RSS
Image

“To τραγικά όμορφο στην ποίηση της Στέλλας Δούμου”: Εισήγηση, Ιφιγένεια Σιαφάκα (1)

01 Apr

stella 3 484011_10151539170722369_1614743916_n

Στέλλα Δούμου

Στις 29 Μαρτίου στον πολυχώρο του ΑΙΤΙΟΝ, διαβάστηκαν ποιήματα της Στέλλας Δούμου, από τη βραβευμένη συλλογή της Χαμηλές Οκτάβες, όπως επίσης και από άλλες συλλογές της.

Η φιλόλογος- συγγραφέας Ιφιγένεια Σιαφάκα μίλησε για τις Χαμηλές Οκτάβες,  για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ποίησης της Στέλλας Δούμου, τον ποιητικό τόπο και χρόνο, την ιδιοσυστασία του δημιουργού,  τον τρόπο ανάγνωσης της ποίησης και το στόχο της ποιητικής δημιουργίας, ξεκινώντας από δύο στίχους της ποιήτριας και χρησιμοποιώντας τους ως παράδειγμα και δείγμα ανίχνευσης της ποιητικής μέσα στο ίδιο το έργο του δημιουργού.

Στην εισαγωγή της τονίστηκε επίσης ότι φιλολογία και λογοτεχνία συνιστούν συνήθως αντιμαχόμενες δυνάμεις, όταν ο φιλόλογος- κριτικός ή εισηγητής δεν είναι σε θέση να ακούσει τον δημιουργό, ακολουθώντας τον δρόμο της δημιουργίας. Συνήθως τα φιλολογικά εργαλεία προσφέρουν εξωτερικές και άστοχες αναγνώσεις έργου. Τα έργα διαβάζονται εσωτερικά και, όταν σχολιάζονται, απαιτούν λογική επιχειρηματολογία, η οποία οφείλει να στηρίζεται όχι σε μία απλή ερμηνεία του σχολιαστή αλλά στις ίδιες τις λέξεις του δημιουργού, που με μαθηματική ακρίβεια μάς οδηγούν στην καρδιά της δημιουργίας του.

STELLA 7 72791_10151539162887369_1201546018_n

Ιφιγένεια Σιαφάκα

Εάν κανείς μπορεί να προσεγγίσει με τον τρόπο αυτό το δημιούργημα και να αντιληφθεί τον ψυχικό τόπο και την ψυχική βαθμίδα από την οποία κανείς γράφει, είναι σε θέση να διακρίνει το ποιόν του δημιουργού αλλά και το ταλέντο του, διαχωρίζοντάς το από την απλή συναισθηματική αποκάλυψη ενός πάσχοντος υποκειμένου. Τονίστηκε επίσης ότι ο διαχωρισμός έργου και δημιουργού είναι μία διχαστική και προβληματική κατασκευή, η οποία πρωτίστως προσβάλλει τον ίδιο τον δημιουργό και κατ’ επέκτασιν τους αποδέκτες του.

Είναι σαν να επικυρώνεται ότι είναι ορθό να μη γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά και τούμπαλιν. Τότε ποια η διαφορά ανάμεσα στην Τέχνη και την πολιτική; Γιατί ο δημιουργός, εάν δεν είναι καθόλα άξιος, θα πρέπει να εισάγεται στις τάξεις των σχολείων ως υπόδειγμα; Kαι γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρει το έργο του, μια φαντασιακή δηλαδή κατασκευή, τον οποιονδήποτε; Ποιος ο στόχος και ο κοινωνικός ρόλος εν τέλει της Τέχνης, όταν ο δημιουργός, κινούμενος ανάμεσα σε ανθρώπους, είναι ο ίδιος παράδειγμα προς αποφυγή; Γιατί θα πρέπει να προβάλλουμε το έργο του; Γιατί θα πρέπει να δίνουμε τα εύσημα στο ψέμα, όταν μία από τις θεμελιώδεις αρετές της Τέχνης είναι η αποκάλυψη της ίδιας της αλήθειας;

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: