RSS
Image

Άννα Μπουτσουρίδου, Η φωνή της (απόσπασμα)

29 May

Τα έλεγε όλα αυτά μιλώντας αργά, πετραδάκια οι λέξεις, που δεν βιάζονταν να κυλήσουν στις πλαγιές∙ που άλλοτε κατηφόριζαν νωχελικά στην πρωινή δροσιά των φύλλων, άλλοτε τίναζαν με το πέρασμα τους τη μυρωδιά των λουλουδιών, άλλοτε έπαιρναν τη ζέστη μιας ερήμου στο σώμα τους, φορές που άνοιγαν περάσματα μέσα από αγκάθια ή παράκαμπταν πεσμένα κομμάτια από ξύλο, ενθύμια παλιά ξυλοκόπων πεθαμένων.

ANNA 8270804866_3511193473_z

Μίλαγε χωρίς βιασύνη οπωσδήποτε. Χαρακτηριστικές οι παύσεις. Σταματούσε τότε το ρυάκι της φωνής, κρατούσε το κελάρυσμά της, και άνοιγαν τα βλέφαρα, μεγάλωναν αλλιώτικα οι όχθες των ματιών, ήταν γαλαζοπράσινα τα νερά τους, άσπρη απάτητη η άμμος, και η κόρη στο κέντρο μια αστραφτερή μινιατούρα πλανήτη, μια εξέδρα στρογγυλή κατοικημένη από ζωή. Και οι κάτοικοι εκείνοι αγαπούσαν τα ταξίδια

 

Πίνακες: Duy Huynh

 

Tags: ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: