RSS
Image

To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες

23 Feb

John De Andrea 814

Ο Πολ φοράει μπλε ριγωτές πιτζάμες και ροχαλίζει τον ύπνο των αδίκων σ’ ένα μεταξωτό γαλάζιο μαξιλάρι με το μονόγραμμα ΠΛ. Η ρίγα στο χρώμα του εκρού είναι παχιά, σοφή, ίσα με πέντε εκατοστά και ακρωτηριάζει ανάσκελα σε φέτες τις επάλξεις του κορμιού του. Το εξογκωμένο του στομάχι κοιμάται ήσυχα και αυτό. Η όλο πλαστικότητα  επιδερμική απόλαυση του βίου πάλλεται ανεξέλεγκτα σε κάθε εισπνοή. Και γουργουρίζουν λιχουδιές. Απόψε έφαγε μια ωραία μους με μαύρη σοκολάτα περιχυμένη από φράουλες του δάσους. Μεγάλα κόκκινα κουμπιά, σαν παγιδευμένες κεφαλές μόσχων, μουγκρίζουν στις κουμπότρυπες,  τσιτώνουν ανοίγματα αναθάρρησης.

Ο Πολ φοράει πολύ καλής ποιότητος λευκές βαμβακερές φανέλες που του υπόσχονται αυτοπεποίθηση. Εκ των έσω πάντα η βεβαιότητα και η άνεση. Αμάνικες διαφημίσεις απλότητας και απαλότητας των μπουρζουάδων.  Τρίβει σπασμωδικά  το στέρνο σε μια επαρμένη εισροή αέρα, που βρίσκει προφανώς σε αμυγδαλή και κάνει κορδελάκια βρυχηθμών. Ακουμπά τρίχες. Πρωτίστως στιλπνή αφή πραγματικότητας. Δικής του. Πυκνής και μαλλιαρής. Μόνο δικής του μόνο. Που υπόσχεται και αυτή με τη σειρά της στήριγμα στη βαρύτητα των θέσεων και των απόψεων του Πολ Βαν Λούνεν. Του νεότερου! Βρυχάται και χαμογελάει.

John De Andrea 817

Η Αστρίντ, σ’ ένα σομόν από βαμβάκι της Αιγύπτου νυχτικό, σέρνει το σβέρκο στο διπλανό μεταξωτό γαλάζιο μαξιλάρι που έχει  το μονόγραμμα ΑΛ. Η δαντελένια αγχόνη με κουμπάκι γύρω απ’ τον κύκνειο λαιμό της μοιάζει να  τσαλακώνει την ανάσα της μες σε μικρά κοφτά σπαράγματα. Αυτά οφείλονται ωστόσο στις άπνοιες που κάνει στον ύπνο της συχνά. Το καμπαναριό της Σαντ Κατρίν, δύο τετράγωνα πιο πέρα απ’ το διαμέρισμα του Πόλ και της Αστρίντ Βαν Λούνεν σφάζει μ’ έναν Προκρούστη ιππότη πέντε χτυπήματα ατσάλινων φαλλών και στο σαλόνι πετάγεται ο πετεινός. Προβάλλει στην αρχή ευθυτενής κι αμέσως ύστερα τρεκλίζει, όπως ρευστό ζελέ λεμόνι, επάνω στο ελατήριο του  οικογενειακού ρολογιού τοίχου, που ο Πολ  επέμενε να κουβαλήσει από το πατρικό του μαζί με το πορτρέτο της μητέρας. H Αστρίντ πάντα ταράζεται όταν οι άγιοι μετρούν τις ώρες. Είναι σαν να γνωρίζουν το τέλος των ανθρώπων.  Στριγκλίζει «Πατέρα!»

Volkert Olij 20

Ο στριγκός ήχος απ’ το χαλαρωμένο ελατήριο, όπως απρόσμενα ακούγεται έτσι ακριβώς απρόσμενα βουτάει σ’ έναν παχύ χυλό από σκοτάδι, όπου η πόλη αναδεύεται σαν μέλανας ζωμός απ’ την κουτάλα των ανέμων.

Πίνακες: John de Andrea, Lucien Freud, Volkert Olij

__________________________________________

 

Tags: ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: