φίλους» να φιλοξενήσουν, αν τους πετούν σαν ζώα να κοιμηθούνε στο μπαλκόνι και τους αφήνουν χωρίς ρούχα και ατάιστους, για να ψοφήσουν απ΄ το κρύο και την πείνα. Οι μάγκες «αριστεροί» ας θυμηθούν τον Ξένιο Δία… και ας κάνουν και μία επανάληψη στο ότι ο ρατσισμός δεν έχει μόνον φυλετικό πρόσωπο, έχει πολλαπλά, ένα εκ των οποίων είναι και το κομματικό.  Όρτσα για τον νέο εμφύλιο! Διότι ζούμε, εδώ και χρόνια, το σενάριο μίας ατέρμονης υποκουλτούρας, με στοιχεία  που διαπνέουν  τη συμπεριφορά εθνών αμνημόνων, ανιστόρητων και καταδικασμένων να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη που οδήγησαν σε εμφύλιες διαμάχες και εξοβέλισαν ανθρώπους ικανούς όχι μόνον από την πολιτική αλλά και την πνευματική σκηνή αυτής της χώρας, για λόγους καθαρά κομματικούς. Η καθαρή πολιτική σκέψη δεν μπορεί να είναι κομματική, και μάλιστα σήμερα που ο ρόλος των κυβερνήσεων είναι εκμηδενισμένος. Το κομματικό discours ισοδυναμεί με την απόχη του τρελού που προσπαθεί να μετατρέψει τα απωθημένα του σε καρβέλια εν μέσω της ερήμου των πολιτικών επιλογών. Πόσο μυαλό θέλει αυτό για να γίνει αντιληπτό!

292517_3593524516079_122007549_n

 Δεδομένης ευκαιρίας, πάτησαν πολλοί και στο σαρακοφαγωμένο εφαλτήριο  της μπουρδολογούσας «λογοτεχνικής κριτικής», για να εκτοξεύσουν ρατσιστικά κριτήρια πεζολογικής ή σουρεαλιστικής ποιητικής απόφανσης, και να επιτεθούν σε ολόκληρο το έργο της Κικής Δημουλά. Άλλο το δεν μου πάει και άλλο το δεν είναι στη φόρμα του σωστό. Άλλο το δεν βάζω στο σαλόνι μου τον Ελ Γκρέκο και άλλο ότι ο Ελ Γκρέκο είναι ατάλαντος. Μέσα από αυτήν τη βλακώδη λογική,  η Κική Δημουλά αντιμετωπίστηκε σαν κοκότα της δημοσιογραφίας, διαπλεκόμενη σε ξέπλυμα χρήματος και σαν κλινοσκεπάστρα από χνώτα μεγαλοεκδοτών και σημαιοφόρο πολιτικών σκοπιμοτήτων  — τις  γνωστές, δηλαδή, τακτικές της προβολής των χρυσών μετριοτήτων, των εγχωρίων μύθων ή των περισσότερων  εχόντων «εξέχουσα» θέση στην ελληνική «λογοτεχνία», τους οποίους στο εξωτερικό δεν γνωρίζει κανείς, καθότι δεν μπορούν να συναγωνιστούν τα μεγάλα ονόματα της εγχώριας παραγωγής τους. Eάν δικαίως, ένα πρόσωπο, είναι αναγνωρισμένο και λαοφιλές, έχοντας μοχθήσει γι’ αυτό πάρα πολλά χρόνια, είναι η Κική Δημουλά. Η Δημουλά δεν επιβλήθηκε ποτέ με τη λογική του  «λογοτεχνικού κομήτη», για να τυγχάνει τέτοιων χαμερπών και γλοιωδών σχολίων.

5a50df7cac9d474facc7782796e6cca5

Τυχαίνει να μοιράζω, πλέον, τη ζωή μου ανάμεσα στην Ελλάδα και στο Βέλγιο. Αλλά εδώ και χρόνια, ζούσα αποκλειστικά  στις Βρυξέλλες. Και ας μην πάει ο νους κανενός σε βιοπορισμό στους κόλπους της ΕΕ. Έφυγα κι εγώ από τη χώρα μου και ξέρω τι είναι να μεταναστεύεις, ν’ αφήνεις την πατρίδα σου, να βρίσκεσαι σε έναν ξένο τόπο, με άλλη κουλτούρα, με άλλη νοοτροπία,  όπου δεν μιλούν τη γλώσσα σου και όπου πασχίζεις να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. Ό, τι και να κάνεις είσαι ένας ξένος, και, μάλιστα, όταν είσαι και Έλληνας, έχεις να λουστείς τις προσβολές του τεμπέλη, του φαταούλα, του κλέφτη και του φοβερού βάρους για ολόκληρη την Ευρώπη. Έχεις να υποστείς τον ρατσισμό, αυτήν τη γενικευμένη στερεοτυπική φιλολογία, που σαρώνει τα πάντα αδιακρίτως προσώπων. Το υπέστην. Συνεπώς, η ευαισθησία μου σε θέματα μετανάστευσης και ρατσισμού είναι αυξημένη, και για το λόγο αυτό μού επιτρέπεται να έχω άποψη, η οποία, πέρα από την ακαδημαϊκή γνώση έρχεται να συγχρονιστεί  και με το βίωμα.

376520_10152440176600506_627102097_nΌταν έφθασα στις Βρυξέλλες, τόπο από τον οποίο γράφω αυτήν τη στιγμή το άρθρο μου, όχι μόνον καλοβαλμένη, όχι μόνον με χρήματα στην τσέπη μου, για να μπορέσω να ζήσω αξιοπρεπώς, αλλά και με ένα background κουλτούρας, ήμουν υποχρεωμένη, ήθελα δεν ήθελα, να περάσω από όλα τα στάδια της νομοθετημένης βέλγικης μεταναστευτικής πολιτικής. Κάποιος, ο οποίος ζούσε αξιοπρεπώς, έχοντας σπίτι,  εργασία και ήταν φορολογούμενος πολίτης όφειλε να εγγυηθεί για μένα, προκειμένου να μου δοθεί ένα χαρτί εξάμηνης προσωρινής διαμονής. Στο διάστημα αυτό, η Αστυνομία πέρασε, σε ανύποπτο χρόνο, τρεις φορές από το σπίτι, για να διαπιστώσει, εάν όντως η δήλωση που είχε γίνει στα αρχεία του Δήμου ήταν αληθής, προκειμένου να περάσουμε στο δεύτερο στάδιο της άδειας διαμονής και να μου χορηγηθεί η ανάλογη ταυτότητα.Το Βέλγιο είναι μία χώρα υποδοχής μεταναστών, όπου κανείς συναντά όλες τις φυλές του Ισραήλ. Το 60 τοις εκατό των κατοίκων των Βρυξελλών είναι Μαροκινοί. Αν προσθέσει κανείς τους κατοίκους της πρώην βελγικής αποικίας του Κογκό, τους ανθρώπους από την Τουρκία, την Ινδία, τις ανατολικές χώρες, τη Λατινική Αμερική, την Ελλάδα, φυσικά, τους Πακιστανούς, των νησιών του Ειρηνικού, τους Κινέζους κοκ, αντιλαμβάνεται ότι οι Βέλγοι σχεδόν χάνονται μπρος σε αυτήν την κοσμοπλημμύρα των μεταναστών. Απλό παράδειγμα, στην πολυκατοικία όπου διαμένω, υπάρχουν 10 διαμερίσματα, 3 μόνον ανήκουν σε Βέλγους. Οι γείτονές μου είναι μία ευγενέστατη οικογένεια Ρουμάνων, που πρόσφατα αγόρασε το σπίτι. Στον επάνω όροφο, ζει μια επίσης ευγενέστατη οικογένεια από το Μαρόκο, με τρία παιδιά, τα οποία καν δεν ακούγονται, διότι τα έχουν εκπαιδεύσει να μην ενοχλούν τους γείτονες, κι εγώ απολαμβάνω τον σύζυγο της οικογένειας, πραγματικά, όταν προσεύχεται μπρος απ΄ το Κοράνι του. Μαγικός! Περπατώ στους δρόμους και απολαμβάνω όλη αυτήν την πολυπολιτισμικότητα, τα χρωματιστά ρούχα της Αφρικής, τις κελεμπίες των Μαροκινών, τους Εβραίους με τα κοτσιδάκια τους, τις Ινδές με τα μεταξωτά τους και τη ζωγραφιστή ελιά, τα διακοσμητικά τους τατουάζ στα χέρια, τα τσιγκελωτά τούρκικα μουστάκια, το  μελαμψό των Πακιστανών, τις ωχρές γυναικείες φιγούρες των ανατολικών χωρών, τα λαμέ τζαζ αφρικάνικα κοστούμια.

FRANCE, PARIS, MAI 1968, PLUTOT LA VIE

Πέραν τούτου, τα επίπεδα της εγκληματικότητας είναι σχεδόν μηδενικά. Υπάρχει ελάχιστη εγκληματικότητα και υπό αυστηρό έλεγχο. Μαχαιρώματα για κλοπή, στα 7 χρόνια που ζω εδώ, ακούσαμε μία μόνο φορά. Στους δρόμους δεν βλέπεις άστεγους, στα φανάρια δεν βλέπεις εξαθλιωμένους, δεν υπάρχουν συσσίτια, στα πάρκα και στις πλατείες υπάρχει χώρος για όλους τους ανθρώπους (δεν καταλαβαίνω γιατί, όχι μόνον η Κική Δημουλά αλλά ο καθένας, να μη θέλει να καθίσει στο παγκάκι της γειτονιάς του. Όταν δε βρίσκεις θέση στην ταβέρνα για το κοψίδι σου, δεν κάνεις σχόλιο; Eκεί, βέβαια, θα την πέσεις στον αγενή Ελληνάρα, που κάθεται 500 ώρες, επειδή απλώς πληρώνει. Έφαγες, πήρες και επιδόρπιο, χτύπησες και τις σόδες σου, χαχάνισες επαρκώς, κάπνισες και τις πίπες σου, και φεύγεις, μουρτζόβλαχε ! Περιμένουν κι άλλοι!) δεν φοβάσαι να κυκλοφορήσεις, δεν έχουμε συναγερμό στα σπίτια, οι μετανάστες, κυρίως οι χειρώνακτες, βρίσκουν εύκολα εργασία και απολαμβάνουν όλα τα οφέλη της βέλγικης νομοθεσίας ισότιμα. Οι ίδιες απολαβές που αφορούν τους Βέλγους  αφορούν και τους ανθρώπους που έφυγαν από τη χώρα τους για μια καλύτερη μοίρα, και κανείς δεν εκμεταλλεύεται κανέναν, τα ίδια επιδόματα δίνονται σε όλους. Δεν μπορείς να νοικιάσεις σπίτι, εάν δεν υποβάλεις,  μαζί με το συμφωνητικό,  τις μηνιαίες αποδοχές σου, το χαρτί από την Τράπεζα για την αυτόματη πληρωμή του ενοικίου και την ασφάλεια για την περίπτωση πυρκαγιάς. Σε κανένα σπίτι πενήντα τετραγωνικών δεν ζουν πάνω από τέσσερα άτομα. Και αυτή είναι η χειρότερη περίπτωση. Υπάρχουν κατάλληλες υπηρεσίες που θα βοηθήσουν, ανά πάσα στιγμή, όλους αυτούς τους ανθρώπους, προκειμένου να ενσωματωθούν, να ζήσουν αξιοπρεπώς και να ενταχθούν ισότιμα στη νέα τους πατρίδα.

Το να περιφέρεσαι
ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΕΝΟΣ και σαν ΖΩΟ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΩΣ.

Είναι θέμα ηθικής και αισθητικής. 

O κομματικός «αριστερός» λόγος είναι και ανήθικος και κακόγουστος συνάμα. Το κιτς της πολιτικής. Ο φασιστικός λόγος είναι πιο καλόγουστος, αν και απευκταίος, καθότι συνεπής με την εγγενή κακογουστιά του, τη φύση του.Tον δεξιό τον γνωρίζω; και δε με αφορά, τον σοσιαλιστικό ας τον συνοδέψουμε στον τάφο του με το Κάρμινα Μπουράνα.

Boubat 2

Τι είπε, επιτέλους, η Κική Δημουλά, ένας πραγματικός και άξιος άνθρωπος του πνεύματος, που, για «κακή μας τύχη», έχει πεποιθήσεις «δεξιές»; Ποιοι άνοιξαν ανεξέλεγκτα τις πόρτες της χώρας, αδιάφοροι και ασυνείδητοι για τα σοβαρά κοινωνικά θέματα που συνεπάγεται η έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής; (Eίναι «δεξιό» αυτό που λέει η Δημουλά; Eγώ για «αντιδεξιό» το ακούω, εάν  υποτεθεί ότι το σχόλιό της είναι… «προβοκατόρικο») για να υποστεί αυτήν τη διαπόμπευση από τους τάχα αντιρατσιστές, που δεν επαναστατούν με την ψήφο τους απέναντι σε αυτήν την εξαθλίωση που περιφέρεται  εδώ και χρόνια σε όλη την Αθήνα,  που δεν ντρέπονται να ανέχονται ένα κράτος, χωρίς μεταναστευτική πολιτική, και δεν βομβαρδίζουν με άρθρα τις εφημερίδες, υπενθυμίζοντας στοιχειώδη πράγματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, που, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, επικροτούν και δέχονται να ζει ένα μεγάλο ποσοστό μεταναστών σε συνθήκες όμοιες με κείνες των σκλάβων που μεταφέρονταν στις ΗΠΑ, που δεν κραυγάζει όταν γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάθε τυχάρπαστο και αντιρατσιστή Ελληνάρα (προσφέρει εργασία γαρ), που δεν κλαίνε πικρά για τη χώρα που γέννησε τα ιδανικά της Δημοκρατίας και του ανθρωπισμού να εξευτελίζει με τον ίδιο τρόπο που εξευτελίζει τους ίδιους και όσους υποδέχεται,  που δεν  έχουν ιδέα από τη μεταναστευτική πολιτική των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών και για το θέμα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, ως σταυροδρόμι και ως πέρασμα, που ανέχονται όλους αυτούς τους ανεγκέφαλους πολιτικούς και δεν επαναστατούν απέναντι στο φασισμό που βρίσκεται μέσα στη Βουλή, αυτοαναιρώντας την ίδια την έννοια της Δημοκρατίας;

ballet-black-and-white-dancer-Favim.com-539918H Κική Δημουλά νοστάλγησε την παλιά Κυψέλη, όπως την είχε νοσταλγήσει στη Γραμμή του ορίζοντος και ο Χρήστος Βακαλόπουλος, και είπε δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω, είναι λυπηρό, αν το συγκρίνω με το παρελθόν. Δεν είπε: Να φύγουν! Δεν μίλησε ενάντια στους ανθρώπους αυτούς, τουναντίον! Tη θλιβερή νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα περιέγραψε, όπως θα την περιγράφαμε και θα την καταγράφαμε σε ένα ρεπορτάζ ή σε ένα μυθιστόρημα.  Oύτε και μένα μου αρέσει το θέαμα, με ενοχλεί. Διότι με ταράζει η εξαθλίωση ως άνθρωπο, δεν το αντέχω! Δεν με ενοχλούν οι άνθρωποι, αλλά η παγκόσμια πολιτική σκηνή, που εκφράζεται διά μέσου των ανθρώπων αυτών. Kι εδώ υπάρχει ένα λεπτό σημείο, αλλά θέλει και λεπτότητα σκέψης, για να γίνει κατανοητό: είναι σαν να λέμε ότι οι ρατσιστές δεν αντέχουν την εξαθλίωση και ότι οι αντιρατσιστές την επικροτούν. Βλέπε Άουσβιτς! Η αλήθεια είναι ότι οι ρατσιστές δεν αντέχουν τίποτε, παρά μόνον τον εαυτό τους, το κέντρο της γης, το οποίο, επειδή,  ακριβώς, βουλιάζει στον καιάδα συνεχώς, συμπαρασέρνει και όλη την ανθρωπότητα μαζί του, με τη μοναδική αλήθεια και το ένα και ύψιστο ιδανικό τους! Αυτό είναι το “Αγαπάμε του μετανάστες!”. Μάγκες, η πολλή και ένθερμη αγάπη, όπως και το υπερβολικό, γενικά, κρύβει από πίσω το αντίθετο! Όπως ακριβώς ο κρυφοομοφυλόφιλος κόπτεται πολύ για τον ανδρισμό του!

Οι αντιρατσιστές δεν αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως ζώο, διότι μπορώ να φανταστώ τι ακριβώς αντίκρισαν τα μάτια της Κικής Δημουλά. Είναι αυτό που αντικρίζω κι εγώ κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα και πέφτω σε κατάθλιψη, λέγοντας «τι χάλι είναι τούτο!» Αυτό είναι ένδειξη ρατσισμού ή προβληματισμός και αυξημένη ευαισθησία; Αν, αύριο, ανοίξω το ψυγείο και πω «μπαγιάτεψε το κρέας», σημαίνει ότι τα βάζω με τον κρεοπώλη; Ή ότι κάνω σκέψεις για τους λόγους που άφησα την τροφή, επί παραδείγματι, εκτός κατάψυξης;

62038_156689367806669_41181400_nΚαι να δεις πώς έρχονται καμιά φορά τα πράγματα!  Όσην ώρα εγώ γράφω αυτά, στο σπίτι κυκλοφορεί ένα εξαίρετο κορίτσι από τη Ρουμανία, αφράτο και με όμορφα ροδαλά μάγουλα, η  οποία ασχολείται με το νοικοκυριό. Συνεννοούμαι και στα ελληνικά και στα γαλλικά μαζί της, διότι έκανε την ίδια δουλειά και στην Ελλάδα. Ονομάζεται Adina Sutu, είναι 25 χρονών, παντρεμένη με τον Gheorghe Sutu, 28 χρονών, και με ένα τρίχρονο κοριτσάκι.   Τη γνώρισα, σήμερα, πρώτη φορά, διότι, όταν ήρθε στο σπίτι, τις  προηγούμενες φορές, βρισκόμουν στην Ελλάδα, και τραβούσα τα μαλλιά μου με την κατάντια που έβλεπα γύρω μου. Το κουμπί της τηλεόρασης αρνούμαι να το πατήσω στην Ελλάδα. Το επόμενο βήμα είναι να πετάξω τη συσκευή στα σκουπίδια.  Η Adina είχε αντικαταστήσει την προηγούμενη κοπέλα και έμεινα έκπληκτη όταν στο δικό μου Bonjour, μου απάντησε: Kαλημέρα. Γνώριζε ότι είμαι Ελληνίδα.

Μιλάτε ελληνικά, τη ρώτησα στα γαλλικά;

Nαι, μιλάω, μου απάντησε στα ελληνικά. Από κει και πέρα ο διάλογος υπήρξε  μισογαλλικός, μισοελληνικός.

Πώς κι αυτό;

Έμεινα Ελλάδα, δούλευα.

Πού ακριβώς;

Αθήνα

Σε ποια περιοχή;

Πρώτα Πατησίων, αλλά μετά Κυψέλη;

Kυψέλη;!!! (Στο μεταξύ εγώ βρίσκομαι στα μισά του παρόντος άρθρου). Nα σας ρωτήσω κάτι; Θα θέλατε να μου απαντήσετε σε κάποιες ερωτήσεις, επειδή γράφω κάτι σχετικό για την Κυψέλη και τους μετανάστες; Έχουμε μια μεγάλη ποιήτρια στην Ελλάδα, που την είπανε ρατσίστρια… και έχει σχέση με την Κυψέλη. Να σας ρωτήσω, λοιπόν, και θα μου επιτρέψετε να γράψω ό, τι θα μου πείτε στο μπλογκ μου;

Ναι, βέβαια.

Πού ακριβώς στην Κυψέλη;

Στη Ρηνείας, σε μια μεγάλη πολυκατοικία, δε θυμάμαι το νούμερο. Δίπλα στον Άγιο Δημήτριο, έχει και έναν Σκλαβενίτη και ένα ΑΒ. Μέναμε με τον άντρα μου σε ένα σπίτι 70 τ.μ.

Πόσον καιρό μείνατε στην Ελλάδα;

Από το 2005 έως το 2008

Δουλεύατε και οι δύο, τι ακριβώς κάνατε;

Εγώ καθάριζα. Δούλευα σε σπίτια, αλλά και σε καταστήματα και σε συνεργείο καθαρισμού. Ο άντρας μου δούλευε στην οικοδομή.

Χαρτιά είχατε;

O άντρας μου είχε, εγώ όχι.

Πώς έγινε αυτό, πώς ξεκινήσατε και γιατί εκείνος είχε, ενώ εσείς όχι;

Στην αρχή μέναμε στην αδελφή μου.

Η αδελφή σας δούλευε;

Nαι, και ο άντρας της.

Το σπίτι ήταν μεγάλο;

Ναι, χωρούσαμε όλοι. Δεν είχαμε πρόβλημα.

254441_154296858045920_1898500925_n

Δε δήλωσε η αδελφή σας την παραμονή σας στο σπίτι της;

Όχι. Μείναμε ένα χρόνο εκεί, αλλά δουλεύαμε, και μετά φύγαμε, πήγαμε σε δικό μας σπίτι.

Και με τα χαρτιά;

O άντρας μου μπόρεσε και έβγαλε και είχε ένσημα. Εγώ όχι.

Τι έγινε με σας; Πώς δουλεύατε εσείς, χωρίς ένσημα;

Μαύρα, δούλευα εγώ. Στα σπίτια και στο συνεργείο καθαρισμού.

Και στα μεγάλα καταστήματα; (Μου έχει αναφέρει τα ονόματα, και πρόκειται για αλυσίδες καταστημάτων)

Eκεί όποιος δεν είχε χαρτιά, έβαζαν τα ένσημα αλλού. Τα έδιναν στον άντρα μου.

Εσείς γιατί δεν είχατε χαρτιά;

Γιατί ο δικηγόρος έγραψε άλλα ονόματα στα χαρτιά μου. Είπε ότι δεν μπορούσα να πάρω χαρτιά με τα κανονικά. Άλλο όνομα πατέρα, μητέρας… Και όταν πήγα, βρήκαν ότι τα χαρτιά δεν ήταν σωστά.

Toν δικηγόρο τον πληρώσατε;

Ναι, φυσικά τον πληρώσαμε.

Μα, καλά, πώς έγινε αυτό; Εδώ στο Βέλγιο με τι χαρτιά ήρθατε.

Με άλλα.

Τι άλλα δηλαδή;

Τα χαρτιά γράφανε κανονικά το όνομα του πατέρα μου και όλα τα στοιχεία. Ήταν αληθινά.

AD 0598Οπότε τακτοποιηθήκατε αμέσως.

Ναι, δεν είχαμε πρόβλημα.

Στην Ελλάδα πώς περνούσατε;

Αχ, πάρα πολύ ωραία… Οι Έλληνες είναι καλοί άνθρωποι, σου δίνουν καφέ όταν δουλεύεις στα σπίτια. Εδώ δεν σου δίνουν οι Βέλγοι.

Εγώ πάντως σας δίνω…

Εσείς, ναι, είστε Ελληνίδα.

Και τι άλλο σας άρεσε στην Ελλάδα, τι κάνατε όταν δεν δουλεύατε;

Πάρα πολύ ωραία ήταν όλα. Τα γλυκά, τα φαγητά, τα σουβλάκια, οι βόλτες. Πηγαίναμε με τους φίλους μας στη θάλασσα, στο Σούνιο, και μέναμε όλο το βράδυ. Πηγαίναμε στα μπουζούκια και κάναμε και μπάρμπεκιου.

Είχατε αυτοκίνητο;

Nαι, είχε ο κουμπάρος μου.

Προτιμάτε την Ελλάδα ή το Βέλγιο;

Tην Ελλάδα, έχει ήλιο.

Και γιατί φύγατε;

Δεν είχε πολλή δουλειά και ό άντρας μου βρήκε καλύτερη δουλειά εδώ.

Εδώ τι κάνετε ακριβώς; Εσείς, ξέρω ότι δεν δουλεύετε μαύρα, σας πληρώνουμε με τα ειδικά δελτία για την παροχή των υπηρεσιών σας, τα οποία φορολογούνται, κι έχετε και κοινωνική ασφάλιση. Ο άντρας σας;

Πολύ ωραία. Δουλεύει στην οικοδομή, αλλά πλέον είναι ανεξάρτητος επαγγελματίας. Πληρώνει φόρους, τα πάντα.

Δουλεύετε πολύ;

Ναι. Τώρα δουλεύω 30 ώρες την εβδομάδα, επειδή έχω τη μικρή. Πριν κάνω το μωρό, δούλευα 38 ώρες την εβδομάδα. Κι ο άντρας μου δουλεύει πολύ.

Και, αν επιτρέπεται, πόσα κερδίζετε το μήνα;

Eγώ περίπου 1000 ευρώ και ο άντρας μου αναλόγως, από 1500 έως 2000 το μήνα.

Δηλαδή περνάτε μία χαρά…

Ναι, δεν μας λείπει τίποτε. Έχουμε τα πάντα.

AD

Πληρώνετε πολλά για το ενοίκιο, σε τι σπίτι μένετε εδώ;

Έχει ένα μεγάλο σαλόνι και ένα υπνοδωμάτιο. Πληρώνουμε 425 ευρώ το μήνα, αλλά θέλουμε να αγοράσουμε δικό μας, λίγο αργότερα.

Και τι άλλο θέλετε να κάνετε;

Eγώ πηγαίνω 3 ώρες την εβδομάδα και μαθαίνω μανικιούρ.

Θα κάνετε και αυτή τη δουλειά στο μέλλον; Μαύρα;

Όχι μαύρα, θα πληρώνω φόρους.

Τα γαλλικά σας θα τα βελτιώσετε;

Nαι, θέλω. Αλλά εκεί που πήγα δεν ήτανε καλά… τίποτε σχεδόν δεν έμαθα, ήταν μόνο 1, 5 ώρα την εβδομάδα.

Εάν θέλετε, θα σας δώσω εγώ τη σωστή διεύθυνση. Έξι ώρες την εβδομάδα, και δεν θα σας κοστίσει πάνω από 100 ευρώ το τετράμηνο. Είναι πάρα πολύ καλή η δουλειά που γίνεται. Θα μάθετε.

Να μου τη γράψετε σε χαρτί.

Υπολογιστή έχετε στο σπίτι;

Nαι.

Θα πρέπει να πάρετε για την εγγραφή σας ραντεβού μέσω υπολογιστή, για να μην περιμένετε στην ουρά. Θα πάτε μία συγκεκριμένη μέρα. Τον Αύγουστο όμως πλέον, διότι τώρα έχουν ξεκινήσει τα μαθήματα του δεύτερου τετραμήνου. Ξέρετε να το κάνετε αυτό;

Nαι, ξέρω.

Το ορθόδοξο Πάσχα πώς το περάσατε εδώ;

Πολύ ωραία, κόκκινα αυγά, αρνί και cozonac, ένα ρουμάνικο γλυκό.

ADJPGΕκκλησία πήγατε; Έχει ρουμάνικη εκκλησία εδώ;

Πήγαμε, ναι, στη ρουμάνικη εκκλησία.

Στην Ελλάδα πώς το γιορτάζατε το Πάσχα;

To ίδιο, αλλά ψήναμε αρνί στη σούβλα. Είχαμε πάει μια φορά στην Εύβοια και ψήσαμε.

Εκκλησία;

Δεν πηγαίναμε στη ρουμάνικη, γιατί είχε Αστυνομία. Είχανε πιάσει τον άντρα μου και τον είχαν βάλει φυλακή για 18 μέρες. Πηγαίναμε όμως στην ελληνική, δεν μας πείραζε.

Γιατί πιάσανε και πότε τον άντρα σας;

Ήταν στην αρχή, όταν μέναμε στην αδελφή μου, και δεν είχε προλάβει να βγάλει ακόμη τα χαρτιά του.

Και η αδελφή σας δεν μπορούσε να εγγυηθεί για σας;

Όχι.

Έχετε ακόμη φίλους και συγγενείς στην Ελλάδα;

Nαι και θέλουμε να πάμε για διακοπές.

Τι σας λένε;

Ότι δεν έχει πολλή δουλειά τώρα, άλλοι ή πήγανε αλλού ή επιστρέψανε στη Ρουμανία.

Όταν μένατε στην Ελλάδα, φοβόσαστε να κυκλοφορήσετε;

Όχι, δεν φοβόμαστε.

Στην Ελλάδα, έχει αυξηθεί η βία τώρα τελευταία. Ο κόσμος πεινάει, και είναι φυσικό αυτό. Σας λένε κάτι οι φίλοι σας γι’ αυτό;

Nαι, μου το λένε. Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Φοβούνται. Μια φίλη μου την κλέψανε μέσα στο λεωφορείο. Είπε ότι ήταν δύο Πακιστανοί.

Η φίλη σας ήταν Ρουμάνα, δουλεύει;

Ναι, από τη Ρουμανία, δουλεύει και αυτή και ο άντρας της.

Στο Βέλγιο φοβάστε να κυκλοφορήσετε στο δρόμο;

Όχι, γιατί να φοβηθώ;

Στο Βέλγιο υπάρχουν ρατσιστές;

Nαι, υπάρχουν και κάποιοι που είναι έτσι.

Στις κρατικές υπηρεσίες, έχετε συναντήσει ρατσισμό;

Όχι, εντάξει. Όλα τα χαρτιά τα δίνουν, δεν έχουμε πρόβλημα. Ό,τι ζητάμε.

Η Αστυνομία έχει περάσει ποτέ από το σπίτι;

Ναι, πολλές φορές. Και όταν ήρθαμε και τώρα που αλλάξαμε σπίτι.

Το ίδιο συνέβη και σε μένα. Και όταν ήρθα πέρασαν από το σπίτι και όταν αλλάξαμε σπίτι, με το σύζυγό μου, ο οποίος είναι Βέλγος, πέρασαν να δουν εάν η νέα διεύθυνση που δώσαμε ήταν ακριβής.

Nαι, ψάχνουνε και τις ντουλάπες.

Γιατί νομίζετε ότι κάνουν αυτό;

Για να βεβαιωθούν ότι όντως έχουμε όλο το νοικοκυριό μας εκεί και δεν περάσαμε για μισή ώρα, για να τους κοροϊδέψουμε, και ξαναπερνάνε.

Σας ενοχλεί αυτό;

Όχι, για λόγους ασφαλείας γίνεται αυτό. Εμείς δεν έχουμε να κρύψουμε κάτι.

Θα μου δώσετε να βάλω φωτογραφίες σας στο μπλογκ μου;

Nαι, θα πάω να πάρω τη μικρή από το σταθμό, τώρα στις 5.00 και θα σας τις στείλω με μέιλ κατά τις 6.00

Σας ευχαριστώ πολύ για ό, τι μου είπατε.

================

Στις φωτογραφίες η τρίχρονη Yasmina, η Αdina και ο Gheorghe Sutu

==========

Αυτό, αγαπητοί μου, σημαίνει αντιρατσισμός. Αξιοπρέπεια σε όλα τα επίπεδα από κρατικής κυρίως απόψεως! Αλλά, αντί ο μέσος Έλλην να φανεί ευφυής και να αναλογιστεί ότι το χάλι της χώρας οφείλεται στους ηγέτες και στις πολιτικές του επιλογές και να συσπειρωθεί προς αυτήν την κατεύθυνση, επιτίθεται, με το χείριστο τρόπο, στον συμπολίτη του, που τυχαίνει να είναι και ένας πνευματικός άνθρωπος. Μίζερος, κομπλεξικός, ζηλόφθων, καιροσκόπος και αμόρφωτος!

Και μ’ έναν καφέ δεν ξεπλένεται η κακοήθεια και όσα κουβαλάει η φυλή του Καραγκιόζη!

========

Βρυξέλλες 10.05.2013

Όσο για μένα…

======

150494_10151417007692725_1469503230_n