RSS

Aλέξανδρος Αραμπατζής, Αναρτώμεν μετά παρρησίας…

13 Aug

Αχ, τα πιο ωραία τρυφηλά όνειρα της κρίσης τα έζησα παρέα με γλάρους στις δαντελωτές παραλίες του Παληού. Δέχθηκα τη θαλασσινή αύρα καταπρόσωπο γράφοντας πάνω της στίχους από την παντέρημη μοναξιά των ναυαγισμένων μου ερώτων. Και έγδαρα τα σώψυχά μου στους φαγωμένους βράχους που μου ψιθύριζαν με περισσή αιδημοσύνη τα μυστικά της αιώνιας παρακαταθήκης των μυστικών της ύλης. Ξεκίνησα να τραγουδώ την ομορφιά του αλατιού που έσκαγε αμήχανα στην πριγκιπική ψυχή μου και κατευόδωσα το αυγουστιάτικο φεγγάρι μ’ έναν στρόβιλο από σιβυλλικές φωταψίες. Όρισα με δέος τα όρια της μοναξιάς μου στο υπέδαφος της λυπημένης άμμου, που οι ραγισμένοι κόκκοι της αντανακλούν μέσα μου το μυστήριο της τριβής της μοίρας με τον χρόνο. Κι όταν θέλησα να ταξιδέψω μακριά δεν πήρα τραίνο ούτε καράβι αλλά ταξίδεψα στην πανδαισία του Παντός με τη σκέψη μου μόνο, αγκυροβολώντας τελικά στο τελευταίο λιμάνι του κόσμου, που δεν είναι άλλο από τη γωνιά που αυτοκτόνησαν όλα τα όνειρά μου. Σ΄αυτήν τη γωνιά θα υποδεχθώ μόνον εκείνους που θα θελήσουν να μοιραστούμε μαζί τις μυστικές διαθήκες του Χώρου και του Χρόνου.

Artwork: Hugh Shurley

.

.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: