RSS

Category Archives: “Αφορισμοί σε μείζονα”

Image

Στύση γαλαντόμος

Στύση γαλαντόμος

Μίζερος και φιλάργυρος υπήρξες
αρχής γενομένης από έναν πικρό καφέ
που η τσέπη σου είχε εκλεπτυσμένο ύφασμα
για να βαστάξει στην κρυψίνοια
λόγος κανείς για τη βαρύτητα της ευγενείας
τη λασπωμένη στα μπατζάκια
των φτηνών σου επιφάσεων
αυτή (έπρεπε να το καταλάβω)
εκείνη τη βραδιά
κυλιόταν σαν γουρούνι στο κατακάθι
του απλήρωτου καφέ μου
με τη μεγάλη στύση
που θα σ’ ακολουθούσε
συμπιεσμένο
ως το τέλος.

Από τη συλλογή “Αφορισμοί σε μείζονα”

Πίνακας: David Stoupakis

 
Image

Σαβάνα στο κεφάλι

Σαβάνα στο κεφάλι

Βρήκες αστείο το πλαστικό καπέλο με τα ζώα της σαβάνας που φορούσα, δεν υποψιαζόσουν καν πως ήσουν ήδη αφανισμένος από κάτω. Παρεμπιπτόντως, είχες ξεχάσει πως το αγόρασα για να μου προστατεύει το κεφάλι απ’ τη βροχή. Τράβα λοιπόν μια βόλτα τώρα, που έπιασε χαλάζι, να πιείς με τον Οιδίποδα καφέ, στην μπρασερί «Το Πέρασμα», εκεί βαράνε τα βιολιά και βγάζουνε μαχαίρια οι βιολιτζήδες, στο τέλος γυρνάνε και ρακί, και λεν το ριζικό σου. Ρίξε και τις εκσπερματώσεις σου στο δάσος μη χαθείς. Μπορεί μια μέρα να επιστρέψεις για τα νέα. Να εύχεσαι μόνον τα χνάρια σου απ’ τα ζώα της σαβάνας να μην είναι συνθλimena. Λίγο με ανησυχεί και θέλω να σ’ το πω: Ήδη όσο μιλώ η ζούγκλα ρέει νεκρή απ’ το πλαστικό της.

Από τη συλλογή “Aφορισμοί σε μείζονα”

Πίνακας: David Stoupakis

 

Tags: ,

Image

Γητευτής αβύσσου

Γητευτής αβύσσου

Απ’ το υστέρημά μου ένα μικρό τίποτα σε τράταρα πάνω σε δίσκο από μνήμη παλαιά Ένας εκτιμητής θα του απέδιδε τη μέγιστη αξία, αντανακλούσε αψεγάδιαστο χρυσάφι από κενό Κι εσένα, σαν πήρε το αυτί σου την τσίγκινη τούτη προσφορά, έσυρες μία βαρύγδουπη χλαμύδα γητευτή (που, μεταξύ μας, επρόκειτο για τσίτι γαριασμένο πάνω σου) από κόλακες κρετίνους για τα καλλίγραμμα της φύσης του ναρκίσσου Πρόταξες το δεξιό σου δείκτη σαν σκανδάλη και εισέβαλες δογματικός αήττητος με σκήπτρο μπακάλη στο σαλόνι Μια αγκινάρα κράταγες στα χέρια Ρίχτηκες σαν καφάσι σαπισμένο κι απέβαλες στην άβυσσο του δίσκου ό,τι αχώνευτο απ’ τους ωμούς αμάσητους σπασμένους σου καθρέφτες Σαν να μην έφτανε ο Ρέντης Μου ζήτησες στο τέλος, με ύφος οιδιπόδειο, τα ρέστα για τη φτώχεια σου Τόσο φτηνός, αγάνωτος κι επαίτης υπήρξες στα βερεσέδια της συνείδησης

Από τη συλλογή «Αφορισμοί σε μείζονα»

Φωτογραφία: Gary Winogrand

 
Image

Απορία

Απορία

Τι να σε κάνω
έτσι ατρόμητο
που καταρρέεις
απ’ το θρόνο σου;
Είμαι πολύ αδύναμη
για να κρατήσω
τα πόδια που
χτυπάνε το κεφάλι.

Από τη συλλογή “Αφορισμοί σε μείζονα”

Πίνακας: J. T. Winik

 
Image

Πρωταγωνιστής

Στον βουβό θα έκανες θραύση
σε ρόλο κυνηγού μιας χίμαιρας
με ατάκες στα φυσίγγια για γενναίους
στο βήμα ωραίος σε εγερτήριο απόσυρσης
τσαλαβουτώντας σε πράσινη χολή
καλλιγραφία και υπότιτλους
μόνον η χίμαιρα θα άκουγε
πώς πυροβολούσες ξεραμένα
φύλλα και στάσιμο νερό
αόρατος πίσω από μια γυναίκα
τρέχοντας σαν σκύλος
για φυσική κατάσταση κυρίως
όχι ηθική — είναι μια στάση ερωτική
που η σκηνοθεσία θα απαγόρευε
σε ανηλίκους.
 
Από τη συλλογή  “Αφορισμοί σε μείζονα”
 
Πίνακας: Ricardo Celma
 
 
 

Tags: ,

Image

Ποιητική adia, Yπο: mnima προς ρομαντικούς στιχουργούς και ποιητάς. Αντιποίηση, νούμερο I

Ποιητή,

Παιανίζεις έρωτα με την τρομπέτα σου σε θλιβερή ύπτια θέση, για να κηρύξεις τάχα πραξικόπημα ανα-νεωγμένων των θυρών μέρα μεσημέρι σε φως που καίει λάδι απ’ την ταφή σου.

Οι πορθητές τουλάχιστον παιάνιζαν σελήνες για λόγους πρακτικούς, είχαν να ξεκλειδώσουν έρωτες αφέγγαρους σε ζώνες τιμής κι εύσημα αθανασίας ν’ αποδώσουν στο ανδραγάθημα. Γι’ αυτό ενεγράφησαν έστω και ψευδώς στην Ιστορία.

Ακόμη και το θέατρο απαιτεί, γλυκέ μου, μια υποτυπώδη πίστη στην ύπαρξη του ρόλου επί σκηνής. Εσύ, στα υπό εδάφους παρασκήνια, προβάρεις ασπαλάθους όμορφων χειλιών, ενδύεσαι άμφια βουτηχτή, Αιγαία λιβανίζεις με την παραίτηση που αρμόζει σε όσους ρωτούν ακόμη την αδερφή του Μέγα Αλέξανδρου αν ζει. Ζει! σου απαντώ.
Το έπος περιμένω.

Σαν επιτάφιο να παιανίσεις στο κορμί μου.

Αθήνα, Ιούλιος 2011

Από τη συλλογή  “Αφορισμοί σε μείζονα”

Πίνακας: Boris Indrikov

———————————————————————————

 
Image

Παρα γραφές

Εσύ “παρα”γράφεις έρωτα, για να τηρείς το πρόσχημα
πως περιγράφεις την ανύπαρκτη σκιά σου με μολύβι.

Από τη συλλογή  “Αφορισμοί σε μείζονα”

Πίνακας: H. Valdovinos