RSS

Iσμήνη Γεωργίου Λιόση, Ο τοίχος

16 Oct

να σηκώνεται κάποτε, να κάθεται στην πάνινη πολυθρόνα. που την περιβάλλει και την καλοδέχεται, παρότι άψυχη με ξύλινα, αγκυλωμένα χεράκια. – πώς, γυμνή από μέσα, με μία ελαφριά καμιζόλα του ιδρύματος, ενώ το στήθος έχει αποδεκτεί την κατιούσα κατεύθυνση του, δεν αποδέχεται εσώρουχα και σανδάλια. – πώς, τα παραμορφωμένα δάκτυλα, στα ακόμη καλλίγραμμα πόδια, αγγίζουν την δρόσο του ραγισμένου δαπέδου, σαν να ακροπατούν πάνω σε ευχάριστο κρύσταλλο. – πως, είναι μεγάλο, κοπιαστικό το ταξείδι απ’ το ένα δωμάτιο στο άλλο, και, από μία γνωριμία στην ύστερη. να λέει.
να αναβάλλει διαδρομές συγχρωτισμών. – πώς, καθιστή, με διπλωμένα τα χέρια, σαν να εναγκαλίζεται τον εαυτό της, κινείται εμπρός πίσω, λες και είναι ο χονδρός βραχίονας ενός προσωπικού εκκρεμούς, εμπρός πίσω, κρούοντας τις ώρες άχρονες, άφωνες. – πώς, είναι που γυρνάει στα νηπιακά της χρόνια και, γλυκά νανουρίζεται με το λίκνισμα, αποφαίνεται ο θεραπευτής. να λέει. και ο τοίχος να ακούει. (απόσπασμα)

Artwork: Stanislav Groz

.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: