RSS

Λεωνίδας Ζενάκος, Τα μάτια

26 Nov

.

Κανένας μας δεν ήταν άγριο πουλί
σαν ανταμώσαμε σ’ εκείνα τα τραπέζια με τ’ αποφάγια των τυφλών.
Όλοι μας εξημερωμένοι,
ντροπαλά κατοικίδια,
άρα μας έμεναν μόνο τα μάτια.
Κι ένας ψηλός και ακατοίκητος
θυελλώδης κι όμως τόσο σχολαστικός
μας τα ’βγαζε με μια οδοντογλυφίδα
ώσπου έβαλε μόνος του τέλος στη ζωή του.

Και το φως τυφλώνει.
Μόνο που πρέπει να περάσουν χρόνια,
να λιώσουν λίγο λίγο οι γαλατένιες αμμουδιές
και να πληθύνει του φεγγαρόφωτου η ολάσπρη σαπουνάδα με την τριβή
της μνήμης
και καθώς φεύγει προς τα πίσω το άσπρο του ματιού
να γίνει μια κλωστή που όλο λεπταίνει
σαν της αράχνης την κλωστή ή σαν το μέλι που πεθαίνει αιώνια και ποτέ.

Τότε είναι όλα άσπρα και καθαρά
το χιόνι η μπλούζα του γιατρού η μαρέγκα και η εξάτμιση του αεριωθουμένου
και η αξιοπρέπεια σκληρή όπως πάντα,
όμως με τα κύματα να τη γλείφουν τόσους αιώνες
λεία σαν το ηλίθιο βότσαλο που δεν μπορεί να βλάψει πια κανέναν.

Άσπρος ήταν κι ο εξημερωμένος γλάρος που είδα μια φορά στο Πατητήρι.

Ποίηση ’81, Θανάσης Νιάρχος, Αντώνης Φωστιέρης, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1982

Φωτό: Pierre Jahan

 

 

3 responses to “Λεωνίδας Ζενάκος, Τα μάτια

  1. vequinox

    01/12/2016 at 02:51

    Reblogged this on Manolis.

     
  2. Mrs Poetry

    05/12/2016 at 12:30

    Reblogged this on Poetry of gems.

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: