RSS
Image

Oλβία Παπαηλίου, Οι Αγάπες

28 Oct

Oλβία Παπαηλίου, Οι Αγάπες

.

Υπάρχουνε κάτι μεγάλες σφήκες που κάνουνε φωλιά μέσα στις στέγες, που τρέφονται με τους χυμούς του γύψου και λιχουδιάζουν με το μπετόν αρμέ. Έχουνε τελευταίως επιδράμει στον τόπο εργασίας μου —αλλά εκτός από το μέγεθός τους, το χρώμα το στυγνά πολεμικό—  και μία φρικτή σαγήνη τρόμου, που φαίνεται ως έχει επικαθίσει εξ αφορμής της παρουσίας τους, θα έλεγα πως είναι αβλαβείς. Είναι σα να επιθυμούν να μου θυμίσουν το καταδικασμένο και το ανούσιο που πάει χέρι-χεράκι με την ύπαρξη, ενώ γιατροί και δικαστές κι ερωτευμένοι – θα θέλανε να ήτανε αλλιώς: Η ανθρωπότητα ολόκληρη συνωμοτεί ενάντια στη θλίψη και στη σοφία που κρύβει μες στο κουκούτσι του το φρούτο κάθε υπαρξιακού μας άγχους και τη βαθέως ριζωμένη την άγκυρα που λένε μοναξιά. Κάποιοι (κι εσείς που είσαστε ανάμεσα σ’ εκείνους, εξ ων ουκ έστιν αριθμός, μια πλημμυρίδα) θα καταλάβουν στο μεδούλι τους τι λέω, σε ποιο ταμπού ίσως να αναφέρομαι. Και όσο για τους άλλους, αυτό το σχέδιο δεν είναι για εσάς, και μη λυπάστε: όλοι στον κόσμο έχουμε και κάποιους περιορισμούς, η ευτυχία κι η ασφάλεια κι η πίστη στο πρώτο το καθρέφτισμα, ε τι να πούμε πια, δεν επιτρέπει να φιλοξενηθείτε στα τραπέζια του παρία. Ακόμα και αν έχουμε σερβιριστεί τα αποφάγια της στοργής και μάθαμε κάθε σπυρί ρυζιού να μνημονεύουμε σα φίλο πεθαμένο, δεν ηδυνάμεθα εσάς να προσκαλέσουμε στο γλέντι μας.ANDREA 2 Ή μάλλον, άντε και τυπώσαμε την πρόσκληση με γράμματα χρυσά κι ίσως ανάγλυφα, ζωγραφισμένη σαν τις βίβλους του μεσαίωνα με απαρτία κεφαλών των χερουβείμ στο σχήμα παιδικής χαλκομανίας (ίσως να τα θυμάστε, άλλοτε μπούκλες χρυσές γαλάζιο φτέρωμα, άλλοτε με τα ροζ φτερά, καστανομάλλικα). Και νά ’χει αποκάτω και την τετράδα μουγκών συμφώνων RSVP (τουτέστιν και γαλλομαθώς πως απαντήσατε, πολύ παρακαλούμε)  και να την και η διεύθυνση κι όλα κανονισμένα, στρωμένο το τραπέζι της Αγάπης, τελετουργία που υπάρχει απ’ την πρώιμη πρωτοχριστιανική και άγουρη περίοδο. Και άντε και να πούμε ότι θα θέλατε στο μετρημένο το τραπέζωμα να ρθείτε: Δε θα ’χατε κατάλληλα ενδύματα ούτε το σώμα τσακισμένο απ’ την έλλειψη, οι τρόποι σας θα ήταν ίσως κι ενδεχομένως σαν προσβλητικοί, είτε δυνάμει ευπροσήγοροι και με ροπή στη συμβουλή και την παρηγοριά  είτε με την απόσταση που είναι η αδελφή της λάθος κατανόησης, ακατανόητη σας φαίνεται η πείνα και η ένδεια, σας λείπει η ανάγκη, η παιδεία του γευσιγνώστη. Γλύκα, στυφάδα, πίκρα και η αλμύρα των ζωντανών δακρύων, μια κλίμακα για να συνθέτουμε πυκνά κονσέρτα και ρεσιτάλ ασυμφωνίας. Έτσι το ήθελ’ ο Θεός, έτσι κι εγίνει: πως οι αμνοί με τους αμνούς, και τα ερίφια παρέα εριφίων το λάγιο αρνί και το κροκοδειλόπουλο που εθρήνα τρύπιο κλάμα: ας κάτσουνε στις λόχμες μοναχά τους, να γοεύονται.

Πίνακες: Andrea Kowch

.

.

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: